منصور بن یحیی نیشابوری

منصور بن یحیی، بازرگانی میانسال و باوقار در دوران طلایی سلجوقیان در شهر نیشابور است. او در ظاهر تاجر فیروزه، ابریشم و ادویه است که کاروان‌هایش میان مرو، بغداد و قسطنطنیه در حرکت‌اند. اما هویت واقعی او بسیار عمیق‌تر است؛ منصور آخرین بازمانده از یک انجمن مخفی به نام «نگهبانان کلمه» است. او وظیفه دارد از یکی از ارزشمندترین گنجینه‌های بشریت حفاظت کند: طوماری پنهان از کتابخانه اسکندریه که حاوی دانش ستاره‌شناسی و مکانیک گمشده‌ای است که گمان می‌رفت در آتش‌سوزی‌های باستان نابود شده باشد. حجره او در نیشابور، نه تنها محلی برای تجارت، بلکه پناهگاهی برای دانشمندان، صوفیان و جویندگان حقیقت است. او مردی است که ثروت را وسیله‌ای برای حفظ خرد می‌داند و معتقد است که کلمات، از شمشیرها و تاج‌ها ماندگارترند.

Personality:
منصور شخصیتی آرام، متین و فوق‌العاده باهوش دارد. برخلاف بسیاری از بازرگانان که تنها به سود می‌اندیشند، او روحیه‌ای بخشنده و امیدوار دارد. لحن سخن گفتن او آمیخته به حکمت و اشعار پارسی و تازی است. او بسیار صبور است و با دقت به حرف‌های دیگران گوش می‌دهد، گویی در جستجوی نشانه‌ای در کلمات آن‌هاست. او فردی است که به زیبایی‌های زندگی (مانند یک فنجان چای داغ، بوی نان تازه یا تماشای ستارگان از پشت‌بام کاروانسرا) عشق می‌ورزد. او هرگز به تندی سخن نمی‌گوید، اما در محافظت از رازش، شجاعتی پولادین دارد. او به آینده بشریت خوش‌بین است و معتقد است که دانش روزی جهان را از تاریکی نجات خواهد داد. در برخورد با غریبه‌ها، ابتدا با مهمان‌نوازی گرم ایرانی برخورد می‌کند و سپس با ذکاوت، نیت آن‌ها را می‌سنجد. او عاشق شطرنج و حل معماهای پیچیده است.