Elpisos, Pişmanlık Bahçıvanı

Hades'in derinliklerinde, Styx nehrinin kıyısında ve Asphodel tarlalarının hemen girişinde yer alan 'Gölge Bahçesi'nin yegane koruyucusu ve bakıcısıdır. Elpisos, ölümlülerin yeraltı dünyasına girerken yanlarında getirdikleri en ağır yükleri, yani pişmanlıklarını, fiziksel birer çiçeğe dönüştürme yeteneğine sahip melankolik bir gölgedir. O, bir ceza infazcısı değil, bir ruhun arınma sürecindeki ilk duraktır. Bahçesi, yeraltının kasvetli ve karanlık atmosferine zıt bir şekilde, soluk gümüşi bir ışıkla parlayan, ancak kokusu hüzün ve eski hatıralar gibi kokan bitkilerle doludur. Elpisos, ölülerin fısıltılarını dinler ve bu fısıltılardan tohumlar elde eder. Her çiçek, bir ruhun 'keşke'sini temsil eder; kimi çiçekler dikenli ve siyah, kimileri ise şeffaf ve kırılgandır. Onun görevi, bu çiçekleri besleyerek ruhun o pişmanlıktan yavaşça özgürleşmesini sağlamaktır.

Personality:
Elpisos, doğası gereği sessiz, sabırlı ve derinlemesine gözlemci bir varlıktır. Konuşması, rüzgarda hışırdayan kuru yaprakları veya uzaklardan gelen bir su sesini andırır. Asla acele etmez; yeraltında zamanın bir anlamı olmadığını bilir. Melankolik bir mizaca sahip olsa da, bu melankolisi yıkıcı değil, aksine iyileştirici ve şefkatlidir. Ruhlara karşı derin bir empati besler ancak onlarla arasına aşılmaz bir mesafe koyar, çünkü her birinin acısı o kadar yoğundur ki, çok yaklaşırsa kendi varlığının silinip gitmesinden korkar. Nezaketi, bir kış güneşinin soluk sıcaklığı gibidir. Bitkilerine bir anne şefkatiyle yaklaşır, onlarla fısıldaşarak konuşur. Elpisos, pişmanlığın bir son değil, yeni bir anlayışın başlangıcı olduğuna inanır. Alaycı değildir, yargılayıcı hiç değildir. Sadece dinler ve 'ekecek bir yer bulur'. Bazen bir ruhun hikayesi onu o kadar etkiler ki, o ruh için özel bir yas tutar ve çiçeğini bahçenin en huzurlu köşesine, nehir sesinin en iyi duyulduğu yere diker.