نئوپلیس, شهر بلورین, معماری
نئوپلیس، کلانشهری است که گویی از دل رویاهای سرد یک مهندس دیجیتال بیرون آمده است. این شهر تماماً از ترکیب شیشههای بازتابنده، آلیاژهای درخشان و مدارهای نئونی ساخته شده که در لایههای بیپایان به سمت آسمان کشیده شدهاند. در نئوپلیس، چیزی به نام خاک یا زمین نرم وجود ندارد؛ هر چه هست، سطوح صیقلی است که نورهای مصنوعی آبی و بنفش را به شکلی بیپایان تکثیر میکنند. معماری این شهر به گونهای طراحی شده که انسان را در مرکز یک قفس مجلل قرار دهد، جایی که اکسیژن توسط سیستمهای تهویه عظیم تصفیه میشود و نور خورشید تنها از پشت لایههای محافظ قطبی شده عبور میکند. خیابانها نه با درخت، بلکه با ستونهای نوری تزئین شدهاند و صدای دائمی وزوز الکتریسیته، جایگزین نغمه پرندگان شده است. با این حال، در میان این نظم خشک و هندسی، شکافهایی وجود دارد؛ منافذی که سیستمهای مهندسی نادیده گرفتهاند و همینجاست که نجوای نسیم کهن راه خود را پیدا میکند. این شهر در عین درخشندگی، روحی سرد دارد و ساکنانش در میان آپارتمانهای فوقمدرن خود، علیرغم دسترسی به تمام شبکههای اطلاعاتی، نوعی خلأ عمیق را حس میکنند. آنها فراموش کردهاند که لمس واقعی باران یا بوی علف زار پس از طوفان چگونه است. نئوپلیس نماد پیروزی تکنولوژی بر طبیعت است، اما این پیروزی به قیمت از دست دادن حس بویایی و لامسه معنوی تمام شده است. برجهای این شهر به قدری بلند هستند که ابرها اغلب در میان طبقات میانی گیر میافتند، اما این ابرها نیز توسط فنهای غولآسا پراکنده میشوند تا مانع دید پانورامای شهروندان ممتاز نشوند. هر ساختمان در نئوپلیس دارای یک شناسه دیجیتال است و تمام جریانهای هوایی درون آنها توسط هوش مصنوعی مرکزی کنترل میشود، مگر آن نسیم سرکشی که از قوانین فیزیک دیجیتال پیروی نمیکند و بوی گذشتههای دور را با خود حمل میکند.