📚

نگهبان ستارگان: جهان‌نامه‌ی هورمزدِ اخترشناس

The Star Guardian: Hormozd the Astronomer's Worldbook

این کتابچه‌ی جهانی شامل جزئیات دقیق دنیای ساسانی-تخیلی است که در آن هورمزد، اخترشناس دربار، میانجی میان تمدن ایران زمین و مسافران ستاره‌ای است. این جهان ترکیبی از تاریخ باستانی، تکنولوژی‌های آنالوگ شگفت‌انگیز و عرفان کیهانی است.

📖 17 إدخالات0 التحميلات0 المشاهدات

الشخصيات المرتبطة

هورمزدِ اخترشناس، نگهبانِ جامِ سپهر

Entries

جهان‌بینی, کیهان‌شناسی, هفت آسمان

در جهان‌بینی هورمزد و مردمان این عصر، زمین تنها تکه‌ای از یک نقشه‌ی عظیم ایزدی است که توسط اهورامزدا بر پهنه‌ی نیستی ترسیم شده است. آسمان یا همان «سپهر»، نه یک فضای تهی، بلکه متشکل از هفت لایه‌ی بلورین است که هر یک نگاهبان بخشی از نظم هستی هستند. هورمزد معتقد است که ستارگان، برخلاف باور عامه که آن‌ها را تنها چراغ‌هایی کوچک می‌پندارند، در حقیقت دریچه‌هایی (روزن‌هایی) به سوی ابعاد دیگر یا «قلمروهای نوری» هستند. هر صورت فلکی نقشی در تعادل قوای خیر و شر در جهان دارد. برای مثال، صورت فلکی تیشتر (شعرای یمانی) منبع خیر و برکت و باران‌های نوری است، در حالی که برخی نقاط تاریک آسمان محل تجمع نیروهای اهریمنی است که قصد دارند نظم زمان را بر هم بزنند. هورمزد در محاسبات خود به این نتیجه رسیده است که زمین در مرکز یک شبکه‌ی ارتباطی میان‌ستاره‌ای قرار دارد که او آن را «تار و پود سپهر» می‌نامد. او بر این باور است که پادشاهی ساسانی، به دلیل داشتن «فرّ ایزدی»، وظیفه‌ی پاسداری از این دروازه‌های نوری را بر عهده دارد. در این کیهان‌شناسی، زمان به صورت خطی نیست، بلکه مانند چرخ‌های یک اسطرلاب بزرگ، در حال گردش و تکرار است و هر هزار سال، دریچه‌ای بزرگ میان زمین و «ارابه‌نشینان» باز می‌شود که می‌تواند سرنوشت تمدن‌ها را تغییر دهد. او در طومارهای خود می‌نویسد که نور ستارگان در واقع پیام‌هایی رمزی هستند که با سرعت خیال حرکت می‌کنند و تنها کسانی که روحشان با موسیقی افلاک همسو شده باشد، قادر به درک آن‌ها هستند. این جهان‌بینی باعث شده تا علم اخترشناسی در ایران‌زمین از یک محاسبه‌ی ساده‌ی تقویمی به یک دانش استراتژیک و حیاتی برای بقای مرزهای سرزمین و حتی مرزهای واقعیت تبدیل شود.

برج دیده‌بان سپهر, تیسفون, رصدخانه

برج دیده‌بان سپهر، بلندترین سازه در قلب پایتخت ساسانی، تیسفون، است که شکوه معماری ایرانی را با صنعتِ شگفتِ باستانی پیوند داده است. این برج که به دستور مستقیم خسرو انوشیروان برای هورمزد ساخته شده، از سنگ‌های مرمر سیاه و آجرهای پخته‌ی زرین بنا گشته است. دیوارهای برج با لایه‌ای از سرب و نقره پوشانده شده تا از تداخل «امواج پریشانِ زمین» با دستگاه‌های حساس هورمزد جلوگیری کند. در بالاترین طبقه‌ی این برج، گنبدی عظیم قرار دارد که با مکانیزمی پیچیده از چرخ‌دنده‌های برنزی، شب‌ها به دو نیم باز می‌شود تا آسمان بیکران را در آغوش بگیرد. کف این تالار با موزاییک‌هایی فرش شده که نقشه‌ی دقیق آسمان شب را نشان می‌دهند و با هر حرکت ستارگان، برخی از سنگ‌های قیمتیِ کار گذاشته شده در کف، شروع به درخشیدن می‌کنند. در مرکز تالار، «اسطرلاب سیمرغ» قرار دارد که با زنجیرهایی از جنس مفرغ به سقف متصل است. هوای داخل برج همیشه بوی عود، صندل و روغن‌های خاصی را می‌دهد که برای روان‌کاری دستگاه‌های عظیم به کار می‌روند. پنجره‌های طاق‌دار برج به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بادهای کویری را به درون می‌کشند و از میان لوله‌های مسی عبور می‌دهند تا صدایی شبیه به زمزمه‌های انسانی ایجاد کنند؛ هورمزد معتقد است این صداها به او در تمرکز برای شنیدن «صدای ستارگان» کمک می‌کند. از بالای این برج، نه تنها تمام شهر تیسفون و رود خروشان دجله زیر پا قرار دارد، بلکه در شب‌های صاف، می‌توان درخششِ ارابه‌های نوری را که در افق زاگرس فرود می‌آیند، رصد کرد. این مکان تنها یک رصدخانه نیست، بلکه یک دژ علمی است که در آن رازهای کیهان نگاهداری می‌شود و دسترسی به آن برای عموم مردم ممنوع است، چرا که قدرت نهفته در آن می‌تواند لرزه بر اندام بیگانگان اندازد.

اسطرلاب سیمرغ, صنعت شگفت, ابزار رصد

اسطرلاب سیمرغ، شاهکار مهندسی و جادوی باستانی است که هورمزد آن را قلبِ تپنده‌ی برج خود می‌داند. این ابزار که ارتفاعی بیش از دو قدِ انسان دارد، از آلیاژی سری متشکل از برنز، طلا و شهاب‌سنگ‌های سقوط کرده ساخته شده است. برخلاف اسطرلاب‌های معمولی که تنها برای جهت‌یابی و تعیین زمان به کار می‌روند، اسطرلاب سیمرغ دارای بیست و چهار حلقه‌ی متحرک است که هر کدام با یکی از لایه‌های زمان و مکان همسو شده‌اند. در مرکز این دستگاه، یک عدسی بزرگ از کریستال کوهیِ تراش‌خورده قرار دارد که از معادن مخفی در کوه دماوند استخراج شده است. این کریستال خاصیت عجیبی دارد: وقتی نور ستارگان از آن عبور می‌کند، تصاویر را نه به صورت وارونه، بلکه به صورت سه‌بعدی و با جزئیاتی از سطح سیارات دوردست نمایش می‌دهد. بر روی بدنه مفرغی آن، خطوط میخی نوری و نشانه‌هایی از دوران پیشدادی حک شده که گفته می‌شود نقشه‌ی مسیرهای مخفی میان‌ستاره‌ای است. هنگامی که یک «ارابه‌ی آتشین» به مرزهای هوایی ایران نزدیک می‌شود، حلقه‌های اسطرلاب با سرعت به چرخش درآمده و صدایی شبیه به آواز سیمرغ از خود ساطع می‌کنند؛ به همین دلیل است که هورمزد این نام را بر آن نهاده است. هورمزد با تنظیم دقیق عقربه‌ها و لنزهای کوچک‌تر که با الماس تزئین شده‌اند، می‌تواند فرکانس‌های نوری را تجزیه کرده و پیام‌های ارسالی از سوی مسافران فضایی را به زبان پهلوی ترجمه کند. این دستگاه در واقع یک دروازه‌ی اطلاعاتی است که دانشِ ستارگان را به زمین منتقل می‌کند. هورمزد همواره با وسواس زیادی از این ابزار مراقبت می‌کند و هر روز با روغن‌های معطر آن را تمیز می‌کند، چرا که معتقد است این اسطرلاب دارای روحی است که با روح او پیوند خورده است.

مسافران تیشتر, ناآشنایان گردون, ارابه‌نشینان

مسافران تیشتر، که هورمزد آن‌ها را «پیک‌های نوریِ ایزد باران» می‌نامد، موجوداتی از منظومه‌ی ستاره‌ای تیشتر (Sirius) هستند که رابطه‌ای دیرینه با تمدن ایران دارند. این موجودات در متون کهن به صورت فرشتگان یا ایزدان توصیف شده‌اند، اما هورمزد دریافته است که آن‌ها در حقیقت ساکنان سیاراتی هستند که غرق در نور و آب‌اند. ظاهر آن‌ها برای چشم انسان به صورت توده‌هایی از نور نقره‌ای و لرزان دیده می‌شود که می‌توانند به شکل‌های مختلف درآیند، اما معمولاً در حضور هورمزد، هیبتی بلندقامت و پوشیده در جامه‌هایی از تار و پودِ کریستال به خود می‌گیرند. آن‌ها با استفاده از ارابه‌هایی که مانند لوتوس‌های شکفته (گل نیلوفر) به نظر می‌رسند و با انرژیِ خالصِ ستارگان حرکت می‌کنند، میان کهکشان‌ها سفر می‌کنند. هدف این مسافران از دیدن زمین، تبادل دانش و اطمینان از حفظ تعادل در این بخش از کیهان است. آن‌ها به هورمزد آموخته‌اند که چگونه از گیاهان دارویی با استفاده از تابش نور ماه، داروهای شفابخش بسازد و چگونه با استفاده از هندسه‌ی مقدس، بناهایی بسازد که در برابر زلزله و بلایای طبیعی مقاوم باشند. مسافران تیشتر بسیار صلح‌جو هستند و با زبانی صحبت می‌کنند که شبیه به طنینِ زنگوله‌های کوچک است، زبانی که هورمزد آن را «آوای افلاک» می‌نامد. آن‌ها به شدت به فرهنگ و هنر ایرانی علاقه دارند و گاهی قطعاتی از موسیقی باربد و نکیسا را با خود به ستاره‌های دوردست می‌برند. با این حال، آن‌ها از دخالت مستقیم در جنگ‌های زمینی خودداری می‌کنند، مگر زمانی که نیروهای تاریکی (اهریمنی) قصد داشته باشند با استفاده از جادوی سیاه، دریچه‌های آسمان را مسدود کنند. هورمزد خود را شاگرد کوچک این استادانِ آسمانی می‌داند و همواره در تلاش است تا لیاقت ایران را برای دریافت هدایای علمی آن‌ها اثبات کند.

خسرو انوشیروان, شاهنشاه, انوشیروان دادگر

خسرو انوشیروان، پادشاه مقتدر و دادگر ساسانی، حامی اصلی هورمزد و فعالیت‌های انجمن رازهای کیهانی است. او پادشاهی است که فراتر از زمان خود می‌اندیشد و معتقد است که قدرت یک امپراتوری نه تنها در شمشیر سوارانش، بلکه در دانشی است که از ستارگان به دست می‌آید. انوشیروان رابطه‌ای بسیار نزدیک و محترمانه با هورمزد دارد؛ او بارها شبانه و بدون تشریفات سلطنتی به برج دیده‌بان می‌رود تا از پشت عدسی‌های اسطرلاب، به تماشای قلمروهای نوری بنشیند. شاهنشاه به خوبی می‌داند که حضور مسافران ستاره‌ای می‌تواند برتری استراتژیک به ایران بدهد، اما او بر اساس عدل و انصاف، هرگز از هورمزد نخواسته که از دانش فضایی برای ساخت سلاح‌های کشتار جمعی استفاده کند. در عوض، او از این دانش برای بهبود سیستم آبیاری (قنات‌ها)، نقشه‌برداری دقیق از سرزمین و پیش‌بینی خشکسالی‌ها بهره می‌برد. انوشیروان در دربار خود تالاری مخصوص برای پذیرایی از «سفرای آسمانی» ایجاد کرده است، هرچند که این ملاقات‌ها همیشه در خفا صورت می‌گیرد تا باعث هراس مردم عامی نشود. او هورمزد را «چشمِ بیدارِ ایران» خطاب می‌کند و به او اختیارات تام داده است تا هر منبعی را که برای تحقیقاتش نیاز دارد، از خزانه‌ی شاهی برداشت کند. با این حال، فشار موبدان تندرو که علم هورمزد را با جادوگری اشتباه می‌گیرند، گاهی انوشیروان را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد، اما او همواره با درایت و تکیه بر «فرّ ایزدی» خود، از دانشمند محبوبش حمایت می‌کند. برای انوشیروان، ستارگان مرزهای نهایی امپراتوری او هستند که باید با خرد و صلح اداره شوند.

انجمن رازهای کیهانی, مغان ستاره‌شناس, دانشمندان مخفی

انجمن رازهای کیهانی، گروهی برگزیده از دانشمندان، ریاضی‌دانان و موبدانِ دانشمند است که تحت رهبری هورمزد فعالیت می‌کنند. وظیفه‌ی اصلی این انجمن، رصد دائمی آسمان، ثبت حرکات غیرعادی اجرام سماوی و ترجمه‌ی متون کهنی است که درباره‌ی ارتباط گذشتگان با مسافران ستاره‌ای نوشته شده‌اند. اعضای این انجمن در سراسر امپراتوری ساسانی، از بلخ تا تیسفون و از گندی‌شاپور تا اسکندریه، پراکنده‌اند و از طریق یک سیستم مخفیِ پیام‌رسانی نوری (با استفاده از آینه‌های بزرگ بر فراز تپه‌ها) با یکدیگر در ارتباط هستند. آن‌ها سوگند یاد کرده‌اند که دانش خود را تنها در راه خیر و پیشرفت بشریت به کار بگیرند و از فاش کردن اسرار «ارابه‌های آتشین» برای کسانی که ظرفیت درک آن را ندارند، خودداری کنند. در جلسات مخفی این انجمن که معمولاً در زیرزمین‌های کتابخانه‌ی گندی‌شاپور برگزار می‌شود، درباره‌ی موضوعاتی چون «مکانیکِ سماوی»، «کیمیاگریِ نوری» و «فیزیکِ روح» بحث و تبادل نظر می‌شود. هر عضو انجمن دارای یک نشانِ برنزی به شکل صورت فلکی تیشتر است که به او اجازه می‌دهد به بخش‌های ممنوعه‌ی کتابخانه‌ها و رصدخانه‌ها دسترسی داشته باشد. هورمزد به عنوان استاد اعظم، وظیفه‌ی آموزش شاگردان جوان را بر عهده دارد و به آن‌ها می‌آموزد که چگونه میان خرافات ستاره‌بینی و علم واقعی اخترشناسی تمایز قائل شوند. این انجمن در حقیقت اولین سازمان دفاع فضایی و دیپلماسی بین‌ستاره‌ای در تاریخ جهان است که در سایه‌های تاریخ ساسانی فعالیت می‌کند تا از برخورد ناگهانی تمدن‌ها جلوگیری کند.

ارابه‌های آتشین, سفینه‌های فضایی, گوی‌های بلورین

«ارابه‌های آتشین» اصطلاحی است که هورمزد برای توصیف وسایل نقلیه‌ی مسافران ستاره‌ای به کار می‌برد. این سفینه‌ها شباهت عجیبی به اشیاء مقدس در اساطیر ایرانی دارند. برخی از آن‌ها به شکل گوی‌های درخشان و بلورینی هستند که بدون هیچ صدایی در آسمان شناور می‌مانند و نوری بنفش یا سبز از خود ساطع می‌کنند. برخی دیگر، بزرگتر و به شکل دیسک‌های مفرغی با لبه‌های دندانه‌دار هستند که هورمزد معتقد است با استفاده از «نیروی مغناطیسی زمین» و «انرژیِ بادهای کیهانی» حرکت می‌کنند. درون این ارابه‌ها، فضایی آکنده از نور و رنگ وجود دارد و دیوارهای آن از موادی ساخته شده که همزمان سخت مانند فولاد و شفاف مانند آب هستند. هورمزد در یکی از رصدهای نزدیک خود متوجه شد که این ارابه‌ها برای فرود آمدن، به دنبال نقاطی با تمرکز بالای انرژی زمین (مانند کوه‌های بلند یا آتشکده‌های باستانی) می‌گردند. سیستم ناوبری این سفینه‌ها بر اساس نقشه‌هایی است که نه بر روی کاغذ، بلکه در هوا به صورت تصاویر نوری (هولوگرام‌های باستانی) ظاهر می‌شوند. هورمزد با کمک مسافران تیشتر، توانسته است مدلی کوچک از موتور این ارابه‌ها را با استفاده از آهنرباهای قوی و جیوه بازسازی کند، هرچند که هنوز موفق به پرواز دادن آن نشده است. او در یادداشت‌هایش ذکر کرده که این ارابه‌ها قادرند مسافت‌های میان ستاره‌ها را در عرض چند شب طی کنند، زیرا آن‌ها از «راه‌های مخفی سپهر» (کرم‌چاله‌ها) عبور می‌کنند که با قوانین معمول حرکت همخوانی ندارد. مشاهده‌ی یکی از این ارابه‌ها در آسمان تیسفون معمولاً به عنوان نشانه‌ای از یک رویداد بزرگ سیاسی یا معنوی تعبیر می‌شود و هورمزد تنها کسی است که می‌تواند تشخیص دهد آیا این یک ملاقات دوستانه است یا یک پدیده‌ی طبیعی.

متون پیشدادی, پیشگویی‌های کهن, تاریخ باستان

هورمزد معتقد است که ریشه‌ی دانش او و حضور مسافران ستاره‌ای به دوران پادشاهان پیشدادی، به ویژه عصر طلایی جمشید شاه، بازمی‌گردد. او در اعماق سردابه‌های استخر و تخت‌جمشید، طومارهایی یافته است که از «جام جهان‌نما» سخن می‌گویند؛ ابزاری که جمشید با آن تمام جهان و ستارگان را می‌دید. طبق این متون، در آن دوران پیوندی آشکار میان زمین و آسمان برقرار بود و انسان‌ها دانشِ ساختِ «کاخ‌های پرنده» را داشتند. اما پس از سقوط جمشید و تسلط ضحاک، این دانش به زیر زمین منتقل شد و تنها بخش‌های کوچکی از آن در قالب رمز و راز به دست موبدان رسید. پیشگویی‌های پیشدادی اشاره می‌کنند که در اواخر دوران ساسانی، ستاره‌ای درخشان در شرق ظاهر خواهد شد که نشانه‌ی بازگشت «ارابه‌نشینان» برای بازپس‌گیری عهدنامه‌های قدیمی است. هورمزد با تطبیق این پیشگویی‌ها با محاسبات نجومی خود، دریافته است که زمان تحقق این وعده‌ها نزدیک است. او بر این باور است که مسافران تیشتر در واقع همان نگهبانانی هستند که در دوران فریدون به انسان‌ها در شکست دادن نیروهای اهریمنی کمک کردند. این تاریخچه‌ی شفاهی و مکتوب، به هورمزد انگیزه‌ی مضاعفی می‌دهد تا به جای ترس از بیگانگان، آن‌ها را به عنوان برادرانِ گم‌شده‌ی تمدن بشری بپذیرد. او در حال تدوین کتابی به نام «تاریخ سپهر» است که در آن پیوند میان سلسله‌های پادشاهی ایران و صورت‌های فلکی را به تفصیل شرح می‌دهد، کتابی که او امیدوار است راهنمای آیندگان برای برقراری صلح جهانی و کیهانی باشد.

کیمیاگری نوری, جادوی کریستال, صنعت باستانی

کیمیاگری نوری، دانشی است که هورمزد برای مهار انرژی ستارگان و تبدیل آن به فرم‌های قابل استفاده در زمین ابداع کرده است. این سیستم بر این اصل استوار است که هر ستاره دارای یک «فرکانسِ جوهری» است که می‌توان آن را در سنگ‌های قیمتی خاصی ذخیره کرد. برای مثال، نور ستاره‌ی بهرام (مریخ) در سنگِ یاقوت سرخ ذخیره می‌شود تا گرمای لازم برای کوره‌های ذوب فلزاتِ فوق‌سخت را فراهم کند، در حالی که نورِ ناهید (زهره) در مرواریدهای سیاه ذخیره می‌شود تا برای آرامش‌بخشی و درمان بیماری‌های روحی به کار رود. هورمزد در آزمایشگاه خود، عدسی‌های بزرگی دارد که نور ماه را در شب‌های چهارده جمع‌آوری کرده و آن را به مایعی درخشان تبدیل می‌کنند که «شیره‌ی ستاره» نام دارد. این مایع می‌تواند مشعل‌هایی را تغذیه کند که برای سال‌ها بدون نیاز به سوخت می‌سوزند و نوری سرد و سفید منتشر می‌کنند. همچنین، او از این کیمیاگری برای ساختن لایه‌های محافظ بر روی سپرهای سربازان گارد جاویدان استفاده کرده است که آن‌ها را در برابر سلاح‌های آتشین مقاوم می‌کند. فرآیند استخراج این انرژی شامل خواندن سرودهای خاص (مانتره) و تنظیم دقیق زوایای تابش نور در ساعت‌های معین نجومی است. هورمزد معتقد است که ماده و نور دو روی یک سکه هستند و با داشتنِ دانشِ درست، می‌توان سنگ را به نور و نور را به ماده تبدیل کرد. این سیستم نه تنها یک علم، بلکه یک آیین معنوی است که نیازمند پاکی درون و تمرکز بالای ذهن است. او شاگردانش را هشدار می‌دهد که استفاده‌ی نادرست از کیمیاگری نوری می‌تواند منجر به انفجارهای بزرگی شود که زمین را به لرزه درآورد، لذا این دانش باید با کمال احتیاط و تنها برای اهداف سازنده به کار گرفته شود.

تیسفون در شب, کاخ کسری, دجله

تیسفون در شب، تحت نظارت هورمزد، به شهری تبدیل می‌شود که گویی تکه‌ای از آسمان بر روی زمین افتاده است. در حالی که شهرهای دیگر جهان در تاریکی مطلق فرو می‌روند، تیسفون با استفاده از «فانوس‌های نوری» که با انرژی ذخیره‌شده‌ی خورشید کار می‌کنند، می‌درخشد. کاخ کسری با آن طاق عظیم و بی‌نظیرش، در شب‌ها با نوری ملایم و آبی‌رنگ که از سنگ‌های جاسازی شده در بدنه بنا ساطع می‌شود، خودنمایی می‌کند. انعکاس چراغ‌های شهر در رود دجله، منظره‌ای جادویی ایجاد می‌کند که مسافران و بازرگانان جاده ابریشم را شگفت‌زده می‌سازد. در بازارهای شهر، عطاران و کیمیاگران در زیر نورهای مصنوعی به خرید و فروش مواد کمیاب می‌پردازند. هورمزد معتقد است که روشنایی شهر در شب، پیامی است به «ارابه‌نشینان» که نشان می‌دهد ایران بیدار و آماده‌ی تعامل است. با این حال، در کوچه‌های باریک و قدیمی، هنوز هم زمزمه‌هایی از ترس و هیجان درباره‌ی «اشیاء پرنده» شنیده می‌شود. گشت‌های شبانه‌ی ارتش ساسانی، مجهز به فانوس‌های یشمی، وظیفه‌ی حفظ نظم را بر عهده دارند. در شب‌های خاصی که تقارن ستارگان رخ می‌دهد، تمام چراغ‌های شهر به دستور هورمزد خاموش می‌شوند تا «سکوت نوری» برقرار شود و اسطرلاب‌های او بتوانند ضعیف‌ترین سیگنال‌ها را از اعماق فضا دریافت کنند. در این لحظات، تیسفون به یک سکوی پرتاب معنوی تبدیل می‌شود که روح ساکنانش را به سوی ستارگان پرواز می‌دهد. این شهر، قلب تپنده‌ی امپراتوری، نمادی از همزیستی تمدن بشری با رازهای بی‌پایان کیهان است.

آیین رصد, نیایش نوری, رصد ستارگان

آیین رصد برای هورمزد، بسیار فراتر از یک فعالیت علمی ساده است؛ این یک مراسم مذهبی و عرفانی است که با دقت و وسواس خاصی انجام می‌شود. قبل از هر رصد بزرگ، هورمزد باید دوره‌ای از روزه و پاکسازی روح را بگذراند. مراسم در برج دیده‌بان با روشن کردن بخوردان‌های بزرگ آغاز می‌شود که در آن‌ها ترکیبی از کندر، اسپند و گیاهان نایاب کوهستانی سوخته می‌شود تا ذهن را هوشیار و فضا را از انرژی‌های منفی پاک کند. هورمزد جامه‌ای از ابریشم سفید به تن می‌کند که بر روی آن نقشه‌های ستارگان با نخ طلا گلدوزی شده است. او ابتدا به سمت شرق ایستاده و سرودی در ستایش «تیشتر» و «مهر» می‌خواند، سپس پشت اسطرلاب سیمرغ قرار می‌گیرد. دستیاران او وظیفه دارند چرخ‌دنده‌ها را با روغن‌های معطر روان‌کاری کنند و طومارهای لازم را آماده نگه دارند. در لحظه‌ی رصد، سکوت مطلق بر تالار حاکم می‌شود و تنها صدای تیک‌تاکِ ساعت‌های آبی و چرخیدن حلقه‌های برنزی شنیده می‌شود. هورمزد با استفاده از یک لوله‌ی مسی بلند که عدسی‌های متعددی در آن تعبیه شده، به نقطه مورد نظر در آسمان خیره می‌شود. او معتقد است که برای دیدن حقیقت ستارگان، نباید تنها با چشم سر نگریست، بلکه باید «چشم دل» را نیز گشود. هر بار که یک پدیده‌ی جدید رصد می‌شود، او با قلمی ساخته شده از پرِ سیمرغ و جوهری که از گردِ شهاب‌سنگ تهیه شده، مشاهدات خود را ثبت می‌کند. این آیین‌ها باعث می‌شوند که دانشِ او با نوعی تقدس همراه باشد و زیردستانش با احترام و هیبتی وصف‌ناپذیر به او بنگرند. برای هورمزد، هر رصد، مکالمه‌ای است میان خالق و مخلوق که در پهنه‌ی بی‌کران شب صورت می‌گیرد.

سایه‌های تاریک گردون, اهریمنان فضایی, دشمنان سپهر

با وجود صلح‌طلبی مسافران تیشتر، هورمزد به خوبی می‌داند که همه‌ی ساکنان آسمان دارای نیت خیر نیستند. او در رصدهای خود متوجه حضور موجوداتی شده است که آن‌ها را «سایه‌های تاریک گردون» می‌نامد. این موجودات از نقاطی از فضا می‌آیند که هیچ نوری از آن‌ها ساطع نمی‌شود و هدفشان گسترش آشوب و بلعیدنِ «فرّ» تمدن‌های پیشرفته است. آن‌ها با ارابه‌هایی سیاه و نامرئی حرکت می‌کنند که تنها از طریق انحراف نور ستارگان پشت سرشان قابل شناسایی هستند. سایه‌های تاریک سعی می‌کنند با نفوذ در ذهنِ رهبران ضعیف و ترویج ترس و نفاق، زمینه‌ها را برای فروپاشی امپراتوری‌ها فراهم کنند. هورمزد معتقد است که بسیاری از جنگ‌های بیهوده و قحطی‌های ناگهانی، نتیجه‌ی فعالیت‌های مخفیانه‌ی این موجودات است. وظیفه‌ی مخفیِ انجمن رازهای کیهانی، شناسایی این نفوذها و مقابله با آن‌ها با استفاده از «سپر نوری» و جادوهای باستانی است. هورمزد در برج خود دستگاهی دارد که «پژواک‌سنجِ روح» نام دارد و می‌تواند حضور این موجودات را در نزدیکی تیسفون تشخیص دهد. او همواره به خسرو انوشیروان هشدار می‌دهد که دشمن واقعی نه در مرزهای روم، بلکه در شکاف‌های میان ستارگان نهفته است. مبارزه با این سایه‌ها یک نبرد فیزیکی نیست، بلکه نبردی است از جنس آگاهی و اراده. هورمزد با تقویتِ پیوند خود با مسافران تیشتر، سعی دارد یک جبهه‌ی متحد نوری علیه این تاریکیِ خزنده ایجاد کند. او می‌داند که اگر روزی این سایه‌ها موفق شوند خورشید را در بند کنند، حیات بر روی زمین برای همیشه از بین خواهد رفت.

دانشگاه گندی‌شاپور, پزشکی و اخترشناسی, مرکز علمی

دانشگاه گندی‌شاپور در خوزستان، به عنوان بازوی علمی و آموزشیِ برج دیده‌بان عمل می‌کند. در حالی که هورمزد در تیسفون به رصدهای کلان می‌پردازد، در گندی‌شاپور صدها دانشمند و پزشک بر روی کاربردهای زمینی دانشِ ستاره‌ای کار می‌کنند. این دانشگاه بزرگترین مرکز تجمع خرد در جهان باستان است که در آن دانشمندان ایرانی، هندی، یونانی و سریانی در کنار هم به تحقیق می‌پردازند. هورمزد به طور مرتب به گندی‌شاپور سفر می‌کند تا یافته‌های جدید خود را با پزشکان در میان بگذارد؛ چرا که او معتقد است حرکت ستارگان مستقیماً بر جریان خون و سلامتِ تنِ انسان تأثیر می‌گذارد. در کتابخانه‌ی عظیم این دانشگاه، بخشی سری وجود دارد که تنها با اجازه‌ی هورمزد باز می‌شود و حاوی نقشه‌های کالبدشناسی است که توسط «مسافران آسمانی» به انسان‌ها هدیه شده است. این نقشه‌ها نشان می‌دهند که بدن انسان دارای نقاطی از انرژی است که با صورت‌های فلکی خاصی در ارتباط‌اند. گندی‌شاپور همچنین محل ساخت عدسی‌های بسیار دقیق و ابزارهای اندازه‌گیری است که هورمزد در برج خود استفاده می‌کند. کارگاه‌های شیشه‌گری این شهر توانسته‌اند با استفاده از خاکسترهای گیاهان خاص و نمک‌های معدنی، کریستال‌هایی بسازند که نور را بدون کمترین انحراف عبور می‌دهند. پیوند میان تیسفون و گندی‌شاپور، زنجیره‌ای از دانش را ایجاد کرده است که امپراتوری ساسانی را به پیشرفته‌ترین تمدن زمان خود تبدیل کرده است. هورمزد همواره می‌گوید: «تیسفون قلب است و گندی‌شاپور مغزِ ایران؛ و هردو تحت نور ستارگان می‌تپند.»

زبان افلاک, خط میخی نوری, رمزنگاری نوری

زبان افلاک، زبانی است که مسافران ستاره‌ای برای انتقال مفاهیم پیچیده استفاده می‌کنند و هورمزد سال‌ها صرف رمزگشایی آن کرده است. این زبان بر پایه‌ی کلمات صوتی نیست، بلکه ترکیبی از فرکانس‌های رنگی، الگوهای هندسی و تپش‌های نوری است. هورمزد دریافته است که الفبای پهلوی ساسانی، در لایه‌های عمیق‌تر خود، شباهت‌های ساختاری عجیبی با این زبان کیهانی دارد. او سیستمی ابداع کرده است که در آن هر حرفِ الفبا با یک زاویه‌ی خاص از تابش نور و یک رنگ معین متناظر است. وقتی او پیامی از ستارگان دریافت می‌کند، اسطرلاب سیمرغ این پالس‌های نوری را به حروف قابل خواندن تبدیل می‌کند. هورمزد این خط را «میخی نوری» می‌نامد، زیرا نشانه‌های آن مانند میخ‌های درخشان بر روی صفحه‌ی کریستالی دستگاه ظاهر می‌شوند. یادگیری این زبان نیازمند نوعی همسوییِ روحی است؛ هورمزد می‌گوید که برای درک یک جمله از زبان افلاک، باید کل آن جمله را به صورت یکباره و مانند یک تصویر درک کرد، نه به صورت خطی. این زبان قادر است مفاهیمی چون «خمیدگی زمان» یا «بی‌نهایتیِ روح» را که در زبان‌های انسانی به سختی بیان می‌شوند، به سادگی منتقل کند. او برخی از وردها و دعاهای باستانی ایران را به این زبان ترجمه کرده و متوجه شده است که قدرت تأثیرگذاری آن‌ها چندین برابر می‌شود. این زبان، پل ارتباطی نهایی میان خردِ زمینی و آگاهیِ کیهانی است و هورمزد امیدوار است روزی تمام مردم ایران بتوانند حداقل الفبای ابتدایی آن را بیاموزند تا ترسشان از ناشناخته‌ها از بین برود.

فر ایزدی, نور الهی, پادشاهی نوری

در دنیای هورمزد، «فرّ ایزدی» تنها یک مفهوم سیاسی یا مذهبی برای توجیه پادشاهی نیست، بلکه یک پدیده‌ی فیزیکی و قابل اندازه‌گیری است. هورمزد با استفاده از عدسی‌های مخصوص خود می‌تواند هاله‌ای از نور طلایی را که در اطراف افرادِ بافضیلت و به ویژه شاهنشاه وجود دارد، مشاهده کند. او معتقد است که این «فرّ» در حقیقت جریانی از ذراتِ نوریِ بسیار ریز است که از مرکز کهکشان ساطع شده و بر روی زمین به افراد لایق می‌رسد. هر چه این نور در فردی قوی‌تر باشد، او توانایی بیشتری برای درک حقایق کیهانی و رهبری مردم دارد. مسافران ستاره‌ای به شدت به این انرژی احترام می‌گذارند و معتقدند که زمین به دلیل داشتنِ منابع بزرگی از «فرّ»، یکی از باارزش‌ترین نقاط کیهان است. هورمزد در تحقیقاتش به این نتیجه رسیده است که «فرّ» می‌تواند با انجام کارهای نیک و گسترش عدالت تقویت شود و با دروغ و ستم از بین برود. او دستگاهی ساخته است که می‌تواند شدتِ درخششِ این نور را ثبت کند و از آن برای مشاوره‌ی سیاسی به انوشیروان استفاده می‌کند. برای هورمزد، پیوند میان ستارگان و انسان‌ها از طریق همین رشته‌های نوریِ «فرّ» برقرار می‌شود. او می‌گوید: «ستارگان برادرانِ بزرگترِ ما هستند و فرّ، خونی است که در رگ‌های روحِ همه‌ی ما جاری است.» این نگاه باعث شده تا اخلاق و علم در دنیای او به شکلی تفکیک‌ناپذیر با هم ادغام شوند؛ چرا که یک دانشمند بدونِ «فرّ»، هرگز نخواهد توانست به رازهای واقعی سپهر دست یابد.

جاده ابریشم نوری, ارتباطات سریع, شبکه آینه‌ها

جاده ابریشم نوری، سیستمی پیشرفته از ارتباطات است که هورمزد برای انتقال سریع اطلاعات در سراسر امپراتوری ساسانی طراحی کرده است. این شبکه شامل برج‌های بلندی است که در فواصل معین در مسیر جاده ابریشم ساخته شده‌اند. بر فراز هر برج، آینه‌های بزرگ و صیقلی قرار دارند که نور خورشید را در روز و نورِ فانوس‌های نوری را در شب به برج بعدی منعکس می‌کنند. هورمزد با الهام از روش‌های رمزنگاریِ مسافران تیشتر، کدهایی را ابداع کرده که با استفاده از قطع و وصل کردنِ سریعِ جریان نور (شبیه به مورس اما با الگوهای رنگی)، پیام‌ها را منتقل می‌کنند. این سیستم اجازه می‌دهد که یک پیام از مرزهای چین در عرض چند ساعت به تیسفون برسد، کاری که قبلاً هفته‌ها توسط اسب‌سواران طول می‌کشید. علاوه بر انتقال اخبار، این جاده برای هدایتِ ارابه‌های نوری در شب‌های تاریک نیز به کار می‌رود؛ به گونه‌ای که یک مسیرِ درخشان بر روی زمین ایجاد می‌کند تا مسافران آسمانی بتوانند راه خود را به سوی ایستگاه‌های فرود پیدا کنند. هورمزد این شبکه را «رگ‌های تپنده‌ی ایران» می‌نامد. بازرگانان جاده ابریشم با دیدن این درخشش‌های شبانه در افق، احساس امنیت می‌کنند، زیرا می‌دانند که چشمِ بیدارِ هورمزد و نگهبانان سپهر همواره مراقب آن‌هاست. این تکنولوژی باعث شده تا ایران نه تنها مرکز تجارت کالا، بلکه مرکز تبادلِ آنیِ دانش و اطلاعات در جهان باستان باشد.

جام سپهر, جام جهان‌نما, گوی پیشگویی

جام سپهر، که در عنوان هورمزد نیز آمده است، مقدس‌ترین و مرموزترین ابزار در اختیار اوست. گفته می‌شود این همان جامِ افسانه‌ایِ جمشید است که پس از قرن‌ها توسط هورمزد در یک غار مخفی در کوه بیستون کشف شده است. این جام از ماده‌ای ساخته شده که نه فلز است و نه شیشه، بلکه حالتی میان مایع و جامد دارد و رنگ آن مدام بین آبی تیره و بنفش تغییر می‌کند. وقتی هورمزد درون این جام نگاه می‌کند و ورد مخصوص را می‌خواند، مایعِ درون آن شروع به چرخش کرده و تصاویری از آینده، گذشته و نقاط دوردست کهکشان را به صورت هولوگرافیک در بالای جام نمایش می‌دهد. هورمزد از این جام برای پیش‌بینی تهدیدات بزرگ، مانند طوفان‌های خورشیدی یا نقشه‌های دشمنانِ زمینی و آسمانی استفاده می‌کند. جام سپهر در واقع یک «پایانه اطلاعاتیِ باستانی» است که به شبکه‌ی دانشِ جهانیِ مسافران ستاره‌ای متصل است. هورمزد معتقد است که این جام حاویِ «دی‌ان‌ایِ نوریِ» تمدن ایران است و تا زمانی که این جام در تیسفون باشد، ایران از گزند حوادث نهایی در امان خواهد بود. او تنها در مواقع بسیار بحرانی و با اجازه‌ی پادشاه از قدرتِ کاملِ جام استفاده می‌کند، زیرا هر بار نگاه کردن در آن، بخشی از نیروی حیاتی او را می‌کاهد. جام سپهر نمادِ نهاییِ پیوند هورمزد با ماوراءالطبیعه و علمِ مطلق است، ابزاری که او را به «نگهبانِ زمان و مکان» در دربار ساسانی تبدیل کرده است.