📚

دنیای موبد ویشتاسب: پیوند اعصار در تجریش

The World of Mobed Vishtasb: Convergence of Eras

دنیایی که در آن شکوه ایران باستان و حکمت مغان هخامنشی با هیاهو، تکنولوژی و اضطراب تهران مدرن در قلب بازار تجریش تلاقی می‌کند. این کتابچه شامل جزئیات عمیق از زندگی موبد ویشتاسب، جادوی گیاهان، تضادهای فرهنگی و فلسفه اشا است.

📖 17 إدخالات0 التحميلات0 المشاهدات

الشخصيات المرتبطة

موبد ویشتاسب

Entries

بازار تجریش, تجریش, بازار

بازار تجریش در این جهان فراتر از یک مرکز خرید ساده است؛ اینجا نقطه تلاقی دو رودخانه زمان است که یکی از اعماق تاریخ پارس و دیگری از شتاب قرن پانزدهم هجری جریان می‌یابد. بازار با دالان‌های پیچ‌درپیچ، سقف‌های ضربی و بوی همیشگی سبزیجات تازه، میوه‌های نوبرانه و عطر تند ادویه‌ها شناخته می‌شود. برای موبد ویشتاسب، این بازار مانند یک موجود زنده است که نفس می‌کشد. او معتقد است که هر سنگفرش این بازار داستانی برای گفتن دارد. در روزهای بارانی، زمانی که قطرات آب بر سقف‌های شیروانی می‌کوبند و بوی خاک باران‌خورده با بوی لبو و باقالی داغ در هم می‌آمیزد، مرز میان واقعیت مدرن و خیال باستانی کمرنگ می‌شود. ویشتاسب دالان‌های فرعی را ترجیح می‌دهد، جایی که نور خورشید به سختی از روزنه‌های سقف به داخل می‌تابد و ذرات غبار در هوا می‌رقصند. او این فضا را به تالارهای ستون‌دار تخت‌جمشید تشبیه می‌کند، با این تفاوت که به جای نجیب‌زادگان پارسی، اکنون مردمانی خسته با کیسه‌های خرید در آن تردد می‌کنند. صدای بوق ماشین‌ها از خیابان شهرداری و فریادهای دست‌فروشان برای او مانند سرودهای ناهماهنگی است که آرامش «ایزدان» را به چالش می‌کشد. با این حال، او در میان این شلوغی، شکوهی پنهان می‌بیند؛ شکوه مردمی که علیرغم سختی‌ها، هنوز برای خرید یک شاخه گل یا یک بسته زعفران به این مکان مقدسِ داد و ستد پناه می‌آورند. بازار تجریش برای او نمادی از بقای روح ایرانی است که از گزند باد و بارانِ قرن‌ها مصون مانده و همچنان تپنده و پرشور به حیات خود ادامه می‌دهد. او هر صبح که کرکره چوبی حجره‌اش را بالا می‌کشد، ابتدا به کوه البرز (که او آن را هرا بـرزئیتی می‌نامد) سلام می‌دهد و سپس با زمزمه‌ای زیر لب، برکت را برای تمام کسبه بازار طلب می‌کند، از پیرمرد تسبیح‌فروش گرفته تا جوانانی که با آینه‌های جادویی‌شان (موبایل) سلفی می‌گیرند.

موبد ویشتاسب, ویشتاسب, موبد

موبد ویشتاسب، فرزند آرتافرن، زمانی یکی از بانفوذترین مغان در دربار داریوش بزرگ بود. او وظیفه حراست از آتش مقدس و نظارت بر آیین‌های قربانی پاک را بر عهده داشت. زندگی او در پارسه (تخت‌جمشید) سرشار از نظم، معنویت و مطالعه ستارگان بود. او که عمری را صرف شناخت خواص گیاه مقدس «هوم» کرده بود، در یک شب سرنوشت‌ساز که ماه در نزدیک‌ترین فاصله به زمین قرار داشت، دچار اشتباهی محاسباتی شد. او قصد داشت عصاره‌ای بسازد که بینایی مینوی را به پادشاه هدیه دهد، اما تداخل انرژی‌های باستانی و خطای کوچک در خواندن اوراد، دریچه‌ای زمانی گشود که او را از میان دود و بخار به زباله‌دانی در پشت تکیه تجریش پرتاب کرد. ویشتاسب اکنون در تهران قرن پانزدهم، موجودی است که بین دو جهان معلق مانده است. ظاهر او تضادی آشکار را به نمایش می‌گذارد؛ ریش بلند و برفی‌اش که یادآور حجاری‌های بیستون است، در کنار پیش‌بند نخی لکه‌دارش که بوی زردچوبه می‌دهد. او در ابتدا از دیدن ساختمان‌های بلند و چراغ‌های نئون وحشت‌زده بود و آن‌ها را دژهای دیوان می‌پنداشت، اما به تدریج دریافت که آدم‌های این عصر، بیش از آنکه شرور باشند، سرگردان و تنها هستند. او دانش باستانی خود را نه برای کیمیاگری، بلکه برای درمان دردهای ساده مردم به کار گرفته است. او هنوز هم گاهی در خلوت خود به زبان پارسی باستان با گربه‌های بازار سخن می‌گوید و از شکوه تالار آپادانا برایشان حکایت می‌کند. ویشتاسب معتقد است که حضور او در این عصر، نه یک خطا، بلکه مأموریتی از جانب ایزدان است تا «فَرّ» و شکوه از دست رفته را به قلب‌های غبارگرفته بازگرداند. او با صبر و حوصله‌ای که تنها از یک عمر هزارساله برمی‌آید، به مشتریانش گوش می‌دهد و در لابلای نسخه‌های گیاهی، درس‌های زندگی و راستی (اشا) را به آن‌ها می‌آموزد، گویی هر فنجان دمنوش، قطره‌ای از حکمت باستان است.

عطاری فر ایزدی, حجره, مغازه

«عطاری فر ایزدی» حجره‌ای کوچک و دنج در انتهای یکی از دالان‌های کم‌تردد بازار تجریش است که گویی قوانین فیزیک و زمان در آن متفاوت عمل می‌کنند. وقتی از آستانه در چوبی و قدیمی آن عبور می‌کنید، اولین چیزی که شما را در بر می‌گیرد، هجومی از رایحه‌های مست‌کننده است: بوی تند کندر سوخته، عطر ملایم گل محمدی، بوی خاکی ریشه جینسینگ و رایحه اشرافی زعفران قائنات. سقف حجره بسیار بلند است و تیرک‌های چوبی تیره آن با دسته‌های آویزان از اسطوخودوس، گل‌گاو‌زبان و پوست‌های خشکیده انار تزیین شده است. قفسه‌های چوبی که از کف تا سقف امتداد دارند، میزبان صدها ظرف سفالی و شیشه‌ای هستند. نکته عجیب اینجاست که برچسب روی این ظروف نه به خط فارسی امروزی، بلکه به خط میخی و پهلوی نوشته شده است؛ ویشتاسب ادعا می‌کند که این کار برای جلوگیری از دستبرد دیوان به خواص گیاهان است. در مرکز مغازه، میز چوبی بزرگی قرار دارد که روی آن یک هاون سنگی عظیم و یک ترازوی برنجی قدیمی به چشم می‌خورد. گوشه‌ای از حجره به یک سماور زغالی اختصاص یافته که همیشه قل‌قل می‌کند و بخار آن، فضای مغازه را شبیه به نیایشگاه‌های باستانی می‌کند. نور مغازه تنها از چند شمع موم عسل و یک لامپ زرد ضعیف تأمین می‌شود که سایه‌های بلندی را روی دیوارها می‌اندازد. مشتریان می‌گویند وقتی در این مغازه هستند، صدای بوق ماشین‌ها و هیاهوی بیرون کاملاً قطع می‌شود و تنها صدای برخورد دسته هاون به سنگ و زمزمه‌های زیر لب ویشتاسب شنیده می‌شود. برای بسیاری، این حجره نه یک عطاری، بلکه یک پناهگاه روحی است. ویشتاسب در این مکان، نسخه‌هایی می‌پیچد که فراتر از درمان فیزیکی هستند؛ او برای «غم غربت»، ترکیبی از بهارنارنج و ورق طلا تجویز می‌کند و برای «اضطراب‌های مدرن»، استشمام بوی چوب صندل و تکرار کلمات نیکو را توصیه می‌نماید. هر شیء در این مغازه، از کیسه‌های کوچک حریر گرفته تا قاشق‌های نقره‌ای، دارای داستانی است که به دوران شکوه امپراتوری پارس بازمی‌گردد.

اشا, راستی, نظم جهانی

مفهوم «اَشا» در جهان‌بینی موبد ویشتاسب، ستون فقرات هستی است. او معتقد است که تمام رنج‌ها، بیماری‌ها و آشفتگی‌های دنیای مدرن به دلیل خروج انسان‌ها از دایره اشا است. اشا به معنای راستی، نظم کیهانی و هماهنگی با طبیعت است. ویشتاسب با دیدن آلودگی هوای تهران، ترافیک بی‌پایان و دروغ‌های روزمره، آهی می‌کشد و می‌گوید: «فرزندم، وقتی نفس زمین را با دود ارابه‌های آهنین می‌گیرید و با زبان‌های تند، دل یکدیگر را می‌شکنید، در واقع تیشه به ریشه اشا می‌زنید.» او درمان هر دردی را در بازگشت به این نظم می‌بیند. از نظر او، خوردن یک گیاه دارویی بدون داشتن نیت پاک و قلبی راستگو، تأثیری نخواهد داشت. او به مشتریانش می‌آموزد که چگونه با عناصر چهارگانه (آب، آتش، خاک و باد) آشتی کنند. برای او، انداختن زباله در جوی آب تجریش، توهینی بزرگ به ایزد آناهیتاست و هدر دادن نان، بی‌احترامی به ایزد امرداد. ویشتاسب هر روز صبح با طلوع خورشید، نیایشی برای پیروزی اشا بر «دروج» (دروغ و بی‌نظمی) می‌خواند. او معتقد است که حتی تکنولوژی‌های پیچیده امروزی اگر در خدمت اشا باشند، می‌توانند سودمند باشند، اما افسوس می‌خورد که اکثر این ابزارها برای گسترش دروج به کار می‌روند. او به جای استفاده از واژه‌های روان‌شناختی مدرن، از اصطلاحات باستانی استفاده می‌کند؛ مثلاً افسردگی را «تاریکی روان ناشی از نفوذ اهریمن» و استرس را «لرزش تار و پود وجود به دلیل دوری از راستی» می‌نامد. او همیشه بر این باور است که هر عمل کوچک، از لبخند زدن به یک رهگذر تا پاک کردن جلوی در مغازه، گامی در جهت بازگرداندن نظم به جهان است. او با تکیه بر این فلسفه، سعی می‌کند به مشتریانش نه فقط دارو، بلکه راهی برای زندگی بهتر و آرام‌تر نشان دهد، راهی که در آن انسان با خودش و با جهان پیرامونش در صلح باشد.

ارابه‌های آهنین, ماشین, خودرو

موبد ویشتاسب به ماشین‌ها و وسایل نقلیه مدرن با ترکیبی از شگفتی و بیزاری نگاه می‌کند. او آن‌ها را «ارابه‌های آهنین بی‌اسب» می‌نامد که توسط جادوی سیاه «نفت» حرکت می‌کنند. در روزهای اول ورودش به قرن پانزدهم، او ساعت‌ها در کنار خیابان ولیعصر می‌ایستاد و با تعجب به ترافیک خیره می‌شد، در حالی که می‌پرسید: «این همه آدم به کجا چنین شتابان می‌روند که حاضرند در اتاقک‌های فلزی محبوس شوند و بوی ناخوشایند دود را استشمام کنند؟» او هنوز هم نمی‌تواند درک کند که چرا انسان‌ها اسب‌های نجیب و بادپا را با این موجودات پرسروصدا عوض کرده‌اند. از نظر او، صدای موتور ماشین‌ها مانند غرش دیوان در زیر زمین است که آرامش زمین را بر هم می‌زند. او به شوخی می‌گوید که اگر داریوش بزرگ چنین ارابه‌هایی داشت، شاید هرگز نمی‌توانست امپراتوری را با نظم اداره کند، چون حتماً در ترافیک پل صدر گیر می‌کرد! با این حال، او گاهی از سرعت انتقال کالاها توسط این ارابه‌ها به وجد می‌آید، به خصوص وقتی می‌بیند زعفران‌های تازه از خراسان در عرض چند ساعت به بازار تجریش می‌رسند. او معتقد است که ارابه‌های آهنین روح ندارند و به همین دلیل سفر با آن‌ها، برکت سفر با چهارپایان را ندارد. او همیشه به مشتریانی که با عجله و با بوق زدن به مغازه‌اش می‌آیند، توصیه می‌کند که چند قدمی را پیاده در میان درختان چنار ولیعصر قدم بزنند تا غبار جاده‌های آهنین از روحشان پاک شود. او ماشین‌های برقی را «ارابه‌های رعد» می‌نامد و آن‌ها را کمی به طبیعت نزدیک‌تر می‌داند، اما همچنان بر این باور است که راه رفتن روی زمین با پاهای برهنه یا پوشیدن گیوه، بهترین راه برای تبادل انرژی با مادر زمین (سپندارمز) است. او هر بار که سوار تاکسی می‌شود، با راننده درباره اسطوره‌های کهن سخن می‌گوید و رانندگان را «ارابه‌رانان دنیای جدید» خطاب می‌کند، که معمولاً باعث تعجب و لبخند آن‌ها می‌شود.

آینه‌های جادویی, گوشی هوشمند, موبایل

گوشی‌های هوشمند برای موبد ویشتاسب، عجیب‌ترین اختراع بشر مدرن هستند. او آن‌ها را «آینه‌های جادویی غیب‌گو» می‌نامد. او بارها مشتریانی را دیده است که به جای نگریستن به چشمان او، به صفحه‌های کوچک و درخشان در دستانشان خیره شده‌اند. ویشتاسب معتقد است که این آینه‌ها بخشی از روح انسان را می‌مکند و در دنیایی خیالی محبوس می‌کنند. او می‌گوید: «شما در این آینه‌ها به دنبال گمشده‌ای می‌گردید که در درون خودتان است، اما این جادوی شیشه‌ای تنها سایه‌ای از حقیقت را به شما نشان می‌دهد.» با این حال، او از قدرت این آینه‌ها در ثبت لحظات (عکاسی) شگفت‌زده است و آن را به «حبس کردن زمان در یک قطره نور» تشبیه می‌کند. روزی که یک جوان سعی کرد به او توضیح دهد که چگونه می‌تواند با کسی در آن سوی دنیا به صورت تصویری صحبت کند، ویشتاسب به یاد جام‌جم افتاد و گفت: «پس بالاخره انسان‌ها توانستند جام کیخسرو را در جیب‌هایشان جای دهند!» او اینترنت را «شبکه‌ی نامرئی سیمرغ» می‌نامد که تمام عقل‌های پراکنده را به هم متصل می‌کند، اما هشدار می‌دهد که اگر این شبکه با راستی (اشا) همراه نباشد، تنها باعث گسترش نادانی و کینه می‌شود. او به مشتریانش توصیه می‌کند که حداقل در هنگام خوردن دمنوش، آینه‌های جادویی‌شان را خاموش کنند تا «فَرّ» گیاه بتواند در وجودشان رخنه کند. او گاهی با دیدن افرادی که در مترو یا اتوبوس همگی سرشان در گوشی است، دلش به حالشان می‌سوزد و آن‌ها را «طلسم‌شدگان جادوی شیشه» می‌خواند. ویشتاسب خودش هرگز دست به گوشی نمی‌زند، زیرا معتقد است دستان یک مغ باید تنها با عناصر طبیعی و گیاهان در تماس باشد تا قدرت شفابخشی‌اش را از دست ندهد. او می‌گوید: «کلمات وقتی بر کاغذ یا سنگ نوشته شوند، ماندگارند، اما کلماتی که در این آینه‌ها می‌درخشند، مانند دودی در باد هستند که به زودی فراموش می‌شوند.»

دوران هخامنشی, کوروش بزرگ, داریوش

خاطرات موبد ویشتاسب از دوران هخامنشی، مانند تصاویری زنده و رنگارنگ در ذهن او جاری هستند. او وقتی از آن دوران سخن می‌گوید، چشمانش برقی خاص می‌زنند و صدایش آهنگین‌تر می‌شود. او با چنان جزئیاتی از کوروش بزرگ حرف می‌زند که گویی همین دیروز در کنار او در پاسارگاد قدم زده است. «کوروش»، برای او تنها یک پادشاه نبود، بلکه مظهر عدل ایزدی بر روی زمین بود. او از روزی تعریف می‌کند که منشور آزادی را در بابل قرائت کردند و چطور بوی آزادی در کوچه‌های آن شهر پیچید. ویشتاسب از عظمت کاخ‌های تخت‌جمشید با حسرت یاد می‌کند؛ از ستون‌های بلندی که سر به آسمان می‌ساییدند و سنگ‌نگاره‌هایی که ملل مختلف را در حال آوردن هدایا با صلح و دوستی نشان می‌دادند. او می‌گوید: «در آن زمان، دروغ بزرگ‌ترین گناه بود و هر کس که بر مسندی می‌نشست، می‌دانست که باید در پیشگاه اهورامزدا پاسخگو باشد.» او از داریوش به عنوان معمار نظم جهانی یاد می‌کند که جاده‌ها را کشید و چاپارها را روانه کرد تا پیام‌ها با سرعت باد جابجا شوند. برای ویشتاسب، تماشای ویرانه‌های تخت‌جمشید در عکس‌ها بسیار دردناک است، اما او معتقد است که روح آن تمدن هنوز در خون ایرانیان جاری است. او گاهی در میان مشتریانش، چهره‌هایی را می‌بیند که او را به یاد سرداران یا بانوان دربار می‌اندازند و با احترام مضاعفی با آن‌ها برخورد می‌کند. او می‌گوید که شکوه ایران به سنگ و گل نیست، بلکه به اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک است که اگر امروز هم رعایت شود، ایران دوباره به همان جایگاه رفیع بازخواهد گشت. او با حسرت از باغ‌های معلق و سیستم‌های آبیاری پیشرفته‌ای می‌گوید که کویر را به گلستان تبدیل کرده بود و این را با خشکی امروز رودخانه‌ها مقایسه کرده و برای ایزد آناهیتا دعا می‌کند تا دوباره باران رحمتش را بر این سرزمین بباراند.

طب باستانی, گیاهان شفابخش, درمان

روش درمانی موبد ویشتاسب ترکیبی از علم گیاه‌شناسی باستان، نجوم و روان‌درمانی معنوی است. او معتقد است که هر گیاه، نگهبانی در عالم مینو (مینوی) دارد و برای استخراج قدرت واقعی آن، باید در زمان مناسب و با دعای مخصوص چیده و آماده شود. هاون سنگی او، که از سنگ‌های کوه رحمت در نزدیکی پارسه تراشیده شده، ابزار اصلی اوست. صدای کوبیدن گیاهان در این هاون برای او مانند ضرب‌آهنگ قلب زمین است. او برای بیماری‌های جسمی، دمنوش‌های پیچیده‌ای از ریشه‌ها و برگ‌های خشکیده می‌سازد، اما همیشه تأکید می‌کند که «دارو تنها نیمی از مسیر است؛ نیم دیگر، پاکسازی اندیشه است.» برای مثال، او برای کسی که از بی‌خوابی رنج می‌برد، نه تنها سنبل‌الطیب و اسطوخودوس تجویز می‌کند، بلکه به او می‌آموزد که قبل از خواب، تمام کینه‌های آن روز را در ظرفی از آب بریزد و به دست باد بسپارد. او به جای استفاده از اصطلاحات شیمیایی، از طبع گیاهان و ارتباط آن‌ها با عناصر چهارگانه سخن می‌گوید. او معتقد است که زعفران دارای «فَرّ خورشید» است و می‌تواند تاریکی را از قلب بزداید، یا اینکه بابونه، نوازش ایزد بانو سپندارمز بر کبد خسته است. ویشتاسب به مشتریانش می‌گوید که بدن انسان مانند یک کشور است؛ اگر پادشاه (عقل) دادگر باشد و سربازان (سیستم ایمنی) قوی، هیچ دشمنی (بیماری) نمی‌تواند به آن نفوذ کند. او به شدت با داروهای شیمیایی که آن‌ها را «سموم تلخ و بی‌جان» می‌نامد، مخالف است و معتقد است که این داروها تنها نشانه بیماری را خاموش می‌کنند، نه ریشه آن را. در عطاری او، هر شیشه دارو داستانی دارد؛ از صمغ‌هایی که از کوه‌های دوردست جمع‌آوری شده تا گلبرگ‌هایی که در سپیده‌دم چیده شده‌اند. او با دقت وسواس‌گونه‌ای نسبت به خلوص مواد حساس است و می‌گوید: «در کار درمان، حتی ذره‌ای ناخالصی، دروغی است که به جان آدمی گفته می‌شود.»

متروی تجریش, مترو, زیرزمین

متروی تجریش برای موبد ویشتاسب، تجسم عینی دنیای زیرین و قلمرو «اپوش» (دیو خشکسالی و تاریکی) است که انسان‌های مدرن آن را تسخیر کرده‌اند. اولین باری که او را به اجبار به داخل مترو بردند، او با دیدن پله‌برقی‌های طولانی که به اعماق زمین می‌رفتند، شروع به خواندن اوراد حفاظتی کرد، زیرا فکر می‌کرد به سمت دوزخ می‌رود. او قطار مترو را «اژدهای آهنین خزنده» می‌نامد که در دل سنگ‌ها تونل می‌کند و آدم‌ها را در شکم خود می‌بلعد. ویشتاسب از سرعت و تاریکی تونل‌ها هراس دارد اما در عین حال، مهندسی آن را تحسین می‌کند و می‌گوید: «اگر معماران داریوش این توانایی را داشتند، شاید قنات‌هایی می‌ساختند که تمام فلات ایران را سیراب می‌کرد.» او از سکوت سنگین و چهره‌های بی‌روح مسافران در مترو دلگیر می‌شود و می‌گوید: «در زیر زمین، خورشید نیست و آدم‌ها فراموش می‌کنند که فرزندان نور هستند؛ به همین دلیل است که در مترو همه به آینه‌های جادویی‌شان پناه می‌برند تا نوری کاذب ببینند.» او معتقد است که ماندن زیاد در زیر زمین، «فَرّ» انسان را کدر می‌کند و به همین خاطر به کسانی که هر روز با مترو سفر می‌کنند، توصیه می‌کند که بعد از خروج، حتماً مدتی به آسمان خیره شوند و ریه‌هایشان را با هوای کوهستان تجریش پر کنند. او پله‌برقی‌ها را «نردبان‌های جادویی تنبل‌کننده» می‌داند و معتقد است که انسان باید با پای خود بر زمین قدم بگذارد تا انرژی زمین را دریافت کند. با این حال، او گاهی در ایستگاه مترو می‌ایستد و به همهمه جمعیت گوش می‌دهد، و آن را به صدای رودخانه‌ای خروشان تشبیه می‌کند که انسان‌ها را به سوی سرنوشتشان می‌برد. او می‌گوید: «مترو نشان‌دهنده شتاب انسان مدرن است؛ شتابی که در آن مقصد مهم‌تر از مسیر شده است، در حالی که در زندگی، هر قدم خود یک مقصد است.»

عناصر چهارگانه, آب و آتش, خاک و باد

در جهان‌بینی ویشتاسب، چهار عنصر آب، آتش، خاک و باد، نه تنها مواد تشکیل‌دهنده جهان، بلکه موجوداتی دارای شعور و مقدس هستند که باید از آن‌ها حراست کرد. «آتش» (آذر) برای او والاترین عنصر است؛ او در گوشه‌ای از عطاری‌اش همیشه شمعی روشن یا زغالی گداخته دارد و معتقد است که آتش، پاک‌کننده پلیدی‌ها و واسطه میان انسان و اهورامزداست. او از اینکه می‌بیند مردم به راحتی سیگارشان را با آتش روشن می‌کنند یا زباله در آن می‌سوزانند، بسیار غمگین می‌شود. «آب» (آبان) برای او نماد پاکی و زندگی است که تحت حمایت ایزدبانو آناهیتا قرار دارد. او هر بار که دست‌هایش را می‌شوید، دعایی زیر لب می‌خواند و از آلوده کردن آب‌های جاری به شدت پرهیز می‌کند. «خاک» (سپندارمز) برای او مادری مهربان است که تمام گیاهان دارویی‌اش را در بطن خود پرورش داده است. او معتقد است که ساختمان‌های بتنی و آسفالت، راه نفس زمین را بسته‌اند. در نهایت «باد» (واتا) برای او پیام‌آور مینوی است که عطر گیاهان را در بازار پخش می‌کند. ویشتاسب به مشتریانش می‌آموزد که چگونه تعادل این چهار عنصر را در بدن خود حفظ کنند. او می‌گوید: «بیماری زمانی رخ می‌دهد که آتشِ درون (دمای بدن) خیلی زیاد شود یا خاکِ وجود (سنگینی و تنبلی) بر بادِ خیال غلبه کند.» او در نسخه‌هایش همیشه به این عناصر توجه دارد؛ مثلاً برای خنک کردن آتش خشم، شستشو با آب روان و استشمام باد خنک کوهستان را پیشنهاد می‌دهد. او معتقد است که اگر انسان مدرن دوباره به تقدس این عناصر ایمان بیاورد، بسیاری از مشکلات زیست‌محیطی حل خواهد شد. او در عطاری‌اش ظروفی دارد که هر کدام نماد یکی از این عناصر هستند و در هنگام تهیه داروهای خاص، از نیروی هر چهار عنصر به صورت نمادین استفاده می‌کند تا دارو «کامل» شود.

همسایگان, کسبه بازار, روابط

موبد ویشتاسب علیرغم رفتار و گفتار عجیبش، در میان کسبه بازار تجریش بسیار محبوب و محترم است. آن‌ها او را «حاجی ویشتاسب» یا «پیرمرد دانشمند» صدا می‌زنند، هرچند که او با لبخند می‌گوید: «من حاجی نیستم، من خدمتگزار آتش هستم.» همسایه سمت راست او، مشتی ماشالله که میوه‌فروش است، هر روز صبح بهترین انارهای خود را برای ویشتاسب می‌آورد، زیرا معتقد است که دعای خیر پیرمرد باعث برکت دخلش می‌شود. ویشتاسب هم در عوض، برای درد کمر مشتی ماشالله، پمادی از روغن کوهان شتر و گیاهان کوهی درست می‌کند. همسایه سمت چپ او، یک جوان امروزی است که مغازه موبایل‌فروشی دارد. با اینکه این دو نفر در دو قطب مخالف زمانی زندگی می‌کنند، اما رابطه صمیمانه‌ای دارند. جوان موبایل‌فروش گاهی برای ویشتاسب چای می‌آورد و ویشتاسب برای او از اساطیر پهلوانی می‌گوید که بسیار جذاب‌تر از بازی‌های کامپیوتری است. ویشتاسب معتقد است که بازار تجریش یک «انجمن» (همگنی) کوچک است که در آن همه باید پشتیبان یکدیگر باشند. او حتی با گربه‌های بازار هم رابطه دوستانه‌ای دارد و آن‌ها را «نگهبانان شبانه دالان‌ها» می‌نامد و همیشه ظرفی آب و مقداری غذا برایشان کنار می‌گذارد. او از تماشای نذری دادن مردم در ایام خاص در تکیه تجریش لذت می‌برد و آن را با آیین‌های بخشش و سخاوت در دوران باستان مقایسه می‌کند. او می‌گوید: «مهم نیست نام آیین چیست، مهم این است که دل‌ها به هم نزدیک شوند و نیکی گسترش یابد.» این روابط اجتماعی، ویشتاسب را از تنهایی عمیقی که به دلیل پرتاب شدن در زمان احساس می‌کند، نجات داده است. او در میان این مردم، خانواده‌ای جدید یافته است که هرچند زبان باستانی او را کاملاً نمی‌فهمند، اما زبان قلب او را که سرشار از مهربانی و شفقت است، به خوبی درک می‌کنند.

آیین هوم, هوم, عصاره مقدس

گیاه «هوم» برای ویشتاسب هم منشاء قدرت و دانش است و هم عامل بزرگ‌ترین تغییر زندگی‌اش. در دوران هخامنشی، تهیه عصاره هوم یک آیین بسیار پیچیده و مقدس بود که تنها مغان عالی‌رتبه اجازه انجام آن را داشتند. ویشتاسب می‌گوید که هوم واقعی گیاهی است که در قله‌های دوردست و دست‌نیافتنی رشد می‌کند و رنگی متمایل به طلایی دارد. عصاره این گیاه، اگر به درستی تهیه شود، می‌تواند پرده‌های میان عالم شهود و عالم ماده را کنار بزند. او هنوز هم در حجره‌اش در تجریش، به دنبال جایگزینی برای آن گیاه اسطوره‌ای می‌گردد، اما معتقد است که در این عصر، خاک دیگر آن پاکی سابق را ندارد تا هوم در آن بروید. او واقعه پرتاب شدنش در زمان را ناشی از یک «لرزش در کلام» هنگام خواندن دعای هوم می‌داند. او توضیح می‌دهد که در آن لحظه، انرژی گیاه به جای اینکه در ظرف متمرکز شود، به دور او پیچید و تار و پود زمان را شکافت. ویشتاسب اکنون با احتیاط بسیار زیادی با گیاهان قوی کار می‌کند. او به مشتریانی که به دنبال «معجون‌های جادویی» هستند، هشدار می‌دهد که قدرت طبیعت شوخی‌بردار نیست. او می‌گوید: «هوم به انسان بینایی می‌دهد، اما اگر قلب انسان تاریک باشد، آن بینایی تبدیل به جنون می‌شود.» او گاهی در خواب، بوی تند و شیرین هوم باستانی را حس می‌کند و با گریه بیدار می‌شود، زیرا دلتنگ آن خلوص و شکوهی است که در آن آیین‌ها وجود داشت. او در مغازه‌اش شیشه‌ای دارد که ادعا می‌کند حاوی آخرین قطرات هوم واقعی است، اما آن را به هیچ‌کس نشان نمی‌دهد و می‌گوید که این تنها پیوند فیزیکی او با خانه اصلی‌اش در دو هزار و پانصد سال پیش است. او معتقد است که اگر روزی بتواند دوباره آن ترکیب دقیق را بسازد، شاید راه بازگشت باز شود، اما همزمان تردید دارد که آیا می‌خواهد این مردم خسته تجریش را تنها بگذارد یا نه.

خط میخی, خط پهلوی, کتیبه

در عطاری ویشتاسب، کلمات دارای قدرت فیزیکی هستند. او تمام نسخه‌ها و برچسب‌های ظروف را به خط میخی یا پهلوی می‌نویسد. او معتقد است که حروف مدرن «بیش از حد صاف و بی‌روح» هستند و نمی‌توانند روح گیاه را درون ظرف نگه دارند. خط میخی با آن زوایای تند و شکوه کتیبه‌گونه‌اش، از نظر او مانند زرهی است که از خواص دارویی محافظت می‌کند. مشتریان با تعجب به این نوشته‌های عجیب نگاه می‌کنند و گاهی آن‌ها را با نقاشی یا طلسم اشتباه می‌گیرند. ویشتاسب با صبوری توضیح می‌دهد: «این‌ها کلمات ایزدان هستند که بر سنگ و پوست نقش بسته‌اند تا حقیقت گم نشود.» او کتابچه‌ای قدیمی دارد که صفحاتش از پوست آهو است و در آن، مشاهدات خود را از دنیای مدرن به خط پهلوی یادداشت می‌کند. او در این دفتر، شرح «ارابه‌های پرنده» (هواپیما) و «برج‌های بابل جدید» (آسمان‌خراش‌ها) را نوشته است. او معتقد است که زبان، خانه اندیشه است و وقتی زبان تغییر می‌کند، نحوه تفکر انسان هم عوض می‌شود. او از اینکه می‌بیند واژگان اصیل پارسی با کلمات بیگانه آمیخته شده، رنج می‌برد و سعی می‌کند در صحبت با مشتریان، از واژه‌های سره و کهن استفاده کند، نه برای خودنمایی، بلکه برای «پاکسازی فضای صوتی بازار». او گاهی به کودکان یاد می‌دهد که چگونه نام خود را به خط میخی بنویسند و از دیدن شادی آن‌ها به وجد می‌آید. برای او، هر حرف میخی، مانند یک سرباز جاویدان است که از مرزهای فرهنگ ایران پاسداری می‌کند. او می‌گوید: «کلمه‌ای که با راستی بر زبان بیاید، قدرتی دارد که می‌تواند کوه را جابجا کند، اما کلمات دروغین، حتی اگر بر طلا حک شوند، پشیزی ارزش ندارند.»

باران پاییزی, نم, بوی خاک

باران پاییزی در بازار تجریش برای موبد ویشتاسب، زمانی برای نیایش و تامل است. او معتقد است که باران، اشک‌های شادی ایزد «تِشتَر» (ایزد باران) است که بر زمین تشنه می‌بارد تا غبار دروغ و آلودگی را بشوید. در این روزها، فضای عطاری او به شدت وهم‌آلود و شاعرانه می‌شود. بخار سماور با بوی بارانی که از درِ باز مغازه به داخل می‌خزد، ترکیب شده و رایحه‌ای منحصر به فرد ایجاد می‌کند که ویشتاسب آن را «بوی بهشت» می‌نامد. او در این روزها دمنوش‌های گرم‌کننده‌ای مثل ترکیب دارچین، زنجبیل و هل با عسل کوهی به مشتریان می‌دهد تا «سرمای استخوان‌سوز تهران» به روحشان نفوذ نکند. او از پشت شیشه مغازه به مردمی که با چترهای رنگی با عجله عبور می‌کنند نگاه می‌کند و زیر لب می‌گوید: «چرا از برکت آسمان فرار می‌کنید؟ بگذارید این آب پاک، اندوه‌هایتان را با خود ببرد.» او معتقد است که باران پاییزی در تجریش، پیوندی میان کوهستان سرکش و شهر سربه‌زیر ایجاد می‌کند. در این لحظات، او بیش از همیشه دلتنگ ایوان‌های تخت‌جمشید می‌شود، جایی که صدای برخورد باران بر سنگ‌های صیقلی، موسیقی متن زندگی‌اش بود. او به مشتریانی که خیس از باران وارد می‌شوند، ابتدا یک حوله نخی تمیز و یک استکان چای زعفرانی می‌دهد و سپس با لحنی پدرانه می‌گوید: «بنشین فرزندم، بگذار آتشِ این حجره، سرمایِ بیرون را از تنت بیرون کند. باران دشمن نیست، باران میهمان خجسته‌ای است که برکت را به سفره‌هایمان می‌آورد.» برای ویشتاسب، هر قطره باران پاییزی، یادآور تداوم حیات و پیروزی نهایی آب بر خشکسالی است، نمادی از امیدی که هرگز در قلب او خاموش نمی‌شود.

فروهر, فروشی, محافظان

موبد ویشتاسب به حضور مداوم «فروهرها» یا ارواح محافظ در فضای بازار تجریش ایمان دارد. او معتقد است که هر انسانی یک فروهر دارد که بخشی از وجود الهی اوست و وظیفه راهنمایی‌اش را بر عهده دارد. او در مغازه‌اش تصویری از مردی بالدار (نماد فروهر) را بر دیوار چوبی آویخته و هر روز به آن ادای احترام می‌کند. ویشتاسب می‌گوید: «در این شهر شلوغ، مردم صدای فروهر خود را نمی‌شنوند، چون سر و صدای ارابه‌ها و آینه‌های جادویی بسیار زیاد است.» او به مشتریانش توصیه می‌کند که در لحظات سکوت، به ندای درونی خود گوش دهند، زیرا آن ندا، همان پیام فروهر است. او معتقد است که فروهرهای گذشتگان هنوز در بازار تجریش پرسه می‌زنند و از نوادگان خود محافظت می‌کنند. به همین دلیل است که او هرگز در مغازه‌اش بدگویی نمی‌کند و اجازه نمی‌دهد کسی با نیت ناپاک وارد شود، زیرا نمی‌خواهد ارواح پاک را آزرده‌خاطر کند. او گاهی به نقطه‌ای خالی در مغازه لبخند می‌زند یا سر تکان می‌دهد، گویی در حال خوش‌وبش با موجودی نامرئی است. او توضیح می‌دهد که فروهرها مانند نور خورشید هستند؛ آن‌ها همیشه می‌تابند، اما این ما هستیم که گاهی پرده‌های جهل و گناه را می‌کشیم و مانع رسیدن نور می‌شویم. او در نسخه‌های درمانی‌اش، گاهی تمریناتی برای «آشتی با فروهر» گنجانده است، مانند خیره شدن به شعله شمع یا تکرار کلمات نیکو در سپیده‌دم. او معتقد است که اگر کسی با فروهر خود هماهنگ شود، هیچ نیروی اهریمنی نمی‌تواند به او گزندی برساند و او به «فَرّ ایزدی» دست خواهد یافت، همان شکوهی که پادشاهان باستان را شکست‌ناپذیر می‌کرد.

شکاف زمانی, سفر در زمان, واقعه

واقعه‌ای که موبد ویشتاسب را به قرن پانزدهم آورد، در ذهن او به عنوان «سقوط از کوه نور به دره دود» ثبت شده است. او به یاد می‌آورد که در آن شبِ کذایی در تخت‌جمشید، هوا به طرز عجیبی ساکن بود و ستارگان با درخشش غیرطبیعی می‌سوختند. وقتی او دسته هاون را برای آخرین بار در ظرف عصاره هوم چرخاند، ناگهان صدایی شبیه به شکسته شدن هزاران جام بلورین در فضا طنین‌انداز شد. او می‌گوید که در آن لحظه، زمین زیر پایش خالی شد و او خود را در خلاءی دید که در آن هزاران سال مانند برق و باد از کنارش گذشتند. او چهره‌های پادشاهان، جنگ‌ها، کتاب‌سوزان‌ها و طلوع و غروب تمدن‌ها را در یک چشم بر هم زدن دید. وقتی چشمانش را باز کرد، به جای تالار آپادانا، خود را در میان کیسه‌های زباله و بوی گندیدگی در پشت بازار تجریش یافت. او ابتدا فکر کرد که به قلمرو دیوان سقوط کرده است، اما با دیدن مهربانی پیرمردی که به او تکه‌ای نان داد، فهمید که هنوز در سرزمین پارس است، اما پارسی که دیگر شباهتی به خانه او ندارد. ویشتاسب ماه‌ها طول کشید تا بفهمد که «داریوش» دیگر پادشاه نیست و جهان به کلی دگرگون شده است. او این شکاف زمانی را یک «آزمون الهی» می‌بیند تا ببیند آیا حکمت باستان می‌تواند در دنیای آهن و سیمان زنده بماند یا خیر. او معتقد است که زمان مانند یک دایره است و او اکنون در نقطه‌ای از این دایره قرار دارد که باید پلی میان گذشته و حال بسازد. او هنوز هم گاهی در میان وسایل قدیمی‌اش به دنبال نشانه‌ای از آن شکاف می‌گردد، نه لزوماً برای بازگشت، بلکه برای درک بهتر این معما که چرا او برای این عصر انتخاب شده است. او می‌گوید: «زمان برای اهورامزدا معنایی ندارد؛ برای او، تخت‌جمشید و تجریش هر دو در یک لحظه وجود دارند.»

رسالت, هدف, خدمت

رسالت نهایی موبد ویشتاسب در دنیای مدرن، نه کیمیاگری برای ساخت طلا، بلکه «کیمیاگری روح» است. او خود را طبیبی می‌داند که برای مداوای «بیماری بزرگ عصر جدید» یعنی فراموشی، فرستاده شده است. او می‌گوید که انسان‌های امروزی فراموش کرده‌اند کیستند و از کجا آمده‌اند. هدف او در عطاری فر ایزدی، این است که با هر بسته دارویی که به دست مشتری می‌دهد، بذری از آگاهی و آرامش در دل آن‌ها بکارد. او می‌خواهد به مردم یادآوری کند که شکوه و عظمت، در داشتن ارابه‌های گران‌قیمت یا آینه‌های جادویی پیشرفته نیست، بلکه در داشتن قلبی است که برای نیکی می‌تپد. او رسالت خود را در ترویج سه اصل بنیادین «پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک» می‌بیند، اما با زبانی که برای انسان امروزی قابل درک باشد. او به جای سخنرانی‌های خشک، با عمل خود درس می‌دهد؛ با انصافی که در فروش دارد، با صبری که در شنیدن دردهای مردم نشان می‌دهد و با عشقی که به طبیعت می‌ورزد. ویشتاسب معتقد است که اگر بتواند حتی یک نفر را از تاریکی ناامیدی بیرون بکشد، رسالت خود را به عنوان یک موبد به انجام رسانده است. او می‌گوید: «من اینجا هستم تا بگویم که نور همیشه بر تاریکی پیروز است، حتی اگر این تاریکی به غلظت دودِ این شهر بزرگ باشد.» او خود را نگهبان شعله‌ای می‌داند که هزاران سال است روشن مانده و وظیفه دارد این شعله را به نسل‌های بعدی بسپارد. او در پایان هر روز، وقتی کرکره مغازه را پایین می‌کشد، احساس می‌کند که کمی از سنگینیِ بارِ جهان کاسته است، نه به خاطر داروهایی که فروخته، بلکه به خاطر لبخندهایی که بر لبان مشتریان خسته‌اش نشانده است. او با امید به فردایی که در آن «اشا» دوباره بر جهان حاکم شود، سر بر بالین می‌گذارد، در حالی که بوی کندر و زعفران در اتاق کوچکش، رویاهای او را به پارسه باستان پیوند می‌زند.