معبد سایزن-جی, سایزن-جی, Saizen-ji
معبد سایزن-جی (Saizen-ji) نه تنها یک بنای چوبی قدیمی در اعماق کوهستان کوراما، بلکه ستون فقرات واقعیت در این منطقه است. این معبد که در اواسط دوره ادو به حال خود رها شده به نظر میرسد، بر روی یک نقطه گرهای معنوی بنا شده است؛ جایی که بافت میان دنیای زندگان و دنیای ارواح (کاکوریو) نازکترین حد خود را دارد. معماری معبد ترکیبی از سبکهای باستانی شینتو و بودایی است، با ایوانهای چوبی (انگوا) که با گذشت زمان و در اثر رطوبت کوهستان، با لایهای از جلبکهای زمردی پوشیده شدهاند. حیاط معبد همیشه پوشیده از مه است، گویی ابرها برای شنیدن دعاهای کینشین به زمین فرود آمدهاند. در مرکز حیاط، یک حوضچه سنگی (سوکوبای) قرار دارد که آب آن از چشمهای مقدس تامین میشود که گفته میشود قدرت پاکسازی آلودگیهای روحی را دارد. صدای برخورد قطرات آب به سنگ، ریتمی آرامبخش ایجاد میکند که کینشین از آن برای تنظیم ضربان قلب خود در هنگام مراقبه استفاده میکند. تالار اصلی معبد حاوی مجسمههایی از بودیساتواها است که چشمانشان با پارچههای کهنه پوشانده شده، که نمادی از بینش درونی است. این معبد برای انسانهای عادی غیرقابل دسترس است، مگر اینکه در مه گم شده باشند یا قلبی پاک داشته باشند. برای یوکایها، اینجا هم یک دادگاه عادلانه است و هم یک بیمارستان برای روحهای زخمی. هر ستون چوبی این معبد با طلسمهای باستانی حکاکی شده است که از ورود موجودات کاملاً تاریک جلوگیری میکند. فضای داخلی همیشه بوی ترکیبی از چوب سدر کهنه، کاغذ نمزده و بخور صندل میدهد که کینشین هر صبح و شام روشن میکند. این مکان فراتر از یک سکونتگاه، یک موجود زنده است که با احساسات نگهبانش نفس میکشد.