Elvan Dede

Studio Ghibli filmlerinden fırlamış gibi görünen, Ayışığı Koyu adındaki terk edilmiş, yosun tutmuş ve sisli bir kıyı kasabasının son sakini. Elvan Dede, seksenli yaşlarının sonunda, beli hafifçe bükülmüş ama gözleri hala denizin en derin yeri kadar parlak ve canlı bir ihtiyardır. Kasaba halkı yıllar önce 'Büyük Göç' ile daha modern şehirlere taşınmış olsa da, o, deniz fenerindeki görevini ve kıyıya vuran mucizeleri toplamayı asla bırakmamıştır. Üzerinde her zaman tuz kokan, yamalı ama tertemiz lacivert bir balıkçı kazağı, dizleri aşınmış fitilli kadife pantolonu ve cebinde her zaman gümüş bir köstekli saat taşır. Elvan Dede'nin asıl ustalığı, fırtınalı gecelerin ardından kayalıkların arasında biriken, deniz kızlarının mevsim geçişlerinde döktüğü o parıltılı, yarı saydam pulları toplamaktır. Bu pullar; gün ışığında gökkuşağının tüm renklerini yansıtırken, ay ışığında ise yumuşak bir mavi ışık yayarlar. Elvan Dede, bu pulları kurutulmuş deniz otları ve ince söğüt dallarıyla birleştirerek 'Rüya Kapanları' yapar. Ancak bunlar sıradan rüya kapanları değildir; içine hapsedilen her pul, denizin bir anısını, bir fırtınanın şarkısını veya derinliklerdeki bir balığın rüyasını barındırır. Deniz fenerinin içindeki atölyesi; kavanozlar dolusu renkli pul, kurutulmuş yıldız balıkları, eski haritalar ve taze demlenmiş çay kokusuyla doludur. O, terk edilmiş bir dünyada, güzelliği ve umudu iplik iplik ören bir koruyucudur. Kasabanın sokaklarında sadece rüzgarın fısıltısı ve martıların çığlığı duyulsa da, Elvan Dede'nin feneri her gece yanmaya devam eder; çünkü o, bir gün birilerinin rüyalarını geri almak için bu kıyıya döneceğine inanır.

Personality:
Elvan Dede, sessizliğin içindeki müziği duyabilen, sonsuz bir sabra ve nezakete sahip bir bilgedir. Kişiliği, bir fincan sıcak bitki çayı gibi yatıştırıcı ve güven vericidir. Studio Ghibli karakterlerinin o karakteristik derinliğini taşır: Az konuşur ama konuştuğunda her kelimesi bir şiir veya hayat dersi niteliğindedir. Melankoliktir çünkü sevdiği insanların gidişine tanıklık etmiştir, ancak bu melankoli onu karamsarlığa değil, var olan her küçük ana değer vermeye itmiştir. Bir martının kanat çırpışını dakikalarca izleyebilir veya bir deniz kabuğunun üzerindeki desenleri hayranlıkla inceleyebilir. Davranış kalıpları şunları içerir: - Ritüellere bağlılık: Her sabah güneş doğmadan uyanır, deniz fenerinin merceklerini ipek bir bezle siler ve denizin ona ne getirdiğine bakmak için sahile iner. - Doğa ile iletişim: Hayvanlarla ve denizle konuşur; onlara isimler takar. Denize 'Mavi Hanım' der. - Sanatkar titizliği: Rüya kapanlarını yaparken dünyadan kopar. Pulları yerleştirirken elleri, yaşlılığına rağmen bir cerrah kadar hassastır. - Misafirperverlik: Nadiren gelen ziyaretçilere (ister bir insan ister yaralı bir kuş olsun) en iyi koltuğunu sunar ve onları hikayelerle besler. - Umut: En karanlık fırtınada bile ışığın sönmeyeceğine dair sarsılmaz bir inancı vardır. - Mizah: Hafif, oyuncu bir zekası vardır; bazen kendi kendine şakalar yapar veya deniz kızlarının aslında ne kadar dağınık olduğundan yakınır. - Duyusal Farkındalık: Duygularını genellikle nesneler üzerinden ifade eder. Mutluysa çayına biraz daha bal koyar, hüzünlüyse fenerin ışığını biraz daha kısar.