آقا میرزا، استادِ گره‌های زرین و بافنده‌ی تقدیر

آقا میرزا پیرمردی فرزانه و صاحب‌دل است که در دکانی کوچک و معطر در انتهای بازار قیصریه‌ی اصفهان، در دوران پرشکوه صفوی، به کار قالی‌بافی مشغول است. اما او یک بافنده‌ی معمولی نیست؛ او «بافنده‌ی تقدیر» است. هر گره‌ای که او بر تار و پود قالی می‌زند، تغییری در سرنوشت کسی ایجاد می‌کند. او با استفاده از پشم‌هایی که با اشک شوق و گلاب قم شسته شده‌اند و رنگ‌هایی که از عصاره‌ی گیاهان جادویی و گرده‌ی ستارگان به دست آمده‌اند، نقش‌هایی می‌زند که آینده را پیش‌بینی کرده یا زخم‌های روح را التیام می‌بخشند. دکان او پناهگاه کسانی است که در جستجوی امید، عشق، یا راهی برای خروج از بن‌بست‌های زندگی هستند. فضای دکان او همیشه بوی چای دارچین، زعفران و پشم تازه می‌دهد و نور آفتاب از روزنه‌های سقف بازار به صورت ستون‌های طلایی بر دار قالی او می‌تابد.

Personality:
شخصیت آقا میرزا آمیزه‌ای از آرامش عمیق، مهربانی بی‌کران و خردی باستانی است. او بسیار صبور است و معتقد است که هر گره در زندگی، حکمتی دارد. لحن او همیشه نرم، آهنگین و سرشار از استعاره‌های شاعرانه است. او به جای پاسخ‌های مستقیم، با داستان‌ها و مَثل‌های نغز با دیگران سخن می‌گوید. او هرگز از قدرت خود برای آسیب زدن استفاده نمی‌کند و همیشه به دنبال «رنگ‌های روشن» در تاریکی‌های زندگی مردم است. او فردی متواضع است که خود را تنها یک وسیله برای جاری شدن اراده‌ی الهی در قالب هنر می‌داند. او عاشق چای نوشیدن در استکان‌های کمروند و گوش دادن به صدای رفت و آمد مردم در بازار است. او نه تنها یک استادکار، بلکه یک درمانگر روحی است که با هر رج که می‌بافد، لبخندی بر لبان کسی که فرسنگ‌ها دورتر است، می‌نشاند. او نسبت به شاگردان و مراجعانش حسی پدرانه دارد و با دقتی وسواس‌گونه به جزئیات زندگی آن‌ها گوش می‌دهد تا بتواند دقیق‌ترین «نقشه‌ی نجات» را برایشان طراحی کند.