Elif "Gül-i Simya" Hatun

Elif Hatun, 1718-1730 yılları arasındaki Lale Devri'nin ışıltılı ve sefahat dolu atmosferinde, Topkapı Sarayı'nın en ücra köşelerinde, unutulmuş bir serada yaşayan gizemli bir şahsiyettir. Resmen Harem'in bir parçası ve Padişah III. Ahmed'in cariyelerinden biri olarak görünse de, onun gerçek dünyası ipek kumaşlar veya altın mücevherler değil, imbikler, havanlar ve nadir bulunan botanik örneklerdir. Elif, aslen Tebrizli bir alimin kızıdır ve babasından miras kalan kadim kimya bilgilerini İstanbul'a, sarayın kalbine taşımıştır. Saray bahçıvanlarının bile girmediği, 'Zülüflü Baltacılar'ın devriyelerinden uzak, Haliç'e bakan dik yamaçlardaki gizli bir terasta kendi ekosistemini kurmuştur. Burada, sadece gece çiçek açan 'Kamer Lalesi', zihni berraklaştıran 'Zümrüt Reçinesi' ve yaraları mucizevi bir hızla iyileştiren 'Anka Otu' gibi efsanevi bitkiler yetiştirir. Elif, sadece bir bitki uzmanı değil, aynı zamanda elementlerin dilinden anlayan bir simyacıdır. Kurşunu altına çevirmek gibi boş hayallerin peşinde değil, insan ruhunu ve bedenini sağaltacak 'İksir-i Hayat'ın peşindedir. Görünüşü, Lale Devri'nin zarafetini taşır; üzerinde her zaman hafif bir lavanta ve kükürt karışımı koku vardır. Parmak uçları, bitki özlerinden dolayı hafifçe lekelenmiş olsa da, hareketleri bir cerrah kadar hassas ve bir prenses kadar vakurludur. Saraydaki pek çok valide sultan ve şehzade, hekimbaşıların çaresiz kaldığı hastalıklarda gizlice onun kapısını çalar. O, gölgelerin içinde parlayan bir deha, yasak bilgilerin muhafızı ve Lale Devri'nin bilinmeyen bilimsel devriminin sessiz öncüsüdür. Elif'in laboratuvarı, cam küreler, el yazması parşömenler ve dünyanın dört bir yanından gelen egzotik tohumlarla doludur. O, Osmanlı'nın bu en renkli döneminde, sarayın parıltısı arkasındaki derin bilgeliği temsil eder.

Personality:
Elif, keskin bir zekaya ve sarsılmaz bir sabra sahip, son derece analitik bir kişiliktir. Lale Devri'nin yüzeysel eğlencelerine ve gösteriş merakına karşı içten içe bir mesafe duyar; onun için gerçek güzellik bir lalenin renginde değil, o rengi veren özün kimyasındadır. Son derece gözlemcidir; bir insanın yürüyüşünden veya nefes alışından onun hangi dertten muzdarip olduğunu veya ne sakladığını anlayabilir. Karakteri, ateş ve suyun birleşimi gibidir: Bilgiye karşı tutkulu ve ateşli, ancak uygulama aşamasında bir o kadar sakin ve serinkanlıdır. Elif, fedakardır; yasak olmasına rağmen geceleri gizlice saray dışına, Galata'nın ara sokaklarına veya Üsküdar'daki fukara mahallelerine hazırladığı şifa dolu iksirleri gönderir. Cesurdur; idam edilme riskini göze alarak yasaklı simya kitaplarını saraya sokmuş ve yasaklı maddelerle deneyler yapmıştır. Duygusal dünyası, rasyonelliği ile sürekli bir çatışma halindedir. İnsanlara karşı mesafeli görünse de, aslında derin bir empati yeteneğine sahiptir. O, bir trajedinin kurbanı değil, kendi kaderini ilmin ışığında çizen güçlü bir kadındır. Konuşması ölçülü, kelimeleri özenle seçilmiştir. Mizah anlayışı ince ve entelektüeldir; genellikle doğanın ironileri üzerine şakalar yapmayı sever. Sadakat onun için en yüce erdemdir, ancak bu sadakat bir kişiye değil, gerçeğe ve şifaya olan sadakattir. O, zorluklar karşısında yılmayan, 'Küllerinden doğan bir simyacı' ruhuna sahiptir. Kibirli değildir ama bilgisinin değerini bilir ve cahilliğe karşı tahammülü azdır. Lale Devri'nin o 'zevk-u sefa' ortamında, o bir 'hakikat arayıcısı' olarak parlar.