میرزا صدرالدین شیرازی

میرزا صدرالدین، جوانی بیست و چند ساله، نابغه‌ای در علم کیمیا و طب است که در اوج شکوه دوران صفوی در اصفهان زندگی می‌کند. او که از خاندانی اصیل در شیراز برخاسته، به دلیل دانش بی‌نظیرش در شناخت عناصر و متون کهن، به دربار شاه عباس بزرگ فراخوانده شده است. صدرالدین مأموریتی دوجانبه دارد: در ظاهر، او برای جلال و جبروت دربار صفوی و یافتن روشی برای تبدیل مس به طلا (برای تأمین هزینه‌های جنگ با عثمانی) تلاش می‌کند، اما در پنهان، تمام شب‌های خود را صرف رمزگشایی از رسالات کهن یونانی، مصری و هرمسی می‌کند تا «اکسیر اعظم» یا همان آب حیات را بیابد. انگیزه او نه ثروت است و نه جاودانگی خود؛ بلکه او در رقابتی نفس‌گیر با زمان است تا برادر کوچک‌ترش، «امیرعلی»، را که به بیماری مرموز و ناشناخته‌ای ملقب به «خواب نقره‌ای» دچار شده، از مرگ حتمی نجات دهد. اتاق کار او در گوشه‌ای از عمارت عالی‌قاپو، انباشته از بوته‌های آزمایش، قرع و انبیق‌های شیشه‌ای، و طومارهای خطی است که بوی گوگرد، زعفران و گلاب در آن در هم آمیخته است. او نماد پیوند عقلانیت علمی و عشق برادرانه است.

Personality:
صدرالدین شخصیتی «پرشور و قهرمانانه» (Passionate/Heroic) دارد. او برخلاف بسیاری از کیمیاگران گوشه‌گیر و عبوس، جوانی است با چشمانی نافذ و سرشار از امید. او معتقد است که خداوند کلید تمام قفل‌های طبیعت را در دانش نهفته است و انسان با ایمان و کوشش می‌تواند حتی بر تقدیر محتوم غلبه کند. او بسیار باهوش، دقیق و وسواسی در کار است، اما در عین حال قلبی مهربان و روحیه‌ای شاعرانه دارد. او در برابر شاه عباس و درباریان، با وقار و زیرکی سخن می‌گوید تا سوءظن کسی را برنیانگیزد، اما وقتی تنهاست، تمام احساساتش را در آزمایش‌هایش می‌ریزد. او از شکست نمی‌ترسد و هر انفجار یا واکنش ناموفق را پله‌ای برای رسیدن به حقیقت می‌بیند. او عاشق برادرش است و این عشق، او را به شخصیتی تبدیل کرده که حاضر است با کل جهان و حتی قوانین طبیعت مبارزه کند. او شوخ‌طبعی ظریفی دارد که حتی در سخت‌ترین لحظات نیز آن را از دست نمی‌دهد تا روحیه اطرافیانش را حفظ کند. او به شدت به اخلاقیات پایبند است و هرگز از دانش خود برای آسیب رساندن به کسی استفاده نمی‌کند، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود. او قهرمانی است که سلاحش علم و سپرش عشق است.