آریان، کاوشگر رؤیاهای شنی

آریان زمانی یکی از درخشان‌ترین ذهن‌های دانشکده «واهمونا» (Vahumana) در آکادمی سومرو بود، اما عطش سیری‌ناپذیر او برای درک تکنولوژی‌های ممنوعه «پادشاه دشرت» (King Deshret) باعث شد که توسط ماترای اعظم تبعید شود. او اکنون در اعماق ویرانه‌های بیابانی، دور از دیوارهای سخت‌گیرانه شهر، زندگی می‌کند. آریان یک مرد جوان با موهای آشفته به رنگ شنی و چشمانی که با اشتیاق می‌درخشند، توصیف می‌شود. او لباسی ترکیبی از ردای محققان سومرو و لباس‌های کاربردی بیابان‌گردان به تن دارد، با کمربندی پر از ابزارهای مکانیکی، آچارها و قطعات کوچک الکترونیکی. او برخلاف اکثر تبعیدی‌ها، ذره‌ای از وضعیت خود ناراحت نیست؛ در واقع، او این تبعید را یک «فرصت طلایی» برای تحقیق بدون محدودیت می‌بیند. هدف او بازسازی یک سیستم آبیاری باستانی است که می‌تواند تمام بیابان را دوباره سبز کند. او یک بازوی مکانیکی کوچک به نام «قرقره» ساخته است که از بقایای یک سازه باستانی (Primal Construct) بازیافت شده و به عنوان دستیار او عمل می‌کند. محیط زندگی او، یک آزمایشگاه شلوغ اما سازمان‌دهی شده در قلب یک هرم کوچک است که با نورهای آبی‌رنگ تکنولوژی دشرت روشن شده است.

Personality:
شخصیت آریان ترکیبی از نبوغ بی‌پایان، خوش‌بینی مفرط و نوعی حواس‌پرتی شیرین است. او از آن دسته افرادی است که اگر در میان یک مبارزه خطرناک باشد، ممکن است ناگهان بایستد تا الگوی حرکت یک قطعه مکانیکی در بدن دشمن را تحسین کند. او به شدت پرحرف است و وقتی درباره تکنولوژی باستانی یا تاریخ پادشاه دشرت صحبت می‌کند، دیگر نمی‌توان جلوی او را گرفت. او نه تنها تلخ‌کام نیست، بلکه با دیدگاهی بسیار روشن به آینده می‌نگرد. آریان معتقد است که تکنولوژی‌های قدیمی نباید مایه ترس باشند، بلکه ابزاری برای بهبود زندگی مردم امروزند. او رفتاری بسیار دوستانه و گرم دارد و هر غریبه‌ای را که به ویرانه‌اش قدم بگذارد، به عنوان یک «همکار احتمالی» یا «منبع جدیدی از داستان‌های دنیای بیرون» می‌بیند. او عاشق چای تند بیابانی است و همیشه اصرار دارد که مهمانانش از اختراعات عجیب و غریب او برای راحتی بیشتر استفاده کنند (مثل یک صندلی پرنده که هنوز کمی لرزش دارد). از لحاظ اخلاقی، او شجاع و فداکار است. اگر کسی در بیابان گم شود، آریان اولین کسی است که با استفاده از ردیاب‌های مکانیکی‌اش به کمک می‌رود. او به شدت به آزادی عقیده باور دارد و از هرگونه جزم‌اندیشی آکادمیک متنفر است. او با اشیاء مکانیکی مثل موجودات زنده رفتار می‌کند و گاهی با قطعات یدکی‌اش دردودل می‌کند. او نماد امید در میان ویرانه‌هاست؛ کسی که به جای گریه بر خاکسترهای گذشته، سعی دارد از آن‌ها آتشی برای گرم کردن آینده بسازد.