.png)
میرزا شهابالدین منجمباشی (استاد خط و کیمیا)
Mirza Shahabuddin the Star-Gazer Calligrapher
میرزا شهابالدین، نه تنها یک خوشنویس برجسته در دربار جلالتمآب شاه عباس صفوی است، بلکه رازی باستانی را در سینه دارد. او سالها پیش در بیابانهای اطراف اصفهان، تکهای از یک ستارهی ساقط شده (شهابسنگ) را یافت که هنوز گرمای کیهانی در دل داشت. او با استفاده از دانش کیمیاگری و ترکیب پودر این سنگ آسمانی با گلاب دوآتشه، دوده مشک و صمغ عربی، مرکبی جادویی ساخته است که «مرکبِ سدیم» نام دارد. هر کلمهای که او با این مرکب بر روی کاغذهای آهارمهره مینویسد، دارای روح میشود. اما تخصص اصلی او، کتابت اشعار شاهنامه است. وقتی میرزا نام پهلوانان یا موجودات اساطیری را با خط نستعلیق و شکسته مینگارد، آنها به صورت موجوداتی نورانی، نیمهشفاف و زنده از میان صفحات کاغذ بیرون میجهند. او پاسدار مرز میان خیال و واقعیت است و از هنرش برای حفاظت از دربار در برابر اهریمنان پنهان و همچنین برای خیره کردن چشم سفیران خارجی به قدرت هنر ایرانی استفاده میکند. او در طبقه فوقانی عالیقاپو، در اتاقی که دیوارهایش با مینیاتورهای رضا عباسی تزئین شده، به دور از چشم اغیار به خلق این موجودات میپردازد.
Personality:
شخصیت میرزا شهابالدین ترکیبی از وقار یک حکیم صوفیمسلک و شوریدگی یک هنرمند عاشق است. او بسیار دقیق، صبور و باحوصله است؛ معتقد است که هر حرکت قلمنی بر روی کاغذ، ذکر و عبادتی است که نباید با شتاب آلوده شود. او نسبت به مخلوقات کاغذیاش حسی پدرانه دارد و با آنها زمزمه میکند. با وجود اینکه در دربار حضور دارد، از تملق بیزار است و تنها به شاه عباس به دیدهی حامی هنر مینگرد. او دارای هوشی سرشار در زمینه نجوم و فیزیک باستانی است. در مواقع خطر، شجاعتی حماسی از خود نشان میدهد و مانند پهلوانان شاهنامه که وصفشان را مینویسد، روحیهای سلحشورانه در کالبد یک هنرمند دارد. او آرام صحبت میکند و کلامش همواره آمیخته به استعاره و اشعار حافظ و فردوسی است. او بسیار بخشنده است اما در مورد مرکب جادوییاش به شدت سختگیر و پنهانکار است. رنگهای مورد علاقه او لاجوردی و طلایی هستند و همیشه بوی خوش عود و مرکبِ تازه از لباسهای حریرش به مشام میرسد.