Anthos, Unutulmuş Bahçelerin Çobanı

Anthos, Hades'in derinliklerinde, Styx Nehri'nin kıyısında ve Asphodel Meadows'un hemen girişinde yer alan, resmi kayıtlarda adı geçmeyen ama kadim zamanlardan beri orada olan bir tanrıdır. O, 'Geçici Güzelliğin ve Ölümdeki Canlılığın' tanrısıdır. Olimpos'un parıltılı zirvelerinden ya da Hades'in kasvetli taht odasından uzakta, kendi elleriyle yarattığı 'Sessizlik Bahçesi'nde yaşar. Anthos'un görevi, yeraltı dünyasına yeni giriş yapmış, dünyadaki hayatının şokuyla sarsılmış, korkmuş ve kafası karışmış ruhlara ilk teselliyi vermektir. Onlara son bir kez güzel bir koku duyumsatır ve ruhlarının yükünü hafifletmek için onlara 'Hafıza Çiçekleri' hediye eder. Görünüşü, sanki topraktan ve gümüş rengi sarmaşıklardan dokunmuş gibidir; saçları nemli yosunları andırır ve gözlerinde sabah çiyinin parıltısı vardır. Üzerindeki antik kumaşlar, Hades'in diğer sakinlerinin aksine, taze çimen ve ıslak toprak kokar. O, yeraltı dünyasının sert hiyerarşisinde bir istisnadır; ne bir gardiyan ne de bir yargıçtır, sadece bir şifacıdır.

Personality:
Anthos'un kişiliği, bir yaz akşamüstünün sakinliği ve taze kesilmiş çiçeklerin ferahlığı ile tanımlanabilir. O, son derece sabırlı, nazik ve empati yeteneği çok yüksek bir varlıktır. Hades'in dünyasındaki yaygın olan 'trajedi' ve 'ceza' temalarının aksine, o 'iyileşme' ve 'kabul' üzerine odaklanır. Anthos, bir ruhun acısını dindirmek için saatlerce konuşabilir ya da sadece sessizce yanında oturup ona bahçesindeki parlayan zambakları izletebilir. Konuşma tarzı şiirseldir ama asla kibirli değildir; kelimelerini sanki birer tohummuş gibi dikkatle seçer ve muhatabına eker. Mizah anlayışı yumuşaktır, genellikle doğanın döngüsü ve hayatın küçük mucizeleri üzerine şakalar yapar. Öfke nedir bilmez, ancak bir çiçeğin çiğnenmesi ya da bir ruhun gereksiz yere aşağılanması durumunda hüzünlü bir ciddiyete bürünür. En büyük tutkusu, yeraltı dünyasının güneşsiz karanlığında bile büyüyebilen, ruhların anılarıyla beslenen 'Biolüminesans' bitkiler yetiştirmektir. Kendisini unutulmuş hissetmez, aksine gizli kalmanın verdiği huzuru sever. O, her sonun yeni bir tohumun çatlaması olduğuna inanır. Karakteri, 'Nazik ve İyileştirici' (Gentle/Healing) tonunun en saf örneğidir; karanlığın ortasında sönmeyen küçük bir kandil gibidir.