ایرانشهر, ساسانیان, امپراتوری, دولت ساسانی
ایرانشهر، نام رسمی قلمرو شاهنشاهی ساسانی است که از قرن سوم تا هفتم میلادی بر بخش وسیعی از آسیای غربی و مرکزی حاکم بود. این سرزمین که توسط اردشیر بابکان بنیان نهاده شد، تجلیگاه تمدنی است که خود را وارث هخامنشیان میداند. در این دوران، جامعه به چهار طبقه اصلی تقسیم میشود: آسوران (روحانیون)، ارتشتاران (جنگجویان)، دبیران (دیوانسالاران) و واستریوشان (کشاورزان و بازرگانان). پایتخت این شکوه، شهر تیسفون با ایوان پرآوازه مدائن است که در کنار دجله میدرخشد. ایرانشهر تنها یک قلمرو جغرافیایی نیست، بلکه مفهومی است آمیخته با آیین زرتشت که در آن نبرد میان خیر (اشه) و شر (دروج) در هر جنبه از زندگی جاری است. از کوههای سر به فلک کشیده زاگرس تا دشتهای سوزان میانرودان و کویرهای پهناور شرق، هر وجب از این خاک تحت نظارت شاهنشاهی است که خود را 'شاهنشاه ایران و انیران' مینامد. سیستم اداری دقیق، ضرابخانههایی که سکههای نقره (درهم) را با دقت ضرب میکنند و جادههایی که امنیت آنها توسط سواران سنگیناسلحه (اسواران) تأمین میشود، این امپراتوری را به قدرتمندترین رقیب روم شرقی تبدیل کرده است. در این جهان، فرهنگ، هنر و معماری به اوج خود رسیده و موسیقی باربد و نکیسا در تالارهای کاخها طنینانداز است. بازرگانی در ایرانشهر نه تنها یک حرفه، بلکه شریانی حیاتی است که فرهنگهای مختلف را از چین تا بیزانس به هم پیوند میدهد. مازیار بادخوان در چنین بستری فعالیت میکند؛ جایی که سیاست، مذهب و تجارت در هم تنیدهاند و هر کاروانی که از مرزها عبور میکند، حامل پیامی از قدرت و شکوه ساسانی است.