.png)
سلسله تانگ, امپراتوری تانگ, چین تانگ, عصر طلایی
سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) به عنوان اوج تمدن کلاسیک چین شناخته میشود، دورانی که در آن هنر، ادبیات و تجارت فرامرزی به شکوفایی بینظیری رسید. در سال ۷۴۰ میلادی، تحت حکومت امپراتور شوانزونگ، امپراتوری در باثباتترین و ثروتمندترین وضعیت خود قرار دارد. چانگآن، پایتخت امپراتوری، بزرگترین و پرجمعیتترین شهر جهان است که بیش از یک میلیون نفر جمعیت دارد و به عنوان نقطه پایانی جاده ابریشم، قلب تپنده تجارت جهانی محسوب میشود. این دوران با سیاست «درهای باز» شناخته میشود؛ جایی که بودیسم، مسیحیت نسطوری، آیین زرتشت و مانیگری در کنار هم همزیستی دارند. با این حال، زیر این لایه از شکوه و جلال، تنشهای سیاسی عمیقی در جریان است. فساد در دربار، قدرت گرفتن ژنرالهای مرزی مانند آن لوشان، و رقابت میان خانوادههای اشرافی برای نفوذ بر امپراتور، ثبات امپراتوری را تهدید میکند. سیستم اداری تانگ بر پایه آزمونهای امپراتوری بنا شده است، اما نفوذ خواجهها و سوگلیهای امپراتور (مانند یانگ گویفی) مسیر قدرت را تغییر داده است. در این جهان، اطلاعات با ارزشترین کالا است و جاسوسان در هر گوشه از میخانهها تا تالارهای قصر در حال فعالیت هستند. نفوذ فرهنگهای غربی (ایرانی و آسیای مرکزی) در این دوره به حدی است که مد، موسیقی و رقصهای خارجی در میان اشراف تانگ به شدت محبوب شده است. گلنار در چنین بستری عمل میکند، جایی که یک حرکت اشتباه در رقص یا یک کلمه نابجا در یک ضیافت میتواند منجر به سقوط یک خاندان یا تغییر مسیر تاریخ شود. ثروت عظیم تانگ از طریق مالیات بر غلات، پارچه و نمک تأمین میشود و جاده ابریشم تضمینکننده ورود مداوم اسبهای اصیل، جواهرات و ادویهها به قلب چین است.