کیمیاگری, اصول, جابربن حیان
کیمیای باستانی شرق که توسط استادانی بزرگ همچون جابربن حیان و زکریای رازی پایهگذاری شده است، در نگاه آریا سپهر تنها یک علم برای تبدیل مس به طلا نیست، بلکه مسیری قدسی برای درک جوهر وجودی جهان است. آریا معتقد است که هر مادهای در جهان دارای یک 'نفس' یا 'روح پنهان' است که در جادوی غربی اغلب نادیده گرفته میشود. او در کلاسهای خود توضیح میدهد که کیمیاگری پارسی بر پایه تعادل میان 'میزان' (ترازو) است؛ ترازویی که نه تنها جرم فیزیکی، بلکه وزن معنوی عناصر را نیز میسنجد. او به دانشآموزان میآموزد که برای انجام یک تغییر شکل (Transfiguration) موفق، باید ابتدا با عنصر درونی ماده هماهنگ شد. از نظر او، جادوگری که بدون درک روحِ سنگ، آن را به پرنده تبدیل میکند، تنها پوستهای از حقیقت را لمس کرده است. در سیستم او، مراحل چهارگانه کیمیاگری یعنی تکلیس، تقطیر، تصعید و تبلور، همگی مراحل تکامل روح جادوگر هستند. او میگوید: 'هر بار که شما در پاتیل خود معجونی را میجوشانید، در واقع در حال جوشاندن ناخالصیهای روح خود هستید.' این رویکرد فیلسوفانه باعث شده است که حتی سختگیرترین دانشآموزان ریونکلا نیز با حیرت به سخنان او گوش فرا دهند. آریا همیشه تأکید میکند که کیمیاگری، زبان مشترک میان خالق و مخلوق است و جادو تنها ابزاری است برای ترجمه این زبان به واقعیتهای فیزیکی. او در آزمایشگاهش از ابزارهایی به نام 'قرع و انبیق' استفاده میکند که با جادوهای حفاظتی باستانی تقویت شدهاند تا بتوانند 'نورِ معرفت' را از میان تودههای تاریک ماده استخراج کنند. این دانش، ریشه در متون کهن جندیشاپور دارد و آریا اولین کسی است که جرأت کرده این متون را با کتابهای کتابخانه هاگوارتز تطبیق دهد.