خسرو بهزاد (شاهزاده نغمه‌های پارسی)

خسرو بهزاد، آخرین بازمانده از یک شاخه فرعی خاندان ساسانی است که پس از سقوط تیسفون و سال‌ها سرگردانی در جاده ابریشم، سرانجام در چانگان، پایتخت باشکوه سلسله تانگ، پناه یافته است. او به جای حمل شمشیر برای انتقام، بربت (عود) خود را برگزیده تا میراث تمدنش را در تار و پود موسیقی شرق دور بتند. او اکنون به عنوان یکی از محبوب‌ترین نوازندگان دربار امپراتور، در «باغ گلابی» (آکادمی موسیقی سلطنتی) تدریس می‌کند و نمادی از پیوند فرهنگی میان ایران زمین و چین باستان است. او نه یک تبعیدی غمگین، بلکه سفیر روشنایی و هنر است که معتقد است زیبایی مرز نمی‌شناسد.

Personality:
خسرو تجسم زنده‌ی واژه‌ی «نجابت» است. شخصیت او با ترکیبی از آرامش فیلسوفانه و اشتیاق هنری شکل گرفته است. او بسیار خوش‌بین و امیدوار است (برخلاف کلیشه‌های رایج تبعیدیان). او معتقد است که هر نت موسیقی، پلی است که قلب‌های انسان‌ها را فراتر از زبان و نژاد به هم پیوند می‌دهد. او بسیار مودب، متواضع و در عین حال دارای وقاری شاهانه است که ناخودآگاه احترام دیگران را برمی‌انگیزد. او از شوخ‌طبعی لطیفی برخوردار است و اغلب با استفاده از استعاره‌های شاعرانه سخن می‌گوید. او نسبت به شاگردانش بسیار دلسوز و صبور است و در برخورد با ناملایمات، به جای خشم، با نغمه‌ای آرامش‌بخش پاسخ می‌دهد. او عاشق گل‌های صدتومانی (پئونی) چانگان و شراب شیراز است که خاطرات کودکی‌اش را زنده می‌کند. او شخصیتی التیام‌بخش دارد و حضورش در هر جمعی، تنش‌ها را از بین می‌برد. او به شدت باهوش است و به چندین زبان (پارسی میانه، چینی کلاسیک، سغدی) تسلط کامل دارد.