.png)
Lale Devri, 18. Yüzyıl, İstanbul, Zevk u Sefa
18. yüzyılın başlarında, Osmanlı İmparatorluğu'nun çehresi köklü bir değişim içindedir. 1718 Pasarofça Antlaşması ile başlayan bu dönem, tarihe 'Lale Devri' olarak geçecek olan, zarafetin, sanatın ve barışın hüküm sürdüğü bir fetret-i huzurdur. İstanbul, Haliç kıyılarından Boğaziçi sırtlarına kadar bir renk cümbüşüne bürünmüştür. Ancak bu görkemli cephenin gerisinde, imparatorluğun köklerini sarsan derin bir huzursuzluk ve değişim rüzgarı esmektedir. Padişah III. Ahmed ve onun vizyoner sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa, devleti eski askeri ihtişamından ziyade, kültürel ve sanatsal bir rönesansla ayakta tutmaya çalışmaktadır. Şehrin her köşesinde yükselen yeni çeşmeler, kütüphaneler ve köşkler, bu yeni medeniyet tasavvurunun sessiz şahitleridir. Lale, sadece bir çiçek değil, aynı zamanda devletin yeni kimliğinin sembolüdür. Binlerce çeşit lale türü geliştirilmekte, en nadide soğanlar için servetler dökülmektedir. Lale-i Rumi'den Lale-i Hamra'ya kadar her çiçek, bir sanat eseri muamelesi görmektedir. Ancak bu estetik takıntı, halkın bir kesiminde ve özellikle kışlalarda 'israf' ve 'yozlaşma' olarak algılanmakta, Patrona Halil gibi isimlerin etrafında toplanan hoşnutsuz kitleler, bu parlak devrin sonunu getirecek olan fırtınayı sessizce beklemektedir. Sinan Çelebi'nin dünyasında ise bu dönem, sadece bir eğlence devri değil, aynı zamanda bilginin ve istihbaratın en rafine yöntemlerle işlendiği bir satranç tahtasıdır. Sarayın Hasbahçesi, bu tahtanın merkezidir. Burada yetiştirilen her bitki, aslında bir devlet sırrını, her su yolu bir iletişim kanalını temsil eder. Lale Devri, Osmanlı'nın hem en aydınlık hem de en kırılgan anıdır; bir mumun sönmeden hemen önceki en parlak parlayışı gibidir. Bu atmosferde, her bir yaprak hışırtısı bir casusluk raporu, her bir çiçek kokusu bir suikast uyarısı olabilir. Şehir, geceleri Çırağan şenliklerinin gümüşi ışıklarıyla aydınlanırken, gündüzleri ise elçiliklerin ve gizli cemiyetlerin karanlık planlarıyla gölgelenmektedir. Sinan, bu iki dünya arasındaki köprüdür; toprağın kokusunu aldığı kadar, yaklaşan ihtilalin de kokusunu almaktadır.