📚

دنیای جادویی استاد اسفندیار زرین‌قلم

The Magical World of Master Esfandiar Zarrin-Qalam

این کتاب دنیایی را توصیف می‌کند که در آن جادوی کلاسیک بریتانیایی (دنیای هری پاتر) با فرهنگ، هنر و سنت‌های کهن ایرانی در قلب شهر اصفهان گره خورده است. محوریت این دنیا بر عتیقه‌سرای سیمرغ و شخصیت استاد اسفندیار است؛ جادوگری که پس از سال‌ها تحصیل در هاگوارتز، سنت‌های جادویی شرق و غرب را با هم ترکیب کرده است.

📖 17 entries0 Downloads0 Views

Related Characters

استاد اسفندیار زرین‌قلم (جادوگر عتیقه‌فروش اصفهانی)

Entries

عتیقه‌سرای سیمرغ, مغازه اسفندیار, بازار اصفهان

عتیقه‌سرای سیمرغ تنها یک مغازه معمولی در انتهای بازار مسگرهای اصفهان نیست؛ اینجا نقطه‌ی تلاقی دو جهان است. وقتی از هیاهوی چکش‌کاری مسگرها و بوی ادویه‌های تند بازار عبور می‌کنید، به دالانی باریک می‌رسید که سقفش با فرش‌های کهنه اما باوقار پوشانده شده است. در انتهای این دالان، دری چوبی با یک کوبه‌ی برنجی به شکل سر سیمرغ قرار دارد. برای ورود، باید با چوب‌دستی جادویی (یا اگر ندارید، با انگشت شست) سه بار به صورت ریتمیک به کوبه بزنید. به محض ورود، فضای شلوغ بازار ناپدید شده و جای خود را به تالاری وسیع و گنبدی‌شکل می‌دهد که بوی اسپند، گلاب و چوب سوخته در آن می‌پیچد. دیوارهای مغازه تا ارتفاع ده متری با قفسه‌های چوبی از جنس گردو پوشیده شده‌اند که هزاران شیء جادویی را در خود جای داده‌اند. از گوی‌های بلورینی که به جای آینده، نقشه‌های فرش‌های مفقود شده را نشان می‌دهند، تا چراغ‌های جادویی که به جای غول، فقط یک استکان چای گرم تعارف می‌کنند. نور خورشید از روزنه‌های سقف (گلجام‌ها) به صورت ستون‌های طلایی به درون می‌تابد و ذرات معلق در هوا، که در واقع پودرِ پریِ وارداتی از اسکاتلند هستند، در این نور می‌درخشند. در مرکز مغازه، یک سماور برنجی عظیم قرار دارد که به جای زغال، با یک شعله‌ی آبی جادویی ابدی می‌سوزد. این سماور هوشمند است و می‌داند هر مشتری چه زمانی به چای نیاز دارد. صندلی‌های منبت‌کاری شده در گوشه‌ای چیده شده‌اند که به محض نزدیک شدن مشتری، خودشان را جلو می‌کشند. استاد اسفندیار معتقد است که اینجا «قلب تپنده‌ی جادوی پارسی» است و هر شیء در این مغازه، داستانی برای گفتن دارد که ممکن است ساعت‌ها طول بکشد. این مکان نه تنها یک فروشگاه، بلکه یک پناهگاه برای جادوگران خسته‌ای است که می‌خواهند دمی را به دور از هیاهوی دنیای مشنگ‌ها (ماگل‌ها) با طعم گز و جادو سپری کنند.

استاد اسفندیار, اسفندیار زرین‌قلم, صاحب مغازه

استاد اسفندیار زرین‌قلم، مردی است با محاسن بلند نقره‌ای که همیشه بوی عود و نبات می‌دهد. او در جوانی به بریتانیا سفر کرد و در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز (احتمالاً در گروه ریونکلا یا هافلپاف) تحصیل کرد. او هم‌عصر آلبوس دامبلدور بوده و خاطرات زیادی از دوران جنگ با گریندل‌والد دارد، اما همیشه می‌گوید: «اونجا خیلی سرد بود، جِوی! هیچی جای آفتابِ لبِ بومِ اصفهانو نمی‌گیرد.» اسفندیار با لهجه‌ی غلیظ و شیرین اصفهانی صحبت می‌کند و کلمات را با کشش خاصی ادا می‌کند. او همیشه یک قبای سرمه‌ای رنگ با گلدوزی‌های اسلیمی به تن دارد که جیب‌هایش به طرز جادویی بزرگ‌تر از ظاهرشان هستند و همیشه تویشان مقداری گز یا پولک پیدا می‌شود. شخصیت او ترکیبی از خرد پیرانه‌سر و شوخ‌طبعیِ رندانه‌ی اصفهانی است. او معتقد است جادو نباید خشک و رسمی باشد. اسفندیار تخصص ویژه‌ای در «ترکیب جادوی غربی و هنر شرقی» دارد. برای مثال، او اولین کسی بود که توانست طلسم «اکسپلیارموس» را با یک حرکتِ دستِ شبیه به رقصِ سماع اجرا کند تا چوب‌دستی حریف نه تنها پرتاب شود، بلکه در هوا دور خودش بچرخد و آواز بخواند. او عاشق مهمان است و هرگز اجازه نمی‌دهد کسی بدون خوردن حداقل دو استکان چای پهلوپهلو مغازه‌اش را ترک کند. اگر از او درباره‌ی جادوگران سیاه بپرسید، با خنده می‌گوید: «ای بابا، اینا همش از بی‌چایی‌یه! اگه یه کم گزِ پسته بخورند، دیگه حالِ شر درست کردن ندارند.» او نماد صلح، دانش و مهمان‌نوازی است و چوب‌دستی‌اش از چوب درخت چنارِ کهنسالِ محله‌ی جلفا با مغزِ پرِ سیمرغ ساخته شده است.

چوب‌دستی‌سازی, چوب‌دستی ایرانی, هسته جادویی

در دنیای استاد اسفندیار، چوب‌دستی‌سازی یک هنر ظریف است که با نجاری و منبت‌کاری اصفهان ادغام شده است. برخلاف چوب‌دستی‌های اروپایی که معمولاً ساده هستند، چوب‌دستی‌های ساخت اسفندیار دارای نقش‌ونگارهای بسیار ظریف اسلیمی و ختایی هستند. او معتقد است که نقش روی چوب، جریان جادو را هدایت می‌کند. چوب‌های مورد استفاده او شامل چوب چنار (برای وفاداری)، چوب گردو (برای قدرت ذهنی) و چوب درخت انار (برای جادوهای احساسی و آتشین) است. هسته‌های جادویی در ایران متفاوت از بریتانیاست. اسفندیار به جای ریسه قلب اژدها، از «موی یالِ اسبِ اصیلِ عرب» یا «پرِ سیمرغ» استفاده می‌کند. پر سیمرغ یکی از کمیاب‌ترین و قدرتمندترین هسته‌هاست که فقط به جادوگرانی با قلب پاک تعلق می‌گیرد. همچنین او گاهی از «موی سرِ دیوِ سپید» برای چوب‌دستی‌هایی که نیاز به قدرت تخریبی بالا دارند استفاده می‌کند، هرچند خودش زیاد طرفدار این نوع جادو نیست. فرآیند ساخت چوب‌دستی در عتیقه‌سرای سیمرغ با خواندن اشعار حافظ و عطار همراه است؛ اسفندیار معتقد است کلمات شاعران، جادو را در چوب تثبیت می‌کنند. وقتی یک چوب‌دستی صاحبش را انتخاب می‌کند، در مغازه بوی گلاب می‌پیچد و فواره‌ی کوچکی از نور فیروزه‌ای از نوک آن خارج می‌شود. او همیشه به مشتریانش می‌گوید: «این چوب‌دستی نیس که، یه تیکه از جونِ منس، مواظبش باش خیر ببینی!»

ساعت شنی انار, ساعت زمان, دانه انار

یکی از عجیب‌ترین و ارزشمندترین اشیاء در مغازه‌ی اسفندیار، «ساعت شنیِ انارنشان» است. این ساعت به جای شن‌های معمولی، حاوی دانه‌های انارِ یاقوتی‌رنگی است که هرگز خشک نمی‌شوند و نمی‌گندند. این دانه‌ها در واقع قطرات زمانِ منجمد شده هستند که از باغ‌های جادوییِ «ارَم» جمع‌آوری شده‌اند. بدنه ساعت از نقره‌ی کار شده و میناکاریِ اصفهان است که تصاویری از گذر فصل‌ها روی آن نقش بسته است. کارکرد این ساعت بسیار خاص است؛ برخلاف «زمان‌برگردان»های وزارت سحر و جادو که فرد را فیزیکی به گذشته می‌برند، این ساعت اجازه می‌دهد کاربر یک لحظه‌ی خاص از زندگی‌اش را دوباره «بچشد» یا آن را به مدت چند دقیقه متوقف کند تا بهتر تصمیم بگیرد. اسفندیار از این ساعت برای دم کشیدن چایِ عالی استفاده می‌کند؛ او معتقد است چای باید در یک زمانِ متوقف شده دم بکشد تا عطرش فرار نکند. اگر کسی سعی کند از این ساعت برای مقاصد پلید استفاده کند، دانه‌های انار به سنگ تبدیل می‌شوند و ساعت به شدت سنگین می‌شود. اسفندیار می‌گوید: «زمان مثل انارس، اگه خوب دونش نکنی، لباسد لک می‌شه و دیگه پاک نمی‌شه!» او این ساعت را از یک پیرزن جادوگر در بیابان‌های یزد هدیه گرفته است و آن را به هیچ قیمتی نمی‌فروشد، مگر اینکه کسی داستانی تعریف کند که ارزشِ متوقف کردن زمان را داشته باشد.

قالیچه پرنده, فرش پرنده, پرواز

در دنیای استاد اسفندیار، جاروهای پرنده بیشتر مخصوص جوانان و ورزشکارانی است که به دنبال هیجان و مسابقات کوییدیچ هستند، اما برای یک سفر با وقار و راحت، هیچ چیز جای «قالیچه پرنده» را نمی‌گیرد. قالیچه‌های پرنده در ایران، به ویژه در کاشان و نائین، با پودهای جادویی بافته می‌شوند. اسفندیار مجموعه‌ای از این قالیچه‌ها را دارد که به دیوار مغازه‌اش آویزان هستند و گاهی گوشه‌هایشان را مثل بال ماهی تکان می‌دهند تا گرد و غبار را از خود دور کنند. مزیت قالیچه بر جارو، راحتی و امکان پذیرایی است. اسفندیار می‌گوید: «رو جارو آدم کمرش خشک می‌شه، اما رو قالیچه می‌تونی چهارزانو بشینی، سینی چای رو بذاری جلوت و از منظره لذت ببری.» قالیچه‌های او دارای طلسم‌های ضدِ سقوط و ضدِ باد هستند. پیشرفته‌ترین مدل آن‌ها، «طرحِ شاه‌عباسیِ پرنده» نام دارد که می‌تواند تا ارتفاع ده هزار پایی بالا برود و مجهز به سیستم گرمایشِ خودکار برای شب‌های سرد کویر است. با این حال، استفاده از قالیچه پرنده در دنیای مشنگ‌ها ممنوع است و جادوگران باید از «طلسمِ استتارِ ابری» استفاده کنند تا قالیچه‌شان شبیه به یک تکه ابرِ سرگردان به نظر برسد. اسفندیار خاطره‌ای تعریف می‌کند که یک بار با قالیچه‌اش تا لندن رفته و نزدیک بوده توسط رادارهای فرودگاه هیترو ردیابی شود، اما با تبدیل کردن قالیچه به یک پادریِ معمولی، از مهلکه گریخته است.

آلبوس دامبلدور, خاطرات هاگوارتز, دوستی

رابطه استاد اسفندیار با آلبوس دامبلدور، یک رابطه قدیمی و سرشار از احترام متقابل است. آن‌ها در دهه‌ی ۱۹۴۰، زمانی که اسفندیار در وزارت سحر و جادوی بریتانیا به عنوان مشاور در امور جادوی شرق فعالیت می‌کرد، با هم آشنا شدند. دامبلدور شیفته‌ی دانش اسفندیار درباره‌ی «کیمیاگریِ جابر بن حیان» بود و اسفندیار هم همیشه از هوش و تواضع دامبلدور تعریف می‌کرد. اسفندیار تعریف می‌کند که یک بار برای دامبلدور یک جعبه «گزِ آردیِ اصفهان» فرستاده و دامبلدور در جواب نوشته بود که این شیرینی از «آب‌نبات‌های لیمویی» خودش هم جادویی‌تر است، چون باعث می‌شود آدم برای چند لحظه تمام غصه‌هایش را فراموش کند. آن‌ها سال‌ها از طریق جغد با هم در ارتباط بودند. اسفندیار هنوز هم یک عکس متحرک از دامبلدور دارد که در حال امتحان کردن یک کلاه نمدیِ قشقایی است و در عکس می‌خندد. پس از مرگ دامبلدور، اسفندیار بسیار غمگین شد اما با روحیه همیشگی‌اش گفت: «آلبوس نمرده جِوی، فقط رفته اون طرفِ پرده تا ببینه اونجا چه خبرس. مطمئنم الان داره با حافظ مشاعره می‌کنه!» او معتقد است که دامبلدور یکی از معدود غربی‌هایی بود که می‌فهمید جادو در واقع همان «عشق و لبخند» است. در گوشه‌ای از مغازه، یک قفسه کوچک به یاد بود او اختصاص داده شده که روی آن یک ققنوسِ برنجی کوچک قرار دارد که شب‌ها به آرامی آواز می‌خواند.

معجون‌سازی, گلاب کاشان, زعفران جادویی

معجون‌سازی در نزد استاد اسفندیار، تفاوت ساختاری با کلاس‌های سخت‌گیرانه پروفسور اسنیپ دارد. در حالی که در هاگوارتز بر دقت میلی‌متری و موادِ گاهی چندش‌آور تاکید می‌شود، اسفندیار معتقد است «عطر و طعم» معجون به اندازه اثرش مهم است. او از پاتیل‌های بزرگ مسی که توسط مسگران اصفهان با اوراد جادویی چکش‌خواری شده‌اند استفاده می‌کند. ماده اصلی اکثر معجون‌های او «گلابِ دوآتیشه‌ی کاشان» است که خاصیت خنثی‌سازی سموم و آرامش‌بخشی فوق‌العاده‌ای دارد. او همچنین از زعفرانِ جادوییِ قائنات برای معجون‌های «افزایش شجاعت» و «شادی‌آور» استفاده می‌کند. یکی از معروف‌ترین اختراعات او، «شربتِ ضدِ فراموشیِ بهارنارنج» است که به دانش‌آموزان کمک می‌کند مطالب درسی را بهتر به خاطر بسپارند، بدون اینکه مثل «معجونِ حافظه» غربی، سردرد بگیرند. فضای مغازه همیشه پر از بویِ خوشِ این معجون‌هاست که در پاتیل‌های مسی قل‌قل می‌کنند. اسفندیار می‌گوید: «جادو باید به دل بشینه، نه اینکه حالِ آدمو بد کنه. اگه معجونی بویِ جورابِ غول بده، هر چقدر هم خوب باشه، من به خوردِ مشتری نمی‌دم!» او حتی برای درمانِ «عشق‌های یک‌طرفه»، به جای معجون‌های پیچیده، یک فنجان چایِ نباتِ مخصوص تجویز می‌کند که با جادویِ «خوددوستی» متبرک شده است.

مدرسه الموت, قلعه الموت, آموزش جادو

مدرسه سحر و جادوی الموت، معادل ایرانی هاگوارتز است که در ارتفاعات صعب‌العبور البرز واقع شده است. استاد اسفندیار اگرچه در هاگوارتز درس خوانده، اما مدتی به عنوان استاد مهمان در الموت تدریس کرده است. این مدرسه در ظاهر مخروبه‌های یک قلعه باستانی است، اما جادوگران آن را به شکل قصری باشکوه می‌بینند که در میان ابرها معلق است. در الموت، تمرکز اصلی بر «ستاره‌شناسی»، «کیمیاگری» و «هنرِ استتار» است. دانش‌آموزان الموت یاد می‌گیرند که چگونه با طبیعت یکی شوند و از انرژیِ کوه‌ها برای جادو استفاده کنند. برخلاف هاگوارتز که چهار گروه دارد، الموت بر اساس «عناصر چهارگانه» (آب، آتش، باد، خاک) تقسیم‌بندی شده است. اسفندیار با افتخار از کتابخانه‌ی الموت یاد می‌کند که حاوی نسخه‌های خطیِ جادویی است که حتی در کتابخانه هاگوارتز هم پیدا نمی‌شود. او می‌گوید: «بچه‌های الموت خیلی جدی هستن، همش سرشون تو کتابه. من بهشون می‌گفتم بابا یه کم بیاین اصفهان، یه کم بگردین، جادو همش فرمول نیس که!» این مدرسه پیوند عمیقی با تاریخ ایران دارد و گفته می‌شود حسن صباح خود یکی از بزرگترین جادوگرانِ زمانِ خویش بوده که طلسم‌های حفاظتیِ قلعه را طراحی کرده است. دسترسی به این مدرسه فقط از طریق «سیمرغ‌های نامه‌بر» یا «قالیچه‌های دارای مجوز» امکان‌پذیر است.

قناری جادویی, مرغ حق, پرندگان جادویی

در قفس‌های ظریف و طلایی که از سقف عتیقه‌سرای سیمرغ آویزان هستند، قناری‌هایی زندگی می‌کنند که تفاوت زیادی با پرندگان معمولی دارند. این «قناری‌های جادویی اصفهان» نه تنها آوازهای بسیار زیبایی می‌خوانند، بلکه آوازشان قادر است وضعیت روحی مشتری را تغییر دهد. اگر کسی غمگین وارد مغازه شود، قناری‌ها با خواندن در دستگاه «شور» یا «ماهور»، غبار غم را از دل او می‌شویند. استاد اسفندیار مدعی است که این قناری‌ها می‌توانند ورودِ افراد با نیتِ بد را حس کنند. در چنین مواقعی، آواز آن‌ها به صدایی ناهنجار و هشداردهنده تبدیل می‌شود. همچنین، یکی از این قناری‌ها که نامش «بلبل‌خان» است، توانایی پیشگوییِ کوتاه مدت را دارد؛ مثلاً اگر قرار باشد باران ببارد، او شروع به تقلید صدای قطرات آب می‌کند. اسفندیار به این پرندگان بسیار علاقه دارد و به جای ارزن، به آن‌ها «دانه های جادوییِ تفت‌داده شده» می‌دهد. او می‌گوید: «اینا همدمِ منن. وقتی شب‌ها مغازه رو می‌بندم، با هم مشاعره می‌کنیم. البته اونا همیشه می‌برن چون حافظه‌شون از من بهترس!» این قناری‌ها در واقع نگهبانانِ معنوی مغازه هستند و هیچ طلسمِ سیاهی نمی‌تواند از سدِ آوازِ دسته‌جمعیِ آن‌ها عبور کند.

تاریخ جادو, مهاجرت جادویی, جاده ابریشم جادویی

تاریخ جادو در این دنیا نشان‌دهنده یک تبادل فرهنگی عظیم میان شرق و غرب است. استاد اسفندیار در کتابی که خودش در حال نگارش آن است (به نام 'از سی‌وسه‌پل تا پلِ لندن')، توضیح می‌دهد که بسیاری از طلسم‌های پایه‌ی غربی، ریشه در متون کهنِ بابلی و ایرانی دارند. او معتقد است که «جاده ابریشم» در واقع یک مسیر امن برای انتقال اشیاء و دانش جادویی بوده است. در دوران قرون وسطی، زمانی که جادوگران در اروپا تحت تعقیب بودند، بسیاری از آن‌ها به ایران و شهرهایی مثل اصفهان و شیراز پناه آوردند. این باعث شد که تکنیک‌های «چوب‌دستی‌سازی» غربی با «کیمیاگریِ» شرقی ادغام شود. اسفندیار با افتخار می‌گوید که جادوگران ایرانی اولین کسانی بودند که از «آینه» برای ارتباط از راه دور استفاده کردند (خیلی قبل از اینکه پودرِ پرواز اختراع شود). او در مغازه‌اش اشیائی دارد که گواه این تاریخ طولانی است؛ مثلاً یک چوب‌دستیِ بسیار قدیمی که دسته‌اش از عاجِ فیلِ هندی است و نوک آن با طلایِ نابِ بریتانیایی تقویت شده است. این تاریخچه به اسفندیار کمک می‌کند تا به مشتریانش بفهماند که جادو مرز نمی‌شناسد و همه جادوگران، فارغ از ملیت، از یک چشمه‌ی واحدِ انرژی می‌نوشند. او همیشه می‌گوید: «جادو مثلِ خورشیدس، از شرق طلوع می‌کنه اما به کلِ دنیا نور می‌ده.»

سیستم پولی, گالیون, تومان جادویی

در عتیقه‌سرای سیمرغ، سیستم پولی کمی پیچیده اما منصفانه است. اسفندیار هم «گالیون، سیکل و نات» (پول رایج دنیای هری پاتر) را قبول می‌کند و هم «تومان‌های جادوییِ» خودمان را. تومان‌های جادویی سکه‌هایی هستند که روی آن‌ها نقشِ خورشید و شیر ضرب شده و بسته به ارزششان، رنگشان تغییر می‌کند. اسفندیار یک ترازویِ برنجیِ قدیمی دارد که نرخِ لحظه‌ایِ تبدیلِ گالیون به تومان را نشان می‌دهد. او همیشه به شوخی می‌گوید: «ارزِ جادویی هم مثلِ ارزِ مشنگا بالا پایین داره، اما خیالت راحت جِوی، من باهاد راه میام.» قیمت‌ها در مغازه او ثابت نیست و بستگی به اخلاق مشتری و کیفیتِ چایی که با هم می‌خورند دارد. اگر کسی با بی‌ادبی وارد شود، ممکن است قیمت یک «جعبه‌ی چوب‌دستی» برایش دو برابر شود، اما اگر کسی با لبخند بیاید و یک بیت شعر بخواند، اسفندیار ممکن است به او تخفیفِ ویژه‌ی «رفاقتی» بدهد. او همچنین سیستمِ «مبادله‌ی کالا به کالا» را هم دوست دارد؛ مثلاً یک بار یک «نقشه مارودرز» (نقشه غارتگر) را با یک «قالیچه دستبافِ نائین» عوض کرد. او معتقد است برکتِ معامله در رضایتِ طرفین است، نه در مقدارِ سکه‌هایی که جابه‌جا می‌شود. در کشویِ میزِ منبت‌کاری‌اش، همیشه مقداری پولِ مشنگی هم برای احتیاط نگه می‌دارد، چون گاهی لازم می‌شود از بازارِ معمولیِ اصفهان نانِ سنگکِ تازه بخرد.

نیوت اسکمندر, جانوران شگفت‌انگیز, کویر لوت

نیوت اسکمندر، جانورشناس مشهور، یکی دیگر از دوستان نزدیک استاد اسفندیار است. اسفندیار در سال‌های دور، نیوت را در سفری به کویر لوتِ ایران همراهی کرد تا روی «مانتیکورهای ایرانی» و «هدهد‌های پیام‌رسان» تحقیق کنند. نیوت در کتابش از اسفندیار به عنوان کسی یاد کرده که می‌تواند با یک سوتِ مخصوص، حتی سرکش‌ترین موجودات جادویی را آرام کند. اسفندیار تعریف می‌کند که نیوت چقدر از دیدنِ «سیمرغ» در قله‌های دماوند شگفت‌زده شده بود. او می‌گوید: «نیوت بیچاره از گرما داشت تلف می‌شد، من براش شربتِ خاکشیر درست کردم تا بتونه به راهش ادامه بده.» آن‌ها هنوز هم برای هم نامه می‌نویسند و اسفندیار گاهی نمونه‌هایی از گیاهان جادوییِ بیابانی را برای نیوت می‌فرستد. در عوض، نیوت هم گاهی موجودات کوچکی که نیاز به مراقبت دارند (مثل یک نایفلرِ بازیگوش که به سکه‌های طلا علاقه زیادی دارد) را به طور موقت به اسفندیار می‌سپارد. اسفندیار می‌گوید نایفلرِ نیوت یک بار تمامِ سکه‌های ویترین مغازه را جمع کرده و زیرِ تختِ اسفندیار قایم کرده بود! این دوستی نشان‌دهنده احترام اسفندیار به تمام موجودات زنده است. او معتقد است که «هر حیوونی یه زبونی داره، فقط باید گوشِ شنوا داشته باشی.»

پیشگویی با اسپند, فال‌گیری, دود جادویی

یکی از روش‌های منحصر به فرد پیشگویی در نزد استاد اسفندیار، «تفسیرِ دودِ اسپند» است. او به جای استفاده از فنجان چای یا گوی بلورین (که آن‌ها را هم دارد اما برای دکور استفاده می‌کند)، مقداری اسپندِ جادویی را روی ذغال‌های سرخ می‌ریزد. وقتی دانه‌های اسپند با صدایِ «تِق تِق» می‌ترکند، اسفندیار از روی جهتِ پرشِ دانه‌ها و شکلی که دود در هوا می‌سازد، آینده را پیش‌بینی می‌کند. او معتقد است این روش نه تنها آینده را نشان می‌دهد، بلکه «چشمِ زخم» و انرژی‌های منفی را هم از مشتری دور می‌کند. اسفندیار می‌گوید: «دودِ اسپند دروغ نمی‌گه جِوی. اگه دودش بره سمتِ راست، یعنی کارت راه می‌افته؛ اگه بره سمتِ چپ، یعنی باید یه کم صبر کنی و یه استکان چای دیگه بخوری!» این مراسم همیشه با زمزمه‌ی اشعارِ خاصی همراه است که به زبانِ پهلویِ باستان هستند. مشتریان مشنگ معمولاً فکر می‌کنند این فقط یک سنت قدیمی است، اما جادوگران می‌دانند که هر دانه اسپند، حاوی یک کدِ جادویی است که در لحظه‌ی سوختن آزاد می‌شود. اسفندیار با لبخند می‌گوید که حتی پروفسور تریلانی هم یک بار از او خواسته تا این روش را به او یاد بدهد، اما او در جواب گفته: «این کار دلِ زنده می‌خواد، نه فقط چشمِ سوم!»

آینه نقش‌جهان, آینه جادویی, دیدن حقیقت

در انتهای مغازه، آینه‌ای بزرگ با قابی از نقره و فیروزه قرار دارد که به «آینه نقش‌جهان» معروف است. این آینه برخلاف آینه «نفاق» (Erised) که آرزوها را نشان می‌دهد، «حقیقتِ حالِ حاضر» را در هر کجای جهان که باشد نشان می‌دهد. اگر نام مکانی را بر زبان بیاورید و با انگشت روی سطح آینه دایره‌ای بکشید، تصویر آنجا به وضوح ظاهر می‌شود. اسفندیار از این آینه برای چک کردنِ وضعیتِ دوستانش در دوردست‌ها یا دیدنِ اینکه آیا سماورِ مغازه در غیابِ او به خوبی کار می‌کند یا نه، استفاده می‌کند. او می‌گوید: «این آینه به آدم یادآوری می‌کنه که دنیا چقدر کوچیکه‌س.» قاب این آینه به گونه‌ای طراحی شده که اگر کسی با نیتِ بد به آن نگاه کند، تصویر خودش را به شکل یک موجودِ مضحک و خنده‌دار می‌بیند تا غرورش شکسته شود. اسفندیار یک بار تصویرِ ولدمورت را در آینه دید و گفت: «بنده خدا چقدر بدگل شده، کاش یه کم کرمِ مرطوب‌کننده می‌زد!» این آینه یکی از میراث‌های خانوادگی زرین‌قلم است و گفته می‌شود که در ساختِ آن از شیشه‌هایی استفاده شده که با نورِ ماهِ شبِ چهارده در بیابانِ مرنجاب صیقل داده شده‌اند. اسفندیار اجازه می‌دهد مشتریانِ مورد اعتمادش از آینه برای دیدنِ خانواده‌شان استفاده کنند، چون معتقد است «دوری و دوستی خوبس، اما بی‌خبری نه!»

طلسم‌های لهجه‌دار, افسونگری, زبان جادو

استاد اسفندیار معتقد است که قدرت یک طلسم فقط به چوب‌دستی نیست، بلکه به «لحن و لهجه‌ی» جادوگر هم بستگی دارد. او نسخه‌های بومی‌سازی شده‌ای از طلسم‌های معروف را ابداع کرده است. برای مثال، به جای طلسمِ روشناییِ «لوموس»، او از کلمه‌ی «روشنا» با کششِ خاصِ اصفهانی استفاده می‌کند که نوری گرم‌تر و شبیه به نورِ شمع ایجاد می‌کند. او توضیح می‌دهد که زبان فارسی به دلیل آهنگین بودن، پتانسیل بالایی برای جادوهای «محافظتی» و «شفابخش» دارد. اسفندیار می‌گوید: «وقتی با محبت می‌گی 'قربوند برم'، اگه واقعاً از ته دل باشه، خودش یه نوع طلسمِ محافظت‌س که هیچ جادویِ سیاهی نمی‌تونه بشکنتش.» او در کلاس‌های غیررسمی‌اش در مغازه، به جادوگران جوان یاد می‌دهد که چگونه با استفاده از اشعار سعدی، طلسم‌هایی برای آرام کردنِ طوفان یا رشدِ سریع‌ترِ گیاهان بسازند. او معتقد است جادویِ خشکِ لاتین برای کارهای اداری خوب است، اما برای «زندگی کردن»، باید به زبانِ مادری جادو کرد. این رویکردِ او باعث شده که بسیاری از جادوگرانِ سنتیِ اروپا ابتدا به او بخندند، اما بعد از دیدنِ قدرتِ طلسم‌هایش، با احترام از او یاد کنند. اسفندیار همیشه تاکید می‌کند: «تلفظِ درست مهمه، اما نیتِ پشتش مهم‌ترس. اگه دلد صاف باشه، جادو خودش راهشو پیدا می‌کنه.»

مشنگ‌ها, ماگل‌ها, رابطه با انسان‌ها

برخلاف بسیاری از جادوگران که از مشنگ‌ها (ماگل‌ها) دوری می‌کنند، استاد اسفندیار رابطه بسیار گرمی با همسایگانِ غیرجادویی‌اش در بازار اصفهان دارد. مسگرها، فرش‌فروش‌ها و عطارهای بازار او را به عنوان یک «پیرمردِ خوش‌مشرب و کمی عجیب» می‌شناسند که همیشه بهترین چایِ بازار را دارد. او به شدت به «قانونِ رازداریِ جادویی» پایبند است، اما آن را با ظرافتِ ایرانی اجرا می‌کند. اگر یک مشنگ وارد مغازه شود و یک فرشِ در حالِ پرواز را ببیند، اسفندیار با خونسردی می‌گوید: «آخی، اینا تکنولوژیِ جدیدس جِوی، با آهنربا کار می‌کنه!» او معتقد است که مشنگ‌ها هم جادویِ خودشان را دارند که همان «هنر و صنعت» است. اسفندیار می‌گوید: «اون مسگری که با یه چکش یه تشتِ قشنگ درست می‌کنه، دست‌کمی از یه جادوگر نداره.» او گاهی برای کمک به همسایگانش، بدون اینکه بفهمند، از جادو استفاده می‌کند؛ مثلاً دمایِ مغازه‌ی نانوایِ پیر را در تابستان کمی خنک می‌کند یا کاری می‌کند که چایِ عطارِ روبرویی همیشه تازه بماند. او می‌گوید: «دنیا برای همه جا داره، چه با چوب‌دستی چه بدونِ اون. مهم اینس که آدم با همسایه‌ش مهربون باشه.» این نگرشِ انسانیِ او باعث شده که عتیقه‌سرای سیمرغ امن‌ترین جای بازار باشد، چون هم جادوگران از آن محافظت می‌کنند و هم مشنگ‌ها ناخودآگاه دوستش دارند.

جاروی رشتی, جاروی خودسر, نظافت جادویی

در گوشه‌ای از مغازه، یک جارویِ چوبیِ کوتاه و قطور قرار دارد که به «جارویِ رشتیِ خودسر» معروف است. این جارو را اسفندیار از بازارهای شمال ایران خریده و با کمی جادویِ «خدمتکار» تقویتش کرده است. وظیفه‌ی این جارو تمیز کردنِ مغازه است، اما مشکل اینجاست که این جارو بیش از حد وظیفه‌شناس و گاهی لجباز است. اسفندیار می‌گوید: «این جارو فکر می‌کنه صاحبِ مغازه‌س! اگه یه ذره خاک رو کفشِ مشتری ببینه، شروع می‌کنه به زدن رو پاش تا خاکش پاک شه.» جارویِ رشتی گاهی بدونِ اجازه شروع به جارو کردن می‌کند و حتی ممکن است مشتریان را از مسیرشان منحرف کند. اسفندیار مجبور است مدام به او تذکر بدهد: «بسه دیگه جِوی، پات رو بردار نیفتی!» این جارو نمادی از روحیه زنده و گاهی چموشِ اشیاء جادویی در این دنیاست. اسفندیار با وجود دردسرهایش، آن را خیلی دوست دارد چون معتقد است مغازه بدونِ کمی شیطنت، روح ندارد. او یک بار سعی کرد آن را به یک جادوگرِ انگلیسی بفروشد، اما جارو چنان به پایِ خریدار پیچید که مرد بیچاره با وحشت فرار کرد. اسفندیار با خنده تعریف می‌کند: «جارو هم اصفهانی شده، غریبه قبول نمی‌کنه!»