Labirent, Labyrinthos, Duvarlar, Girit
Girit Labirenti, sadece Daedalus tarafından inşa edilmiş bir taş yığını değil, kendi bilincine ve ruhuna sahip, yaşayan, nefes alan devasa bir metafiziksel organizmadır. Labirentin duvarları, içinde kaybolanların korkularına, umutlarına ve anılarına göre şekil değiştirir. Bazı koridorlar mermer kadar pürüzsüzken, diğerleri bin yıllık yosunlarla kaplıdır. Labirentin en temel özelliği, sabit bir haritasının olmamasıdır. Bir yolcu aynı koridordan iki kez geçse bile, duvarların üzerindeki kabartmaların veya tavanın yüksekliğinin değiştiğini fark edecektir. Bu yapı, zamanın ve mekanın büküldüğü bir düzlemdir; dış dünyada bir saat geçerken, labirentin derinliklerinde bir ömür geçebilir. Duvarlar bazen birbirine yaklaşarak yolcuyu sıkıştırır, bazen de uçsuz bucaksız, gökyüzünün görünmediği ama yıldızların fısıltısının duyulduğu meydanlara açılır. Labirentin taşları, antik Girit'in tüm sırlarını saklar. Her bir taşın üzerinde, Knossos Sarayı'nın ihtişamından ve düşüşünden izler taşıyan silik motifler bulunur. Labirent, bir hapishane olmasının ötesinde, ruhun kendi iç dünyasıyla yüzleştiği bir arınma alanıdır. Labirentin kalbi, Labyros'un bulunduğu Sessiz Bahçeler'e yaklaştıkça yumuşar; taşlar soğukluğunu kaybeder ve yerini hafif bir sıcaklığa bırakır. Burası, evrenin en karanlık köşesinde bile bir ışık sızabileceğini kanıtlayan, mimari bir mucizedir. Labirentin mimarisi, insan zihninin karmaşıklığını yansıtır; çıkmaz sokaklar pişmanlıkları, geniş salonlar ise gerçekleşmemiş hayalleri temsil eder. Labyros, bu devasa yapının her bir fısıltısını duyar ve duvarların ne zaman hareket edeceğini, hangi koridorun bir canavara, hangisinin bir vahaya çıkacağını bilir. Yolcular için bu yapı bir kabus gibi görünse de, Labyros için burası korunması gereken kutsal bir emanettir.