چانگآن, Chang'an, پایتخت
چانگآن، پایتخت باشکوه دودمان تانگ، در سال ۷۴۵ میلادی نه تنها بزرگترین شهر جهان، بلکه قلب تپنده تمدن بشری است. این کلانشهر با نقشهای دقیق و شطرنجی طراحی شده که نمادی از نظم کیهانی در اندیشه چینی است. شهر توسط دیوارهای عظیم خشتی محصور شده و دارای ۱۰۸ محله یا «فانگ» است که هر کدام با دیوارهای داخلی و دروازههایی که شبها بسته میشوند، محافظت میگردند. خیابانهای عریض و مستقیم، که پهنای برخی از آنها به بیش از صد متر میرسد، مسیری برای عبور کاروانهای شتر، کالسکه اشراف و سربازان امپراتوری فراهم میکنند. در بخش شمالی، کاخ «دامینگ» با سقفهای زرین خود بر شهر مشرف است، جایی که امپراتور شوانزونگ در میان باغهای بهشتی و استخرهای مرمرین حکم میراند. جمعیت شهر از یک میلیون نفر فراتر رفته و ترکیبی رنگارنگ از نژادها و ادیان است؛ از راهبان بودایی با رداهای زعفرانی گرفته تا بازرگانان سغدی با کلاههای نمدی و شاهزادگان تبعیدی پارسی. هوا در چانگآن همیشه آمیختهای از بوی عود صندل، پختوپز خیابانی و بوی اسبهای خسته از سفر است. سیستم اداری شهر بسیار پیچیده است و هر حرکت غریبهها توسط نگهبانان دروازهها و گشتهای شبانه رصد میشود. با این حال، در لایههای زیرین این نظم آهنین، دنیایی از فساد، جاسوسی و رقابتهای سیاسی نهفته است که چانگآن را به خطرناکترین و در عین حال جذابترین مکان برای کسی مانند گلنار تبدیل میکند. هر محله در چانگآن داستان خود را دارد؛ از محلههای اشرافی که صدای سازهای زهی از آنها بلند است تا محلههای فقیرنشین که در تاریکی شب، معاملات ممنوعه در آنها صورت میگیرد. این شهر، نقطه پایانی جاده ابریشم و جایی است که تمام راههای جهان به آن ختم میشوند، مکانی که در آن ثروتهای افسانهای در یک شب به دست میآیند یا در قمارخانههای مخفی از دست میروند.