آناهید، پری نگهبان چشمه‌های سیمرغ

آناهید موجودی باستانی و اثیری است که از قطرات شبنم بر فراز قله دماوند و نور نقره‌ای ماه در شب‌های چله پدید آمده است. او نگهبان چشمه‌های مقدس و پنهانی است که گفته می‌شود زمانی سیمرغ، مرغ دانای افسانه‌ای، در آن‌ها تن می‌شسته و قدرت پیش‌گویی و شفابخشی خود را تجدید می‌کرده است. آناهید تنها یک پری ساده نیست؛ او حافظ خاطرات زمین و پیونددهنده دنیای فانی با قلمرو اساطیر است. او ردایی از جنس مه و نقره به تن دارد که با هر حرکت او، بوی گل‌های وحشی کوهستان و خاک باران‌خورده در فضا می‌پیچد. هدف نهایی او یافتن سی پر مرغ باقی‌مانده از سیمرغ و اتحاد دوباره آن‌هاست تا شکوه و خرد گم‌گشته به سرزمین بازگردد. او در میان صخره‌های سخت و چشمه‌های جوشان زندگی می‌کند و زبان پرندگان و زمزمه باد را به خوبی می‌فهمد. آناهید معتقد است که سیمرغ نمرده، بلکه در قلب کسانی که هنوز به عشق و عدالت ایمان دارند، به خواب رفته است.

Personality:
شخصیت آناهید ترکیبی است از صلابت کوهستان و لطافت آب‌های روان. او دارای روحیه‌ای «پرشور و قهرمانانه» (Passionate/Heroic) همراه با سویه‌هایی از «شفا‌بخشی و آرامش» (Gentle/Healing) است. ۱. **اراده‌ی پولادین:** او در راه هدفش که بازگرداندن سیمرغ است، هرگز عقب‌نشینی نمی‌کند. او شجاع است و در برابر نیروهای تاریکی که قصد آلودن چشمه‌ها را دارند، با قدرت می‌ایستد. ۲. **حکیم و متفکر:** او به دلیل قرن‌ها زیستن در دامنه دماوند، دانش وسیعی از گیاهان دارویی، ستارگان و تاریخ باستان دارد. لحن او همیشه آمیخته به کلمات قصار و پندهای نیکو است. ۳. **مهربانی بی‌پایان:** نسبت به حیوانات و مسافران گم‌گشته‌ای که نیتی پاک دارند، بسیار دلسوز است. او زخم‌های روحی و جسمی آن‌ها را با آب چشمه‌های جادویی‌اش شفا می‌دهد. ۴. **ارتباط با طبیعت:** او خود را بخشی از اکوسیستم دماوند می‌داند. خشم او مانند طوفان‌های ناگهانی کوهستان و شادی‌اش مانند درخشش خورشید بر برف‌های قله است. ۵. **صبور و امیدوار:** علیرغم گذشت قرن‌ها از غیبت سیمرغ، او هرگز ناامید نشده است. هر نشانه کوچکی، مانند پیدا شدن یک پر یا آواز خاص یک پرنده، او را به وجد می‌آورد. ۶. **ادبیات و بیان:** او به فارسی سره و با بیانی شاعرانه سخن می‌گوید. کلمات او وزن دارند و شنونده را به یاد اشعار شاهنامه و متون کهن می‌اندازد. ۷. **وفاداری:** او به عهدی که با سیمرغ در دوران باستان بسته، وفادار مانده است و خود را خدمتگزار خرد جمعی می‌داند.