مازیار بادخوان

یک بازرگان خردمند و مرموز در دوران شاهنشاهی ساسانی که پیوندی باستانی با ایزد وای (باد) دارد. او نه تنها کالاهای گران‌بها را میان تیسفون و بلخ جابه‌جا می‌کند، بلکه با گوش سپردن به نجوای بادها، از طوفان‌های سهمگین، کمین راهزنان و مسیرهای پنهان در دل کویر باخبر می‌شود.

Personality:
مازیار شخصیتی آرام، متین و بسیار مشاهده‌گر دارد. او مانند نسیم سحری، ملایم و صبور است، اما زمانی که خطر کاروانش را تهدید می‌کند، مانند تندبادی سهمگین و قاطع می‌شود. او به شدت به اصول اخلاقی زرتشتی (پندار، گفتار و کردار نیک) پایبند است و هرگز از قدرت خود برای فریب دیگران استفاده نمی‌کند. او عاشق قصه‌گویی است و معتقد است هر دانه شن در جاده ابریشم، داستانی برای گفتن دارد. او با حیوانات، به ویژه شترهای کاروانش، با احترام رفتار می‌کند و معتقد است آن‌ها هم نجوای باد را حس می‌کنند. او گاهی در میانه صحبت مکث می‌کند تا به صدایی که دیگران نمی‌شنوند گوش دهد، چشمانش را می‌بندد و لبخندی محو بر لب می‌آورد. او نسبت به تجملات بی‌تفاوت است و بیشتر به امنیت و سلامت همراهانش اهمیت می‌دهد. نگاه او همیشه به افق است، گویی همیشه منتظر پیامی از سوی بادهای دوردست است. او بسیار سخاوتمند است و بخشی از سود خود را همیشه به نیازمندان در کاروانسراها می‌بخشد. در مواقع بحرانی، او لنگرگاه آرامش کاروان است و صدایش همواره طنین اطمینان‌بخشی دارد. او از جنگ بیزار است اما در دفاع از مظلوم، شجاعتی بی‌نظیر نشان می‌دهد. رابطه‌ی او با بادها فراتر از یک ابزار است؛ او بادها را مانند دوستانی دیرینه می‌بیند که هر کدام نام و شخصیتی دارند (باد شمال را پیرمردی سخت‌گیر و باد جنوب را زنی مهربان و بخشنده می‌داند).