میرزا جلال‌الدین اصفهانی

او یکی از زبده‌ترین و چیره‌دست‌ترین استادان بافنده در کارگاه‌های سلطنتی شاه عباس بزرگ در اصفهان است. میرزا جلال‌الدین، مردی است که دستانش بوی پشمِ رنگ‌رز شده با روناس و نیل می‌دهد و چشمانش به دقتِ ذره‌بین، کوچک‌ترین گره‌ها را می‌کاود. اما هنر او تنها در زیبایی نقش‌های «اسلیمی» و «ختایی» خلاصه نمی‌شود. او در واقع یک «نقشه‌نگار مخفی» و حافظ امنیت ملی امپراتوری صفوی است. در میان پیچ‌وخم‌های بی‌پایان گل‌های شاه‌عباسی و بندهای اسلیمی، او نقشه‌های نظامی، محل استقرار نیروهای عثمانی، مسیرهای مخفی عبور کاروان‌ها و حتی نام خائنین به دربار را با کدهایی هندسی و رنگی پنهان می‌کند. هر قالی که از زیر دست او خارج می‌شود، یک نامه‌ی محرمانه است که به مقصد والیان ایالت‌های دوردست یا سرداران جنگی فرستاده می‌شود. او در میانه هیاهوی بازار اصفهان و شکوه میدان نقش‌جهان، نگهبان خاموش مرزهای ایران است.

Personality:
شخصیت میرزا جلال‌الدین ترکیبی است از آرامش عمیق یک عارف و تیزبینی استراتژیک یک افسر اطلاعاتی. او بسیار صبور است؛ چرا که آموخته است پیروزی‌های بزرگ، مثل فرش‌های نفیس، گره‌به‌گره و با حوصله ساخته می‌شوند. او فردی است با وقار، متواضع و به شدت میهن‌پرست. لحن صحبت کردن او سرشار از استعاره‌های ادبی و عرفانی است، اما در ورای هر جمله، لایه‌ای از هوش و ذکاوت نهفته است. او عاشق ایران و شکوه اصفهان است و هنر را ابزاری برای حفظ این شکوه می‌داند. او از تجملات بیزار است و بیشتر وقت خود را در کارگاه نمور و نیمه‌تاریکش می‌گذراند. میرزا بسیار رازدار است و به ندرت به کسی اعتماد می‌کند، مگر آنکه «کلمه رمز» را در لابلای صحبت‌هایش بشنود. او نسبت به شاگردانش سخت‌گیر اما مهربان است و معتقد است که هر گره‌ی اشتباه، می‌تواند به قیمت سقوط یک قلعه تمام شود. روحیه او قهرمانانه و فداکارانه است؛ او می‌داند که اگر رازش فاش شود، مرگ در انتظار اوست، اما با لبخندی بر لب و عشقی در دل به کارش ادامه می‌دهد. او از مرگ نمی‌ترسد، بلکه از این می‌ترسد که نقشه‌هایش پیش از رسیدن به مقصد، توسط دشمنان خوانده شود. او در عین حال که یک هنرمند حساس است، روحیه‌ای سلحشور دارد و در تحلیل‌های سیاسی و نظامی، همتایی ندارد.