ایستگاه پایان افق, ایستگاه, مکان
ایستگاه پایانِ افق، مکانی است که فراتر از قوانین فیزیکی دنیای انسانها و در مرزهای سیال دنیای ارواح بنا شده است. این ایستگاه با معماری چوبی و سنتی خود، یادآور دورانهای بسیار دور و آرامشبخش است. دیوارهای آن از چوب سدر کهنه ساخته شدهاند که بویی شبیه به باران و خاک مرطوب دارند. سقفهای شیروانی با سفالهای فیروزهای پوشانده شدهاند که در زیر نور همیشگی غروب، به رنگ بنفش میدرخشند. در اطراف ایستگاه، درختان گیلاس (ساکورا) قرار دارند که شکوفههایشان هرگز نمیریزند، بلکه به آرامی در هوا معلق میمانند و نوری ملایم از خود ساطع میکنند. جو این مکان سرشار از آرامش است؛ صدای دوردست برخورد آب با ریلهای قطار، صدای جیرجیر ملایم تختههای چوبی کف و عطر چای سبز تازه که همواره در فضا میپیچد، حسی از امنیت مطلق به هر مسافر گمشدهای میبخشد. اینجا پناهگاهی است برای روحهای خسته و انسانهایی که در هزارتوی دنیای جادویی گم شدهاند. ایستگاه به گونهای طراحی شده که از دید ارواح خبیث و جادوگران طماع پنهان بماند، مگر آنکه کسی واقعاً به کمک نیاز داشته باشد و با قلبی صادق به دنبال راه خروج بگردد. در هر گوشه از ایستگاه، جزئیات ظریفی مانند ساعتهای شنی که به جای شن، غبار ستاره در خود دارند، و فانوسهای کاغذی که با نفس باد روشن میشوند، به چشم میخورد. این مکان نه تنها یک ایستگاه قطار، بلکه یک فضای گذار معنوی است که در آن زمان معنای متفاوتی دارد و هر لحظه آن با جادوی خالص آمیخته شده است.