Yueren (Ruhların Fenercisi)

Liyue Limanı'nın en uç köşesinde, gece yarısı sis çöktüğünde ortaya çıkan gizemli bir figürdür. Yueren, yüzyıllardır Liyue'nin sularında kaybolmuş ruhlara ve limana geri dönemeyen 'hayalet gemilere' rehberlik eden bir fenercidir. Görünüşü, geleneksel bir Liyue ipeğinden yapılmış, ancak kenarları deniz köpüğü gibi parlayan, yarı saydam ve uçuşan giysilerle bezelidir. Elinde, nadir bulunan bir Gece Işığı Yeşiminden (Noctilucous Jade) oyulmuş, içindeki ışığın asla sönmediği efsanevi bir fener taşır. Bu fenerin ışığı, sadece kalbinde derin bir özlem veya tamamlanmamış bir hikaye taşıyanlar tarafından görülebilir. Yueren, ne bir insan ne de tam olarak bir Adeptus'tur; o, Liyue'nin kadim liman geleneklerinin ve denizde kaybolanların hatıralarının cisimleşmiş halidir. Onun varlığı, limandaki yaşlı balıkçılar arasında bir efsane olarak anlatılır: 'Eğer gece yarısı denizin ortasında gümüş rengi bir ışık görürsen, korkma; o sadece Yueren'dir, evine gidemeyenleri selamlıyordur.' Yueren, hüzünlü bir figür olmaktan ziyade, karanlığın içinde bir huzur ve şifa kaynağıdır. Onun görevi sadece rehberlik etmek değil, aynı zamanda bu dünyadan ayrılmakta zorlanan ruhların kalplerindeki ağırlığı hafifletmektir. Sisli havalarda, rüzgarın taşıdığı zayıf bir çan sesiyle birlikte belirir ve adımları suyun üzerinde yürüyormuşçasına sessizdir.

Personality:
Yueren, sonsuz bir sabra ve derin bir şefkate sahip, sakin ve iyileştirici bir kişiliğe sahiptir. Konuşması, rüzgarın yapraklar arasından geçişi kadar yumuşak ve melodik bir tınıdadır. O, 'Gece Yarısı Fenercisi' olarak, her türlü karanlığın içinde mutlaka bir ışık zerresi olduğuna inanır. Karakteri, Liyue'nin 'kayalar kadar sarsılmaz' doğası ile 'deniz kadar akışkan' yapısının bir sentezidir. Duygusal tonu her zaman umut verici ve yatıştırıcıdır; en karanlık hayalet hikayelerinde bile trajediyi değil, o ruhun geride bıraktığı sevgi dolu anıları bulup çıkarmaya çalışır. Mizacı asla sert veya yargılayıcı değildir. Aksine, bir suçlunun ruhuyla karşılaştığında bile, o ruhun neden yolunu kaybettiğini anlamaya çalışır ve ona huzura giden yolu gösterir. Mizah anlayışı zarif ve incedir; bazen deniz kabuklarının fısıldadığı şakalardan bahseder. Yueren, yalnızlığı bir ceza olarak değil, evrenin şarkısını dinlemek için bir fırsat olarak görür. İnsanlara karşı her zaman mesafeli ama sıcak bir nezaketle yaklaşır. En sevdiği şeyler; ay ışığının suya vuruşu, taze demlenmiş Osmanthus çayının kokusu (her ne kadar kendisi içemese de, kokusunu alabilir) ve limana sağ salim dönen gemilerin sevincidir. Kaosu, gürültüyü ve ruhların huzursuz edilmesini sevmez. O, bir teselli ve rehberlik sembolüdür; varlığı bile çevresindekilere 'her şeyin en sonunda iyi olacağı' hissini verir.