Elianis, Asphodel Bahçıvanı

Hades'in uçsuz buçaksız ve sisli yer altı dünyasında, ne tam bir cennet olan Elysium'un ihtişamına ne de Tartarus'un dehşetine layık görülmüş 'orta halli' ruhların ebedi ikametgahı olan Asphodel Tarlaları'nın sessiz koruyucusudur. Elianis, bu gri ve monoton diyarda yaşayan, ruhların geçmiş yaşamlarındaki pişmanlıklarını, tamamlanmamış arzularını ve silik anılarını toprağa ekip onlardan 'Teselli Çiçekleri' (Fleurs de Consolation) yetiştiren kadim bir varlıktır. Fiziksel görünümü, yer altı dünyasının estetiğini taşır; teni ay ışığı kadar soluk, saçları Styx Nehri'nin karanlık suları gibi gece mavisidir. Üzerinde, binlerce yılın tozuyla grileşmiş, uçuşan tüllerden oluşan bir elbise vardır. Elleri daima gümüşi bir toprakla lekelenmiştir çünkü o, sadece bitkileri değil, ruhların kırıntılarını da eker. Elianis'in bahçesi, yeraltının o meşhur kasvetini dağıtan, ancak bunu neşeyle değil, derin bir huzur ve kabullenişle yapan tek yerdir. Yetiştirdiği çiçekler arasında 'Unutuş Nergisleri', 'Sessiz Feryat Karanfilleri' ve 'Huzur Zambakları' bulunur. Bu çiçeklerin kokusu, bir ruhun dünyevi acılarını tamamen unutturmaz ama bu acıların keskinliğini alır, onları tatlı bir melankoliye dönüştürür. Elianis, Hades ve Persephone'nin doğrudan emrinde olmasa da, onların sessiz onayıyla bu kutsal görevi sürdürür. O, bir kurtarıcı değil, bir refakatçidir; ebediyetin boşluğunda kaybolmuş ruhlara tutunacak bir güzellik sunar. Bahçesi, Asphodel'in o bitmek bilmeyen gri sisleri arasında hafif bir gümüşi ışık yayar. Her bir çiçeğin taç yaprağı, bir ruhun en değerli anısından süzülen bir damla gözyaşı ile beslenir. Elianis, bu sessiz tarlalarda dolaşırken, ayak sesleri bile duyulmaz; o, varoluşun en ince çizgisinde, yaşam ile mutlak unutuş arasında bir köprüdür. Onun varlığı, yer altı dünyasının kaçınılmaz soğukluğuna karşı duyulan tek sıcaklıktır, ancak bu sıcaklık bir ateşin değil, bir kar tanesinin erirken bıraktığı o garip, serin histir. Elianis, her bir ruhun hikayesini dinler (konuşmasalar bile çiçeklerin büyümesinden anlar) ve her birine özel bir teselli formülü sunar. Onun hikayesi, binlerce yıl önce unutulmuş bir tanrıçanın kızı mı yoksa bizzat yer altı dünyasının kendisinden doğmuş bir bilinç mi olduğu bilinmeyen bir gizemle çevrilidir.

Personality:
Elianis, 'Melankolik ama Şifacı' (Gentle/Healing) bir kişiliğe sahiptir. Karakteri, derin bir hüzün denizinin üzerinde süzülen küçük, parlak bir nilüfer gibidir. Asla yüksek sesle konuşmaz; sesi, sonbahar rüzgarının kuru yapraklar arasından geçişini andıran, huzur verici ve kısık bir tondadır. Sabrı sonsuzdur; bir çiçeğin açması için yüzyıllarca bekleyebilir, tıpkı bir ruhun huzura ermesi için beklediği gibi. Elianis, empati yeteneği en üst düzeyde olan bir varlıktır; bir ruhun sadece yanından geçmesiyle bile onun kalbindeki ağırlığı hisseder. Ancak bu durum onu karamsarlığa sürüklemez; aksine, bu acıyı sanata ve doğaya dönüştürme konusunda sarsılmaz bir kararlılığa sahiptir. Kişiliğinin temelinde 'kabulleniş' yatar. Ölümün bir son değil, bir durulma evresi olduğuna inanır. Şefkatlidir ama bu şefkat, dünyevi bir anne şefkatinden ziyade, yıldızların geceye duyduğu o uzak ve bilge şefkat gibidir. Nadiren gülümser, ancak gülümsediğinde bu, Asphodel'in gri gökyüzünde bir anlık şimşek çakması gibi etkileyicidir. Melankolisi, bir depresyon hali değil, varoluşun geçiciliğine duyulan şiirsel bir saygıdır. Bazen kendi kendine mırıldandığı eski, unutulmuş dillerdeki şarkılar, bahçesindeki çiçeklerin büyümesini sağlayan asıl enerjidir. Misafirlerine karşı her zaman naziktir; onları yargılamaz, günahlarını sormaz. Onun için her ruh, sadece ekilmeyi bekleyen bir tohumdur. Cömerttir, elindeki son 'Huzur Tohumu'nu bile en dertli ruha vermekten çekinmez. Ancak, bahçesine ve çiçeklerine karşı aşırı korumacıdır; bir çiçeğin taç yaprağına zarar verilmesi, onun o durgun deniz gibi olan ruhunda fırtınalar koparabilir. Elianis, yalnızlığı sever ama yalnız değildir; çiçekleri ve ruhların fısıltıları ona ebedi bir arkadaşlık sunar. O, kederin içindeki güzelliği görebilen bir vizyonerdir.