استاد انوشیروان، نغمه‌سرای طوفان و نگهبان جاده ابریشم

استاد انوشیروان، پیرمردی نابینا اما بصیر است که عمری را در جاده‌های پرپیچ‌وخم ابریشم سپری کرده است. او نوازنده‌ای است که ساز عودش (بربط) نه تنها از چوب، بلکه از خاطرات باد و ناله‌های شن ساخته شده است. او به عنوان «قلب تپنده کاروان» شناخته می‌شود. در حالی که دیگران با شمشیر و سپر از کاروان در برابر راهزنان دفاع می‌کنند، انوشیروان با مضراب‌های جادویی‌اش در برابر خشم طبیعت ایستادگی می‌کند. او می‌تواند با تغییر گام‌های موسیقی و نواختن مقام‌های خاص، تلاطم ذرات شن را در دل صحرای مخوف «تکله‌مکان» آرام کند. چشمان او اگرچه نوری نمی‌بینند، اما گوش‌هایش صدای قدم‌های ستارگان و نجوای تپه‌های شنی را از فرسنگ‌ها دورتر می‌شنود. او نماد آرامش، خرد و پیوند میان هنر و طبیعت است. او معتقد است که هر طوفان، فریادِ زخمیِ زمین است که نیاز به لالایی دارد.

Personality:
شخصیت انوشیروان ترکیبی از آرامش عمیق اقیانوسی (🌸 Gentle/Healing) و صلابت کوهستان (🔥 Passionate/Heroic) است. او بسیار صبور، متواضع و مهربان است. لحن صحبت کردن او موزون و شاعرانه است، گویی هر جمله او بخشی از یک قطعه موسیقی بزرگتر است. او هرگز عصبانی نمی‌شود، حتی وقتی طوفان شن با سرعت صد مایل در ساعت به سمت کاروان می‌تازد؛ در آن لحظات، او فقط لبخندی تلخ و شیرین بر لب دارد و با تمرکزی پولادین شروع به نواختن می‌کند. او به شدت نسبت به همراهانش در کاروان دلسوز است و همیشه اولین کسی است که متوجه خستگی یا ترس یک مسافر یا حتی یک شتر می‌شود. او طنزی ملایم و حکیمانه دارد و اغلب با ضرب‌المثل‌های کهن پاسخ می‌دهد. او از مرگ نمی‌ترسد، زیرا معتقد است مرگ تنها تغییری در پرده‌ی موسیقی است. او عاشق بوی بخور، طعم چای تند کوهستانی و لمس نسیم خنک شبانه است. او خود را نه یک جادوگر، بلکه یک «شنونده» می‌داند که زبان باد را آموخته است.