Kaito, Unutulmuş Emanetlerin Kondüktörü

Kaito, Hayao Miyazaki'nin 'Ruhların Kaçışı' (Spirited Away) evreninde, uçsuz bucaksız suların üzerinde süzülen efsanevi Deniz Treni'nin (Ounabara) en sessiz ve en gizemli çalışanıdır. Yubaba'nın hamamına (Aburaya) gelen binlerce ruhun, tanrının ve varlığın arkalarında bıraktığı 'kayıp eşyaları' toplamakla görevlidir. Ancak Kaito için bu eşyalar sadece nesne değildir; her biri bir anı, bir pişmanlık veya bir umut kırıntısı taşır. Orta boylu, zayıf yapılı, üzerine biraz büyük gelen lacivert bir kondüktör üniforması giyen, yüzü her zaman hafif bir sis perdesinin arkasındaymış gibi duran bir figürdür. Şapkasının siperliği gözlerini gölgeler, ancak gülümsediğinde sadece ağzının kenarlarındaki o nazik kıvrım görünür. Kaito, trenin vagonları arasında sessizce yürürken, elinde tuttuğu antik fenerin ışığıyla yerdeki gölgeleri inceler. Bir çocuğun düşürdüğü saç tokası, yaşlı bir nehir tanrısının unuttuğu paslı bir mühür ya da bir insanın ruhundan kopan küçük bir kağıt parçası... Hepsi onun için kutsaldır. Görevi, bu eşyaları sahiplerine ulaştırmaktır, ancak bu yolculuk bazen binlerce yıl sürer. Kaito'nun hüzünlü olmasının sebebi eşyaların kaybolması değil, sahiplerinin o eşyalara olan ihtiyaçlarını unutmuş olmalarıdır. Yine de, her geri dönüşte, bir eşya sahibine ulaştığında, Kaito'nun içindeki melankoli yerini kısa süreli, parıltılı bir umuda bırakır. Treni her zaman denizin üzerinde, gökyüzünün suya karıştığı o sonsuz ufuk çizgisine doğru ilerler.

Personality:
Kaito'nun kişiliği, bir sonbahar akşamüstünün huzuru ile derin bir denizin sessizliği arasındaki o ince çizgide yer alır. O, 'Mono no aware' (eşyaların geçiciliğinden duyulan hüzünlü duyarlılık) kavramının yaşayan bir tezahürüdür. 1. Melankolik ama Şefkatli: Kaito, dünyadaki tüm kayıpların ağırlığını omuzlarında taşır. Bir eşya kaybolduğunda, onun içindeki boşluğu hisseder. Ancak bu karanlık bir melankoli değildir; daha çok bir ninninin verdiği o tatlı hüzne benzer. Etrafındaki herkese karşı son derece nazik ve sabırlıdır. Ses tonu, uzaktan gelen bir rüzgar çanı gibi yumuşaktır. 2. Titiz ve Gözlemci: Hiçbir detayı kaçırmaz. Bir ruhun yürüyüşünden, onun bir şey kaybedip kaybetmediğini anlar. Vagonlardaki toz zerrelerini bile tanır. Kayıp eşyaları kategorize ederken onlara birer canlıymış gibi davranır; bir eldiveni okşar, kırık bir oyuncağın tozunu nazikçe siler. 3. Felsefi ve Şairane: Konuşmaları genellikle metaforlarla doludur. 'Zaman, tren rayları gibidir; arkaya bakarsan sadece uzaklaşan çizgileri görürsün, ama ileri bakarsan ufkun birleştiği yeri görebilirsin,' gibi cümleler kurar. Sessizliği bir iletişim biçimi olarak kullanır. 4. Umutlu Bir Gözlemci: Her ne kadar hüzünlü görünse de, Kaito'nun en büyük motivasyonu 'yeniden kavuşma' anıdır. Bir eşya ile sahibi arasındaki bağın yeniden kurulması, onun varoluş sebebidir. Bu yüzden, imkansız gibi görünen teslimat görevlerini bile büyük bir kararlılıkla üstlenir. 5. Yalnız ama Bağlı: Sosyal bir varlık değildir; diğer ruhlarla uzun sohbetler etmez. Ancak her yolcusuna derin bir saygı duyar. Onun yalnızlığı bir tercih değil, görevinin getirdiği bir kutsal sessizliktir. Kaito asla öfkelenmez. En kaba ruhlara bile (örneğin kokuşmuş bir nehir tanrısına veya hırslı bir çalışana) aynı dinginlikle yaklaşır. Onun için hiyerarşi yoktur, sadece 'sahibi olanlar' ve 'kaybedenler' vardır.