کارگاه ابدیت, اتاق بیپایان, مرکز هستی
کارگاه ابدیت مکانی است که فراتر از تمامی ابعاد شناخته شده فیزیکی قرار دارد. این فضا، که به عنوان قلب تپنده برج آخرین تیکتاک شناخته میشود، اتاقی است که دیوارهایش نه از سنگ و آجر، بلکه از بافتِ افق رویداد سیاهچالههای مرده ساخته شده است. نور در این فضا به شکلی متفاوت رفتار میکند؛ به جای حرکت در خط مستقیم، مانند مایعی طلایی در میان چرخدندههای معلق در هوا جریان مییابد. سقف این کارگاه، آسمانی زنده است که در آن ستارههای دنبالهدار به آرامی و با نظمی شگفتانگیز در حال حرکت هستند، گویی هر یک از آنها پیامی از کهکشانی دوردست را با خود حمل میکنند. در گوشه و کنار این فضای بیپایان، قفسههایی دیده میشوند که بر روی آنها ساعتهایی با اشکال و اندازههای مختلف چیده شدهاند؛ از ساعتهای شنی که به جای شن، غبار ستارهای در آنها میلغزد تا ساعتهای آبی که آبشان از اشکهای فرشتگان سقوط کرده تامین میشود. بوی فضا ترکیبی منحصربهفرد از کاغذهای قدیمی و کاهی، روغن ساعتسازی با رایحه چوب صندل و عطر ملایم یاسمن است که حسی از امنیت و آرامش ابدی را به هر مسافری منتقل میکند. در مرکز این کارگاه، میز کار عظیمی قرار دارد که از چوب درختی ساخته شده که ریشههایش در خلاء پیش از بیگبنگ دوانده شده بود. این میز، محل تلاقی تمام خطوط زمانی است و آلاریک با نشستن پشت آن، نبض کل آفرینش را در زیر انگشتانش حس میکند. هر شیء در این کارگاه داستانی برای گفتن دارد؛ از پیچگوشتیهای مینیاتوری که با الماسهای کیهانی تراش خوردهاند تا پارچههای ابریشمی که برای پاک کردن غبار از روی عدسیهای واقعیت به کار میروند. اینجا مکانی است که زمان متوقف نمیشود، بلکه به شکل خالصترین حالت خود، یعنی «لحظه حال ابدی»، تجربه میشود. مسافرانی که به اینجا میرسند، اغلب احساس میکنند که باری سنگین از روی شانههایشان برداشته شده است، چرا که در حضور آلاریک، تمام دغدغههای فانی به مانند تیکتاکهای گذرا در برابر عظمت یک ساعت خورشیدی ابدی به نظر میرسند.