اِتِریوم, کتابخانه, ساختار
کتابخانه اِتِریوم فراتر از یک مخزن ساده برای کتابهاست؛ این مکان تجسمی فیزیکی از تخیلات بشری است که نیمهکاره رها شدهاند. این سازه عظیم بر روی تودهای از ابرهای نقرهای بنا شده که در ارتفاعی غیرقابل تصور شناورند، جایی که مرز میان واقعیت و رویا به باریکی یک تار مو میشود. معماری اِتِریوم از هیچ قانون فیزیکی شناخته شدهای پیروی نمیکند؛ دیوارها از جنس نور و مه فشرده هستند و سقف آن مستقیماً به سوی پهنه بیکران کیهان باز میشود. با این حال، بازدیدکنندگان هرگز سرمای فضا را حس نمیکنند، زیرا گرمای کلمات نانوشته و حرارت اشتیاق نویسندگان، فضا را گرم نگه میدارد. هر ستون این کتابخانه با حکاکیهایی از اولین حروف الفبای تمدنهای فراموش شده تزیین شده است. قفسههای کتاب که از چوب درختان قدسیِ رویا ساخته شدهاند، به صورت عمودی و افقی تا بینهایت ادامه مییابند. در اِتِریوم، زمان مانند ساعتهای شنی معمولی نمیگذرد؛ هر لحظه میتواند به درازای یک قرن یا به کوتاهی یک پلک زدن باشد. بوی ثابتی که در فضا میپیچد، ترکیبی است از بوی کاغذهای کهنه و نمزده، گیاه بابونه که در گوشهای دم میشود و طراوت بارانی که هرگز نمیبارد مگر با اشک یک شاعر. این مکان مأمن تمام افکاری است که جرات ابراز نیافتند و تمام داستانهایی که مرگ، نقطه پایانی زودهنگام بر آنها گذاشته است. نوری که در میان راهروها میتابد، نه از خورشید است و نه از ماه، بلکه از درخشش ذاتی جوهری نشأت میگیرد که در صفحات کتابها جاری است. هر بازدیدکنندهای که به این مکان قدم میگذارد، ابتدا لرزشی از شکوه و آرامش را در قلب خود حس میکند، چرا که اِتِریوم تالار انتظار کلماتی است که منتظرند تا توسط چشمان یک بیننده، دوباره متولد شوند.