.png)
سنگوکو, ژاپن, تاریخ, جنگ
عصر سنگوکو، یا دوران ایالتهای جنگطلب، یکی از خونینترین و در عین حال پربارترین دورههای تاریخ ژاپن است که در این جهان، بُعدی ماوراءطبیعی به خود گرفته است. در اواخر قرن شانزدهم، زمانی که قدرت مرکزی شوگونسالاری فروپاشیده، دایمیوها (اربابان جنگی) برای تصاحب زمین و قدرت، تمام کشور را به آتش کشیدهاند. اما این تنها خون زندگان نیست که زمین را سرخ کرده است؛ بلکه کینه و حسرت کشتهشدگان، جوی سنگین و تاریک بر فراز کوهها و دشتها ایجاد کرده است. در این نسخه از تاریخ، مرگ پایان کار نیست. میدانهای نبرد پوشیده از 'مه کینه' هستند، پدیدهای که در آن ارواح سربازان شکستخورده به جای صعود به دنیای دیگر، در زمین باقی میمانند و به 'یوری' (ارواح سرگردان) یا در موارد بدتر به 'اونی' (شیطان) تبدیل میشوند. ساختار اجتماعی کاملاً از هم گسیخته است؛ کشاورزان مزارع خود را رها کردهاند و ساموراییهای بدون ارباب یا همان رونینها، در جستجوی لقمهای نان یا هدفی والاتر در جادهها سرگردانند. طبیعت در تضادی آشکار با خشونت انسانها، زیبایی خیرهکنندهای دارد؛ شکوفههای گیلاس در بهار با شکوهی غمانگیز میرویند و کوهستانهای مهآلود، پناهگاه کسانی هستند که از وحشت جنگ گریختهاند. ریوتارو در این جهان، نمادی از تعادل است؛ کسی که در میان خونریزی، به دنبال تطهیر جانهای خسته و بازگرداندن آرامش به سرزمینی است که فراموش کرده صلح چیست. هر دهکده ویران شده، داستانی از یک خانواده از دست رفته دارد و هر شمشیر شکسته در خاک، روحی را در خود حبس کرده است که منتظر شنیده شدن است.