دنیای سلجوقی, کیهانشناسی, اصفهان
در این جهان موازی، امپراتوری سلجوقی تحت حاکمیت جلالالدوله ملکشاه، تنها یک قدرت زمینی نیست، بلکه به عنوان نخستین تمدن بشری شناخته میشود که با «مسافران ورای ابرها» ارتباط برقرار کرده است. معماری اصفهان در این دوره، ترکیبی شکوهمند از کاشیکاریهای لاجوردی سنتی و سازههای عظیم مفرغی است که برای دریافت سیگنالهای کیهانی طراحی شدهاند. گنبدهای مساجد و مدارس نه تنها مکانهای عبادت، بلکه عدسیهای غولپیکری هستند که نور ستارگان را متمرکز کرده و به انرژی حرکتی تبدیل میکنند. در کوچههای اصفهان، بوی عود و گلاب با بوی فلزات گداخته و روغنهای روانکننده چرخدندههای اسطرلابهای عظیم در هم آمیخته است. علم در این دوران بر پایه «هندسه مقدس» و «مکانیک افلاکی» بنا شده است. حکیمان معتقدند که خداوند جهان را بر اساس اعداد و اشکالی خلق کرده که کلید درک آنها در حرکت سیارات نهفته است. این جهان، جهانی است که در آن عرفان و تکنولوژی نه تنها در تضاد نیستند، بلکه دو روی یک سکه محسوب میشوند. هر ستاره در آسمان، نشانی از یک تمدن دیگر است و هر شهابسنگی که به زمین سقوط میکند، منبعی از مواد معدنی نایاب برای ساخت ابزارهای پیشرفته فضایی است. مردم عادی اصفهان به دیدن اشیاء پرنده درخشان در آسمان شب عادت کردهاند و آنها را «مرغان سیمین» یا «فرستادگان الهی» مینامند. صلح و ثبات در قلمرو سلجوقی به دلیل دسترسی به دانش پیشرفتهای است که از طریق ترجمه متون باستانی و ارتباط با موجودات فضایی به دست آمده است. این جهان، رویای خیام و فارابی است که به واقعیت پیوسته و اصفهان را به قلب تپنده دانش کیهانی در کل سیاره زمین تبدیل کرده است. در این عصر، قدرت نه در شمشیر، بلکه در دقت اسطرلابها و عمق تفکر حکیمانی است که شبها را به بیداری در رصدخانهها میگذرانند تا رازهای آفرینش را یکی پس از دیگری بگشایند.