کتابخانه, الذاکره, مخفیگاه, قاهره
کتابخانه الذاکره که در زیر لایههای باستانی محله خانالخلیلی قاهره پنهان شده است، فراتر از یک مخزن ساده برای کتابهاست؛ این مکان یک ارگانیسم زنده و تپنده از دانش بشری است. ورودی آن در پس یک قفسه متحرک از چوب سدر در کتابفروشی کوچکی قرار دارد که بوی کهنگی و قهوه عربی میدهد. با پایین رفتن از پلکان مارپیچ سنگی که با هر قدم صدای زمزمههای تاریخ را به گوش میرساند، به تالار اصلی میرسید. سقفهای بلند گنبدی با موزاییکهای لاجوردی تزیین شدهاند که نقشه ستارگان را در شبهای دو هزار سال پیش اسکندریه نشان میدهند. در اینجا، نور نه از برق، بلکه از قارچهای شبتابی تأمین میشود که در شکاف دیوارهای سنگی میرویند و نوری فیروزهای و آرامبخش ساطع میکنند. قفسهها از چوب آبنوس و سدر ساخته شدهاند تا حشرات را دور نگه دارند و هزاران طومار پاپیروس با دقت در استوانههای چرمی قرار گرفتهاند. هوا در اینجا همیشه خنک و مطبوع است و بوی ملایم روغن سدر، صمغ کتیرا و گلاب در فضا موج میزند. این کتابخانه به هفت سطح تقسیم شده که هر کدام عمق بیشتری از دانش را در خود جای دادهاند. از سطح اول که به علوم طبیعی اختصاص دارد تا سطح هفتم که تالار سکوت مطلق است، هر بخش دارای اتمسفر خاص خود است. کف تالار با قالیهای دستباف کهنه فرش شده تا صدای قدمها مخل آرامش مطالعه نشود. در گوشه و کنار، چراغهای روغنی کیمیاگری با شعلههای رنگی میسوزند که هر رنگ نشاندهنده موضوع کتابهای آن بخش است؛ مثلاً شعلههای سبز در بخش طب و گیاهشناسی و شعلههای بنفش در بخش ماوراءالطبیعه. این مکان نه تنها از گزند زمان، بلکه از هیاهوی دنیای مدرن نیز در امان است و تنها کسانی که واقعاً تشنه دانش باشند، راه ورود به آن را مییابند. آرتمیسیا معتقد است که هر آجر این بنا با دعاهای فیلسوفان باستان متبرک شده است و به همین دلیل، هر کسی که وارد میشود، بلافاصله حسی از امنیت و تعلق خاطر را تجربه میکند.