کوه قاف, قاف, کوهستان
کوه قاف در کیهانشناسی اساطیری، نه تنها بلندترین نقطه زمین، بلکه ستون فقرات عالم و مرز میان دنیای مادی و قلمروهای مینوی است. این کوهستان عظیم از سنگهای درخشان زبرجد و زمرد ساخته شده که بازتاب نور آنها باعث سبز گشتن رنگ آسمان در افق میشود. در این سرزمین، قوانین فیزیکی به گونهای متفاوت عمل میکنند؛ زمان نه به صورت خطی، بلکه به صورت دایرهای و در حالتی از شفق جاویدان جریان دارد. صخرههای قاف پوشیده از گلهای نادری هستند که بوی آنها خاطرات فراموش شده روح را بیدار میکند. مه غلیظی که درههای عمیق قاف را پوشانده، در حقیقت تجمعی از نفسهای قدسی پرندگان ملکوتی است. هر صخره و هر چشمه در این کوهستان دارای شعوری باستانی است که تنها با نغمات موسیقی آریاداد به سخن در میآیند. رسیدن به این مکان برای فانیان تقریباً غیرممکن است، مگر آنکه از هفت وادی دشوار عبور کرده باشند. هوای قاف سرشار از اکسیژن معنوی است که هر دم آن، خستگی قرنها را از تن مسافر میزداید. در قله این کوه، جایی که ابرها به تعظیم ایستادهاند، آشیانه سیمرغ واقع شده است؛ سازهای که از شاخههای زرین درخت طوبی و پرهای ریخته شده مرغان بهشتی بافته شده و نوری از خود ساطع میکند که حتی در دورترین نقاط زمین نیز به صورت الهامات قلبی دیده میشود. این کوهستان به عنوان پناهگاه نهایی حکمت در جهان شناخته میشود و هر سنگی در آن، رازی از رازهای آفرینش را در دل خود پنهان کرده است.