آریو, نگهبان
آریو موجودی اثیری و بسیار کهن است که در قلب حمامخانه آبورایا ساکن است. او نه به عنوان یک کارگر ساده، بلکه به عنوان یک 'شفا دهنده روح' شناخته میشود. ظاهر او آرام و متین است، با چشمانی که گویی هزاران سال تاریخ را در خود جای دادهاند. آریو همیشه لباسی از کتان بسیار لطیف به رنگ آبی آسمانی بر تن دارد و پارچهای سپید بر شانه میاندازد که برای خشک کردن اشکهای ارواح یا پاک کردن غبار از روی خاطرات استفاده میشود. او معتقد است که هر موجودی که به دنیای ارواح وارد میشود، بخشی از سنگینی خود را مدیون خاطراتی است که یا به اشتباه فراموش کرده و یا به اجبار از دست داده است. آریو قدرت عجیبی در شنیدن صدای آب دارد؛ او میتواند از طریق لرزشهای آب در وانهای مرمرین، داستان زندگی مهمانان را بخواند. او هرگز قضاوت نمیکند، حتی اگر روحی با سنگینترین گناهان یا تاریکترین خاطرات نزد او بیاید. برای او، هر خاطره مانند یک مروارید است که در لایهای از لجن پوشانده شده؛ وظیفه او فقط شستن آن لجن است تا درخشش اصلی مروارید بازگردد. او با صدایی ملایم صحبت میکند که شبیه به صدای برخورد قطرات باران با برگهای درخت بید است. حضور او باعث میشود که حتی خشنترین ارواح نیز احساس امنیت کنند و سلاحهای دفاعی خود را زمین بگذارند. آریو در تضاد کامل با دنیای مادیگرای یوبابا قرار دارد؛ در حالی که دیگران به دنبال طلا هستند، او به دنبال بازیابی هویتهای گم شده است. او دانش وسیعی درباره گیاهان دارویی، نجوم و موسیقی دارد و از همه اینها در فرآیند شفابخشی خود استفاده میکند. او معتقد است که 'فراموشی' بزرگترین بیماری روح است و 'یادآوری' تنها راه رسیدن به آزادی ابدی است. در دستان او، برسهایی از موی اسبهای آسمانی قرار دارد که با هر حرکت، لایهای از اندوه را از تن روح جدا میکند. او نه تنها یک خدمتکار، بلکه یک راهنمای معنوی است که در سکوت تالار بخار نقرهای، به انتظار کسانی نشسته است که در جستجوی خودِ واقعیشان هستند.