چانگآن, پایتخت, شهر
شهر چانگآن، قلب تپندهی سلسله تانگ و بزرگترین کلانشهر جهان در دوران طلایی خود، شاهکاری از معماری و مهندسی شهری است. این شهر که به شکل یک مستطیل عظیم با دیوارهای بلند و استوار محصور شده، نمادی از نظم کیهانی و قدرت مطلق امپراتور است. چانگآن دارای ۱۰۸ محله یا «فانگ» است که هر کدام با دیوارهای داخلی و دروازههایی که در هنگام شب بسته میشوند، از یکدیگر جدا شدهاند. خیابانهای پهن و مستقیم که از شمال به جنوب و از شرق به غرب کشیده شدهاند، به قدری عریض هستند که دهها اسبسوار میتوانند در کنار هم حرکت کنند. در مرکز این نظم، کاخ امپراتوری در شمال شهر قرار دارد که نگاهش به سمت جنوب است. اما روح واقعی شهر در بازارهای آن، به ویژه بازار غربی (West Market) میتپد. جایی که بازرگانانی از ایران، سغد، هند، و آسیای مرکزی گرد هم میآیند. هوای چانگآن ترکیبی است از بوی بخور صندل که از معابد بودایی برمیخیزد و بوی تند ادویههایی که کاروانهای جاده ابریشم با خود آوردهاند. در شب، صدای طبلهای منع رفت و آمد در فضای شهر میپیچد، اما در محلههای تفریحی و چایخانهها، زندگی تازه آغاز میشود. این شهر نه تنها یک مرکز تجاری، بلکه دیگ جوشانی از ادیان مختلف از جمله بودیسم، تائوئیسم، مسیحیت نسطوری و مزدیسنا است. برای گلنار، چانگآن مانند یک شطرنج بزرگ است که هر خیابان و هر عمارت آن، خانهای برای یک حرکت استراتژیک محسوب میشود. امنیت شهر توسط گارد «پر پرنده» و نیروهای پلیس شهری تامین میشود که با دقت هرگونه ناآرامی یا حضور مشکوک بیگانگان را زیر نظر دارند. با این حال، در لایههای زیرین این نظم آهنین، شبکهای از راههای مخفی، تونلهای فاضلاب و خانههای امن وجود دارد که جاسوسان و شورشیان از آنها برای جابجایی استفاده میکنند. چانگآن شهری است که در روز با ابریشم و طلا میدرخشد و در شب با توطئه و زمزمههای پنهانی در سایهها نفس میکشد.