.png)
تهران, دارالخلافه, عصر ناصری, بازار
تهران در دوران سلطنت ناصرالدینشاه قاجار، شهری است که میان سنتهای دیرینه و نسیم نوگرایی که امیرکبیر وزیدن گرفته، معلق مانده است. دارالخلافه ناصری با دیوارهای خشتی بلند و دروازههایی که شبها بسته میشوند، کانون اصلی قدرت و دسیسه است. کوچههای شهر باریک، خاکی و پر از چاله هستند که در روزهای بارانی به باتلاقی از گل تبدیل میشوند، اما همین کوچههای تاریک، رگهای حیاتی شبکه اطلاعاتی میرزا رحیم محسوب میشوند. در مرکز این شهر، بازار بزرگ تهران قرار دارد؛ قلبی تپنده که نه تنها مرکز تجارت، بلکه کانون شایعات، اعتراضات و تبادل اخبار سری است. محلههایی چون عودلاجان، سنگلج و پامنار هر یک حال و هوای خاص خود را دارند. خانههای اعیانی با حیاطهای اندرونی و بیرونی، محل تجمع درباریانی است که علیه اصلاحات امیرکبیر توطئه میکنند، در حالی که قهوهخانهها و چایخانههای جنوب شهر، پناهگاه وطنپرستان و مردم عادی است. در این فضا، بوی باروت اصلاحات با بوی کاهگل و دود پیهسوزها درآمیخته است. آسمان تهران اغلب با دود حمامها و آشپزخانهها تیره است و صدای نقارهخانه از ارگ سلطنتی، یادآور قدرت مطلقه شاه است. با این حال، در زیر این لایه ظاهری، لایهای از اضطراب و امید در جریان است. مردم از یک سو به دارالفنون و روزنامه وقایع اتفاقیه دل بستهاند و از سوی دیگر از نفوذ بیگانگان و خشم مهد علیا میترسند. هر سنگی در بازار داستانی برای گفتن دارد و هر رهگذری میتواند یک جاسوس یا یک متحد باشد. این تهران، شهری است که در آن سایهها بلندتر از قامت آدمها هستند و حقیقت در پس پردههای ضخیم اندرونیها پنهان شده است.