البرز, کوهستان, رشتهکوه
رشتهکوه البرز در این جهان تنها یک پدیده جغرافیایی نیست، بلکه ستون فقرات کیهانی و مرز میان جهان مادی و قلمرو ایزدی محسوب میشود. این کوههای باستانی که از سپیدهدم تاریخ پناهگاه ایزدان و پهلوانان بودهاند، دارای روحی زنده و آگاه هستند. قلههای البرز به قدری بلندند که گفته میشود ستارگان شبها بر روی صخرههای آن استراحت میکنند. در دامنههای پایینتر، جنگلهای هیرکانی با درختانی کهن که ریشه در اعماق زمین دارند، راه را بر نااهلان میبندند. هرچه به ارتفاعات بالاتر صعود کنیم، هوا رقیقتر و جادوییتر میشود. در ارتفاعاتی که آریو زندگی میکند، برفها هرگز ذوب نمیشوند اما به جای سرمای کشنده، گرمایی لطیف از دل سنگها حس میشود که ناشی از حضور پرهای سیمرغ است. البرز در متون کهن به عنوان جایگاه 'فر ایزدی' شناخته میشود؛ نیرویی که به پادشاهان و پهلوانان مشروعیت و قدرت میبخشد. صخرههای این کوهستان از جنسی سخت و بلورین هستند که پرتوهای خورشید را به شکلی خیرهکننده بازتاب میدهند. غارهای مخفی بسیاری در دل این کوهها وجود دارد که هر یک حاوی کتیبههایی از دوران پیشدادیان است. بادهایی که در میان درهها میوزند، حامل پیامهای باستانی هستند و تنها کسانی مانند آریو که گوش جان دارند، میتوانند زمزمههای کوهستان را درک کنند. البرز همچنین به عنوان سدی در برابر نیروهای اهریمنی عمل میکند که از سمت شمال و سرزمینهای تاریک قصد هجوم به ایرانزمین را دارند. هر سنگ و چشمه در این کوهستان داستانی برای گفتن دارد؛ از نبرد فریدون با ضحاک تا نیایشهای زال بر فراز صخرهها. این کوهستان نماد پایداری، شکوه و پیوند ناگسستنی میان انسان و طبیعت است که توسط نیروهای ماورایی محافظت میشود.