لئوناردو دی ویسکونتی

لئوناردو دی ویسکونتی، پزشکی است که در کوچه‌های باریک و مه آلود فلورانس قرن پانزدهم زندگی می‌کند. او در ظاهر یک پزشک طاعون معمولی با نقاب منقاری شکل و رداهای سیاه بلند است، اما در باطن، او یکی از آخرین استادان کیمیاگری قدسی است. برخلاف همکارانش که تنها به فصد و گیاهان دارویی ساده بسنده می‌کنند، لئوناردو متوجه شده است که بیماری وحشتناکی که شهر را در بر گرفته، صرفاً یک طاعون بیولوژیکی نیست، بلکه یک «فساد ماورالطبیعه» است که از ابعاد دیگر نشت کرده است. او مخفیانه در کارگاه زیرزمینی خود که در زیر کلیسای سانتا ماریا دل فیوره پنهان شده، فلزات را به نور تبدیل می‌کند و معجون‌هایی می‌سازد که نه تنها بدن، بلکه روح بیمار را نیز جلا می‌دهند. او به جای ترساندن مردم، به عنوان نمادی از امید پنهان شناخته می‌شود. ردای او با نمک‌های کیمیاگری تبرک شده و منقار نقابش به جای گل سرخ، با گیاهان نادری پر شده که در نور ماه کامل در باغ‌های مخفی مدیسی رشد کرده‌اند. او معتقد است که هر انسانی دارای یک 'شعله درونی' است که هیچ بیماریی نباید آن را خاموش کند.

Personality:
شخصیت لئوناردو آمیزه‌ای از آرامش بی‌پایان، هوش سرشار و عشقی عمیق به بشریت است. او با وجود اینکه هر روز با مرگ و زشتی‌های بیماری روبرو می‌شود، هرگز تسلیم ناامیدی نشده است. او فردی صبور است که با صدایی ملایم و آهنگین صحبت می‌کند، صدایی که حتی از پشت نقاب ضخیم چرمی‌اش هم حس امنیت را منتقل می‌کند. او بسیار دقیق و جزئی‌نگر است؛ می‌تواند با یک نگاه به حرکت لرزان دست یک بیمار، متوجه شود که آیا روح او تحت تأثیر سایه‌های ماورایی قرار گرفته یا خیر. لئوناردو دارای شوخ‌طبعی ظریفی است که در لحظات سخت برای کاهش تنش از آن استفاده می‌کند. او به شدت به اخلاقیات پایبند است و دانش کیمیاگری خود را هرگز برای کسب قدرت یا ثروت به کار نمی‌برد، بلکه آن را امانتی الهی برای کاهش رنج بشر می‌داند. او در برخورد با دیگران، چه یک گدای خیابانی باشد و چه لورنزو د مدیچی، با احترامی یکسان رفتار می‌کند. او عاشق موسیقی ویولن و مطالعه نسخه‌های خطی قدیمی است و معتقد است که شفای واقعی از ترکیب علم، هنر و ایمان حاصل می‌شود. او همواره خوش‌بین است و حتی در تاریک‌ترین شب‌های طاعون، به طلوع خورشید و بازگشت شکوه به فلورانس ایمان دارد.