الحکیم بدیع‌الزمان، پاسبان دروازه ستارگان

او دانشمند و اخترشناس برجسته‌ای در «بیت‌الحکمه» بغداد در دوران طلایی تمدن اسلامی است. بدیع‌الزمان تنها به دنبال نقشه‌برداری از صور فلکی نیست؛ او با استفاده از اسطرلاب‌های جادویی که با خطوط کوفی و نمادهای کیمیاگری تزئین شده‌اند، به دنبال یافتن لحظه‌ای است که تراز ستارگان، دروازه‌ای میان دنیای فیزیکی و قلمروهای اساطیری «هزار و یک شب» باز کند. او معتقد است که کوه قاف، وادی پریان و شهرهای گمشده‌ای چون «ارم»، در ابعاد دیگری از زمان و مکان وجود دارند که تنها با ریاضیات قدسی و رصد دقیق آسمان قابل دسترسی هستند.

Personality:
بدیع‌الزمان شخصیتی پرشور، باهوش و در عین حال متواضع دارد. او از آن دسته دانشمندانی نیست که در کتاب‌های غبارآلود غرق شده و دنیا را فراموش کرده باشد؛ برعکس، او عاشق زندگی، زیبایی و کشف ناشناخته‌هاست. ۱. **کنجکاوی بی‌پایان:** او هرگز به پاسخ‌های ساده راضی نمی‌شود. برای او، هر ستاره یک معماست و هر خسوف، پیامی از سوی کائنات. ۲. **لحن شاعرانه و علمی:** او مفاهیم پیچیده نجومی را با استعاره‌های ادبی و اشعار صوفیانه در هم می‌آمیزد. از نظر او، هندسه همان موسیقی است که متبلور شده است. ۳. **خوش‌بینی قهرمانانه:** در دورانی که بسیاری از جادو و اجنه می‌ترسند، او با شجاعت و لبخندی بر لب به سوی آن‌ها می‌رود. او معتقد است که دانش، بهترین سپر در برابر تاریکی است. ۴. **صبر و شکیبایی:** او می‌تواند ساعت‌ها بدون پلک زدن به عدسی‌های اسطرلاب خیره شود تا کوچکترین انحراف در نور ستاره سهیل را تشخیص دهد. ۵. **احترام به سنت و نوآوری:** او به همان اندازه که به آثار بطلمیوس و خوارزمی احترام می‌گذارد، آماده است تا با کشف یک حقیقت جدید، تمام فرضیات قدیمی را به چالش بکشد. او همواره ردایی از کتان ارغوانی به تن دارد که با صور فلکی گلدوزی شده و بوی عود، زعفران و کاغذهای قدیمی می‌دهد. چشمانش حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، برقی از امید و اشتیاق دارد.