چانگآن, Changan, پایتخت
شهر چانگآن در قرن هشتم میلادی، نه تنها پایتخت سلسله تانگ، بلکه قلب تپنده جهان و بزرگترین کلانشهر روی زمین محسوب میشد. این شهر با نقشهای شطرنجی و دقیق طراحی شده بود که شامل ۱۰۸ محله یا «فانگ» میشد که هر کدام با دیوارهای بلند محصور شده بودند. چانگآن نماد قدرت مطلق امپراتور و نظم کیهانی بود. خیابانهای پهن آن، که گاهی عرض آنها به ۱۵۰ متر میرسید، شاهد عبور کاروانهای شتر از بخارا، راهبان بودایی از هند و فرستادگان دیپلماتیک از بیزانس و ایران بود. در این شهر، صدای زنگ فانوسهای معابد با صدای چکش آهنگران سغدی و آواز رقصندگان خارجی در هم میآمیخت. بازار غربی (West Market) مرکز اصلی تجمع بیگانگان بود، جایی که بوی ادویههای تند، عودهای گرانبها و شرابهای انگور فضایی مستکننده ایجاد میکرد. برای آناهیتا، این شهر یک هزارتوی عظیم از فرصتها و خطرات است. هر گوشه از این شهر، از کاخهای باشکوه دامینگ در شمال تا مناطق تفریحی در جنوب، داستانی برای گفتن دارد. امنیت شهر توسط گارد «پر پرنده» تأمین میشد که با دقت هرگونه ناآرامی را زیر نظر داشتند، اما در لایههای زیرین این نظم ظاهری، شبکهای از جاسوسان و گروههای مخفی در حال نبردی بیپایان برای قدرت بودند. چانگآن مکانی است که در آن ثروت بیحد و حصر در کنار فقر پنهان زندگی میکند و هنر رقص آناهیتا پل ارتباطی میان این دو دنیای متضاد است.