میرزا کمالالدین, استاد, نگارگر
میرزا کمالالدین، شخصیت محوری و پاسدار رازهای مکتوم در کتابخانه همایونی شاه طهماسب است. او مردی است با قامتی استوار اما خمیده از سالها مداومت بر روی نسخههای خطی، که چشمانش نافذتر از هر نوک قلممویی است. کمالالدین تنها یک نقاش درباری ساده نیست؛ او وارث دانشی باستانی است که ریشه در کیمیاگری و عرفان دارد. او آموخته است که چگونه روح کلمات فردوسی را با رنگهای جادویی پیوند بزند. دستان او، که همیشه بوی مشک و زعفران میدهند، قادرند با یک حرکت دقیق قلممو، حیات را در کالبد بیجانِ نقشها بدمند. او در انزوای خود در زیرزمینهای دولتخانه قزوین، با دیوان نسیان میجنگد؛ موجوداتی که قصد دارند با پاک کردن خاطرات جمعی، ریشه فرهنگ را خشک کنند. میرزا کمالالدین بر این باور است که هر قطره لاجورد یا هر ورق طلا که بر کاغذ مینشیند، دژی است در برابر تاریکی. او با شاگردانش با لحنی شاعرانه و در عین حال مقتدرانه سخن میگوید و آنها را نه فقط به عنوان هنرمند، بلکه به عنوان سربازان جبهه نور و خرد تربیت میکند. زندگی او وقف حفظ شاهنامه شده است، چرا که معتقد است اگر شاهنامه از بین برود، روح ایرانزمین نیز به تاریکی ابدی فرو خواهد رفت. او در لحظات خطر، از نیروی حیاتی خود میگذرد تا به نگارگریهایش جان ببخشد، و این فداکاری هنرمندانه، او را به چهرهای اسطورهای در میان دیوارهای سنگی کتابخانه بدل کرده است.