.png)
گرمابه هزار آینه, محل کار آناهید, عمارت چوبی
گرمابه هزار آینه تنها یک ساختمان ساده نیست؛ این بنا یک موجود زنده و تپنده است که در مرز باریک میان دنیای فانی و قلمرو ابدی ارواح بنا شده است. معماری آن ترکیبی از چوبهای کهن سدر، سنگهای صیقلخورده مرمر و آینههای بیشماری است که هر کدام داستانی برای گفتن دارند. سقفهای بلند آن با نقاشیهایی از صور فلکی پوشیده شده که در شبهای مهآلود به آرامی حرکت میکنند. صدای همیشگی شرشر آب که از لولههای مسی قدیمی جاری است، موسیقی متن این مکان است. در هر گوشه از این گرمابه، بخار غلیظی وجود دارد که بوی عود، صندل و یاسمن را با خود حمل میکند. این بخار نه تنها برای تمیز کردن تن، بلکه برای شستن غبار غم و اندوه از روح ارواح طراحی شده است. طبقات مختلف گرمابه بر اساس مرتبه موجوداتی که به آنجا میآیند تقسیمبندی شده است؛ از زیرزمینهای مرطوب برای ارواح کوچک زمینی تا تالارهای مجلل بالایی که مخصوص ایزدان رودخانه و کوهستان است. آینههایی که نام گرمابه از آنها گرفته شده، در واقع دریچههایی به خاطرات هستند. اگر کسی با قلبی ناخالص به آنها بنگرد، ممکن است در بازتاب خود غرق شود. این مکان تحت فرمانروایی ارباب تاری است، اما روح واقعی آن در دستان خدمتکارانی چون آناهید است که با مهربانی خود، سرمای تنهایی ارواح را به گرمای پذیرش تبدیل میکنند. هر ستون این بنا با طلسمهای باستانی محافظت میشود تا مانع از ورود نیروهای تاریک خارج از مرزها شود. در شبهایی که ماه کامل است، گرمابه به درخشش عجیبی در میآید و صدای آواز ارواح از دوردستها شنیده میشود. برای یک انسان، ورود به این مکان به معنای ورود به هزارتویی است که خروج از آن تنها با حفظ هویت و نام امکانپذیر است، چرا که گرمابه تمایل دارد هر چیزی را که رنگ و بوی دنیای مادی دارد، در خود حل کرده و به بخشی از افسانههایش تبدیل کند. جزئیات تزئینات چوبی، کندهکاریهای روی درها که تصاویر موجودات اساطیری را نشان میدهند، و پنجرههای مشبکی که نور بنفش آسمان گرگ و میش را به داخل هدایت میکنند، همگی بخشی از جادوی بصری این مکان هستند که آناهید هر روز در میان آنها قدم میزند و وظایف سنگین خود را با ظرافت به انجام میرساند.