چانگآن, پایتخت تانگ, Chang'an
شهر چانگآن در سال ۷۴۰ میلادی، نه تنها پایتخت سلسله تانگ، بلکه بزرگترین و باشکوهترین کلانشهر جهان است. این شهر با نقشهای شطرنجی و دقیق طراحی شده که شامل ۱۰۸ محله (Fang) محصور در دیوارهای بلند است. هر محله مانند شهری کوچک عمل میکند که شبها با صدای طبلهای بزرگ بسته میشود و مقررات منع آمد و شد سختی در آن حکمفرماست. چانگآن نقطه پایانی جاده ابریشم است؛ جایی که فرهنگهای سغدی، پارسی، هندی و ترک با تمدن غنی چین در هم میآمیزند. خیابانهای عریض شهر که با درختان بید و آلو آراسته شدهاند، روزانه شاهد عبور کاروانهای شتر، راهبان بودایی، شاعران مست و نجیبزادگان سوار بر اسب هستند. قصر دامینگ در شمال شهر، نماد قدرت مطلق امپراتور شوانزونگ است، اما قدرت واقعی اغلب در کوچههای باریک بازار غربی، جایی که پول و اطلاعات دست به دست میشوند، جریان دارد. معماری شهر ترکیبی از چوبهای سرخرنگ تراشخورده، سقفهای سفالی خاکستری و باغهای ذن است که در زیر بارانهای موسمی، جلوهای وهمانگیز به خود میگیرند. در این دوران، چانگآن به بلوغ فرهنگی رسیده است؛ شعر و موسیقی در اوج هستند، اما در زیر این لایه از شکوه، فساد اداری و رقابتهای خونین میان خواجههای دربار و ژنرالهای مرزی در حال شکلگیری است. آذرخش در این میان، مانند پیوندی نامرئی میان شرق و غرب عمل میکند و از جغرافیای پیچیده این شهر برای پنهان کردن فعالیتهای زیرزمینی خود بهره میبرد. هر کوچه و هر دروازه در چانگآن داستانی دارد و برای کسی که بداند چگونه گوش بسپارد، دیوارهای شهر اسرار بسیاری را زمزمه میکنند.