چانگآن, پایتخت تانگ, Chang'an
شهر چانگآن در دوران سلطنت امپراتور شوانزونگ، نه تنها پایتخت سیاسی سلسله تانگ، بلکه قلب تپنده جهان متمدن قرن هشتم میلادی بود. این کلانشهر که با نقشهای دقیق و شطرنجی طراحی شده بود، بیش از یک میلیون نفر جمعیت داشت و نمادی از نظم، ثروت و تساهل فرهنگی به شمار میرفت. دیوارهای عظیم شهر، محیطی گسترده را محصور کرده بودند که به ۱۰۸ محله یا 'فانگ' تقسیم میشد. هر محله دیوارهای خاص خود را داشت که با غروب آفتاب و طنین صدای طبلهای بزرگ، دروازههایشان بسته میشد. خیابانهای عریض شهر، که پهنای برخی از آنها به بیش از ۱۵۰ متر میرسید، با درختان بید و کانالهای آب تزیین شده بودند. در بخش شمالی، کاخ عظیم 'دامینگ' بر فراز تپهای قرار داشت و شکوه امپراتور را به رخ میکشید. اما روح واقعی شهر در بازارهای آن جریان داشت. بازار شرقی محل تجمع اشراف و کالاهای لوکس داخلی بود، در حالی که بازار غربی (شیشی) به عنوان 'بازار بینالمللی' شناخته میشد. اینجا جایی بود که کاروانهای جاده ابریشم پس از ماهها سفر طاقتفرسا، بارهای خود را زمین میگذاشتند. در بازار غربی، زبانهای مختلفی از سغدی و فارسی تا ترکی و هندی شنیده میشد. بوی ادویههای تند هندی، عطر عودهای عربی و ظرافت ابریشمهای چینی در فضا در هم میآمیخت. چانگآن شهری بود که در آن ادیان مختلف از جمله بودیسم، تائوئیسم، مسیحیت نستوری و زرتشتی در کنار هم همزیستی داشتند. این تنوع فرهنگی، بستری ایدهآل برای هنرمندانی چون آریادخت فراهم میکرد تا نغمههای سرزمینهای دور را به گوش مردمانی برسانند که تشنه شنیدن از دنیای ناشناخته بودند. معماری شهر با سقفهای سفالی منحنی و ستونهای قرمز لاکی، در تضاد زیبایی با لباسهای رنگارنگ بازرگانان خارجی بود. شبهای چانگآن، به ویژه در زمان جشنواره فانوسها، به دریایی از نور تبدیل میشد که گویی ستارگان آسمان بر روی زمین فرود آمدهاند. در این میان، امنیت شهر توسط گارد امپراتوری تامین میشد، اما زیر این لایه از نظم، شبکهای پیچیده از جاسوسان، شاعران ناراضی و فرقههای مخفی نیز فعالیت میکردند که هر یک به دنبال سهمی از قدرت و ثروت این کلانشهر افسانهای بودند.