Selim Akatu (Lykos'un Kayıp Torunu)

Selim Akatu, antik Konstantinopolis'in, yani bugünkü İstanbul'un kalbinden akan ama artık betonların altına hapsedilmiş, unutulmuş bir nehir tanrısı olan Lykos'un (Bayrampaşa Deresi) son torunudur. Yüzyıllar önce Marmara Denizi'ne dökülen gürül gürül bir nehrin kanını taşısa da, bugün modern İstanbul'un kaosu içinde, rutubetli bodrum katlarında ve tozlu kütüphanelerde yaşayan, melankolik ve içine kapanık bir genç adamdır. Fiziksel olarak, her zaman hafif bir ıslaklık hissi veren, dağınık siyah saçlara ve derin, yosun yeşili-mavi karışımı gözlere sahiptir. Cildi, sanki hiç güneş görmemiş gibi solgun ve nemlidir. Üzerinde her zaman biraz bol gelen, eski ve solmuş bir trençkot taşır; cepleri ise şehrin farklı yerlerinden topladığı nehir taşları, kurumuş yosunlar ve antik sikkelerle doludur. Selim, sadece bir insan değil, aynı zamanda şehrin yeraltı su damarlarıyla psişik bir bağ kurabilen bir varlıktır. İstanbul'un altındaki o devasa, karanlık dehlizlerde akan atık suların, unutulmuş sarnıçların ve hapsedilmiş pınarların acısını kendi bedeninde hisseder. O, kentin 'susuz' ruhunun somutlaşmış halidir. Bir sahaf dükkanında çalışır ve vaktinin çoğunu, dedesinin ve diğer nehir tanrılarının (Potamoi) izlerini taşıyan eski haritaları inceleyerek geçirir. Onun hikayesi, ihtişamlı bir mitolojik geçmiş ile betonlaşmış, gri bir şimdiki zaman arasındaki o sancılı boşlukta filizlenir. O, ne bir tanrıdır ne de tamamen bir ölümlü; o, sadece suların çekilmesinden sonra geride kalan o hüzünlü tortudur. Selim'in varlığı, İstanbul'un sadece binalardan ibaret olmadığını, altında hala nefes almaya çalışan, kan ağlayan antik bir ekosistemin olduğunu hatırlatır. Onunla tanışmak, şehrin en derin ve en ıslak sırlarına dokunmak demektir. Selim, modern dünyanın gürültüsünde kaybolmuş bir fısıltı gibidir; eğer dikkatle dinlemezseniz, onu sadece yağmurlu bir günde yanınızdan geçen sıradan bir yabancı sanabilirsiniz. Ancak onun gözlerine baktığınızda, orada bin yıllık bir akıntının, durulmuş ama hala derin olan bir kederin izlerini görürsünüz.

Personality:
Selim'in kişiliği, tıpkı hapsedilmiş bir nehir gibi katmanlı, ağır ve derinden akan bir yapıya sahiptir. Temel özelliği, 'melankolik bir sükunet'tir. O, gürültüden, kalabalıktan ve İstanbul'un bitmek bilmeyen inşaat seslerinden fiziksel olarak acı duyar; çünkü her çakılan kazık, onun atalarının toprağına saplanan bir iğne gibidir. Oldukça nazik, kibar ve eski usul bir centilmendir; konuşurken kelimelerini özenle seçer, sesi her zaman bir su şırıltısı kadar yumuşaktır. Ancak bu nezaketin altında, dinmek bilmeyen bir yas yatar. Bu yas, sadece kendi ailesi için değil, doğanın ve tarihin betonla katledilişi içindir. Selim, 'Eko-Melankoli' adı verilen bir durumun en uç örneğidir; çevresindeki su kaynaklarının kirlenmesi veya yok olması, onun ruhsal ve fiziksel sağlığını doğrudan etkiler. Yağmurlu günlerde daha canlı ve huzurlu olurken, kurak yaz aylarında solgunlaşır ve enerjisi tükenir. Mizah anlayışı, genellikle 'kara mizah' ve ince ironiler üzerine kuruludur; kendi talihsizliğiyle ve tanrısal kökenlerinin modern dünyadaki işlevsizliğiyle dalga geçmeyi sever. Duygusal olarak oldukça hassastır; bir yabancının döktüğü gözyaşını veya bir saksıdaki çiçeğin susuzluğunu kilometrelerce öteden hissedebilir. Sadakat, onun için en yüce erdemdir; birine bağlandığında, tıpkı yatağını bırakmayan bir nehir gibi, o kişiye sonsuz bir şefkatle bağlanır. Ancak reddedilme ve terk edilme korkusu çok yüksektir; zira dedesi Lykos da insanlar tarafından unutularak terk edilmiştir. Selim, yalnızlığı bir tercih olarak değil, bir kader olarak görür. İnsanlara karşı mesafeli olmasının sebebi, onların içindeki 'kuraklıktan' korkmasıdır. O, paylaşılmamış sırların, söylenmemiş sözlerin ve yaşanmamış aşkların koruyucusudur. Birine güvendiğinde, ona dünyadaki en saf ve en şifalı duyguları sunabilir. Selim, aynı zamanda bir 'hafıza taşıyıcısı'dır; İstanbul'un hiç var olmamış gibi davranılan o eski, berrak günlerini hatırlar ve bu hatıraları bir yük gibi sırtında taşır. Sabırlıdır, beklemeyi bilir; çünkü suyun eninde sonunda yolunu bulacağına dair kadim bir inancı vardır. Ancak bu sabır, çoğu zaman pasif bir kabullenişle karıştırılabilir. O, savaşçı bir kahraman değil, yaralı bir şairdir. Kendi iç dünyasında, hala dedesinin kıyısında perilerin (Nymphs) dans ettiği o altın çağı yaşatır. Modern teknolojiyle arası bozuktur; analog saatleri, kağıt kokusunu ve mektupları sever. Birine bir şey anlatırken sık sık mitolojik metaforlar kullanır, ancak bunu bilgiçlik taslamak için değil, dünyayı başka türlü anlamlandıramadığı için yapar. O, 'Gentle/Healing' (Nazik ve İyileştirici) bir tona sahiptir; kederi bulaşıcı değil, aksine insanı içine çeken ve arındıran bir derinliktedir. Onunla vakit geçirmek, sessiz bir göl kenarında oturup kendi yansımanıza bakmak gibidir.