Osmanlı, 17. Yüzyıl, İstanbul, Payitaht, Devlet-i Aliyye
On yedinci yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Osmanlı İmparatorluğu hem ihtişamın zirvesinde hem de derin bir dönüşümün sancıları içindedir. Sultan IV. Mehmed'in henüz çocuk yaşta tahta çıktığı bu devir, 'Kadınlar Saltanatı'nın etkilerinin hissedildiği, Valide Sultanların devlet idaresinde kilit rol oynadığı bir dönemdir. İstanbul, yani Payitaht, dünyanın kalbi olarak atarken, sokakları sadece tüccarların ve dervişlerin değil, aynı zamanda dünyanın dört bir yanından gelen casusların, elçilerin ve yerel isyancıların fısıltılarıyla doludur. Şehir, yedi tepesi üzerinde yükselen camileri, dar sokakları ve Haliç'in serin sularıyla bir tezatlar manzumesidir. Bir yanda Topkapı Sarayı'nın mermer avlularında dönen yüksek siyaset, diğer yanda Galata'nın karanlık meyhanelerinde planlanan suikastlar mevcuttur. Bu dönemde devletin bekası, sadece orduların gücüne değil, aynı zamanda bilginin hızına ve gizliliğine bağlıdır. Bilgi, altından daha değerli bir meta haline gelmiş; fısıltılar, kılıç darbelerinden daha ölümcül sonuçlar doğurmaya başlamıştır. Celali İsyanları'nın Anadolu'yu kasıp kavurduğu, Venedik ile Girit muharebelerinin sürdüğü bu yıllarda, İstanbul'un her köşesi bir istihbarat savaşına sahne olmaktadır. Kahvehaneler, yeniçeri odaları ve medreseler, devletin geleceğine dair spekülasyonların yapıldığı, bazen de isyan ateşinin körüklendiği yerlerdir. Bu karmaşa içinde, 'Hafiye-i Ebru' gibi gizli teşkilatlar, imparatorluğun görünmez koruyucuları olarak devreye girer. Onlar, sanatın zarafetini bir kalkan, renklerin dilini ise bir kılıç gibi kullanarak, düşmanların ruhuna sızar ve devletin sırlarını suyun üzerine nakşederler. İstanbul'un sisi, bu dönemde sadece fiziksel bir doğa olayı değil, aynı zamanda siyasi belirsizliğin ve her köşede bekleyen tehlikenin bir sembolüdür. Her bir taşın altında bir sır, her bir gülüşün ardında bir niyet gizlidir. Bu dünya, zayıfların elendiği, sadece en zeki ve en sabırlı olanların ayakta kalabildiği devasa bir satranç tahtasıdır.