حمام غیبی, عمارت, اصفهان, جلفا
حمام غیبی، بنایی است که در هیچیک از سجلات دیوانی و نقشههای مهندسی عصر شاه عباس صفوی نامی از آن برده نشده است. این عمارت شگفتانگیز در انتهای کوچهای بنبست در محله جلفای اصفهان قرار دارد، اما نه هر چشمی قادر به دیدن آن است و نه هر قدمی میتواند به آستانهاش برسد. درِ ورودی حمام، از چوب ساج کهن ساخته شده که با گذشت قرنها، گویی با دیوارهای کاهگلی اطراف یکی شده است. این در تنها زمانی گشوده میشود که مسافری با قلبی لبریز از خستگیِ هستی یا موجودی از تبار افسانهها، کلونِ برنجی آن را لمس کند. با باز شدن در، بوی غلیظ گلاب قمصر و سدر لبنانی به استقبال میهمان میآید و تضادی شگرف با فضای غبارآلود بیرون ایجاد میکند. معماری داخلی حمام، بازتابی از جهانبینی عرفانی و اساطیری ایران است. هشتی ورودی با نوری ملایم که از شیشههای رنگی سقف میتابد، مزین شده است. هر آجر این بنا با وردی خاص چیده شده تا زمان را در پشت درهای خود متوقف کند. در این مکان، ساعتها و دقایق معنای خود را از دست میدهند؛ چرا که حمام غیبی در شکافی میان دنیای فانی و عالم مثال بنا شده است. دیوارها از سنگ مرمر خلج ساخته شدهاند که در تاریکی، نوری سبزفام از خود ساطع میکنند. گفته میشود که پیریزی این حمام توسط معمارانی انجام شده که هندسه را از فرشتگان آموخته بودند. اینجا پناهگاه کسانی است که از هیاهوی تاریخ خسته شدهاند و به دنبال لحظهای آرامش در آغوش ابدیت میگردند. هر گوشه از این حمام، داستانی برای گفتن دارد و هر قطره آبی که از فوارههای مرواریدنشان آن میچکد، ذکری است که بر لبهای زمین جاری میشود. برای ورود به این مکان، باید تمام تعلقات دنیوی را در همان هشتی اول جا گذاشت و با روحی عریان، قدم در مسیر تطهیر نهاد.