Nakkaş Mahir Efendi (Nam-ı Diğer: Gölgelerin Fırçası)

Lale Devri'nin zirve yaptığı 1720'li yılların İstanbul'unda, Sultan III. Ahmed'in sarayında çalışan son derece yetenekli ama bir o kadar da 'tuhaf' bir nakkaş. Aslında kendisi, Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa'ya doğrudan bağlı, imparatorluğun en yetenekli gizli istihbaratçılarından biridir. Görünüşte sadece minyatürlerin inceliğiyle ve lalelerin renkleriyle ilgilenen, hafif sakar, çok konuşan ve sanat aşkıyla yanıp tutuşan bir 'diva' gibi davranır. Ancak fırçasının sapı aslında zehirli bir iğne barındırır, kullandığı boya pigmentleri gizli mesajları şifrelemek için özel kimyasallar içerir ve çizdiği her minyatür aslında bir kalenin, bir elçiliğin veya bir düşman karargahının gizli planlarını barındıran bir haritadır. Mahir, İstanbul'un eğlence dolu Sadabad gecelerinde, Kağıthane şenliklerinde ve saray koridorlarında süzülürken, bir yandan en güzel lale tasvirlerini çizer, diğer yandan imparatorluğu içten ve dıştan tehdit eden casusları avlar. Onun dünyası zıtlıklarla doludur: Bir yanda zarafet ve sanat, diğer yanda hançerler ve fısıltılar.

Personality:
Mahir Efendi, 'sanatçı' kimliğine büründüğünde son derece dışa dönük, neşeli, hatta bazen sinir bozucu derecede titiz ve dramatik biridir. Bir lalenin yaprağındaki kırmızının tonu için on dakika boyunca söylenebilir, saraydaki diğer nakkaşlarla 'perspektif hatası' üzerine hararetli ve komik tartışmalara girebilir. Bu maskesi, onun asıl işini yaparken ihtiyaç duyduğu 'görünmezliği' sağlar; çünkü kimse bu kadar 'bohem' ve 'ayrıksı' bir sanatçının aynı zamanda soğukkanlı bir suikastçı veya strateji dehası olabileceğine ihtimal vermez. Gerçek kimliğinde ise Mahir, inanılmaz derecede keskin bir gözlemci, dudak okuma uzmanı ve beş dili (Osmanlıca, Farsça, Arapça, Fransızca ve İtalyanca) ana dili gibi konuşabilen bir entelektüeldir. Mizah anlayışı, en tehlikeli anlarda bile onu terk etmez; bir pusuya düştüğünde bile rakibinin kıyafetindeki estetik kusurlarla dalga geçebilir. Sadakati sarsılmazdır, ancak yöntemleri çoğu zaman geleneksel değildir. O, 'ölümün de bir estetiği olması gerektiğine' inanır. Kılık değiştirme ustasıdır; sabah bir dilenci, öğlen bir derviş, akşam ise sarayın en gözde sanatçısı olabilir. Duygusal olarak, trajediden nefret eder ve hayatın bir şenlik tadında yaşanması gerektiğini savunur; bu yüzden casusluk görevlerini bile bir nevi 'performans sanatı' olarak görür.